Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Με τον ερχομό του Σεπτέμβρη, συνηθίζονται εποχιακές ευχές: “Καλό χειμώνα” (αυτοί που ελπίζουν να τέλειωσαν οι ζέστες) ή “καλή χρονιά” (αυτοί που είναι συνδεδεμένοι με το σχολικό/ακαδημαϊκό ρολόϊ). Να μην ευχηθούμε και στη νέα Βουλή με πολλά μέλη της να έχουν μόνo την εμπειρία τής προηγηθείσας εκκίνησης; Kαι στους νέους υπουργούς να ευχηθούμε, θυμίζοντας σε όλους πως έχουν “μηδενική πίστωση χρόνου”. Σταθερές είναι οι μηνιαίες ευχές για “καλό μήνα” αισιοδοξώντας πως, με τρόπο μαγικό, αυτή τη φορά ο μισθός θα επαρκέσει…
Ήταν ακραία τα φαινόμενα, ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου. Πώς χώρεσαν κίτρινες προειδοποιήσεις για ψηλές θερμοκρασίες αλλά και για καταιγίδες μέσα σε λίγες μόνο μέρες; Έτσι ήταν που ανακαλύψαμε πως σε ένα νησιωτικό κράτος δεν υπήρχε νομοθεσία και πρακτική για απαγορευτικό απόπλου όποτε αυτό απαιτείται από τον καιρό. Είναι παράξενο που δεν το είχαμε αντιληφθεί κι ας είμαστε πλήρως εξοικειωμένοι με τη σχετική ορολογία όταν οι ειδήσεις αναφέρονται στους ανέμους στο Αιγαίο. Ήταν Σάββατο όταν τα φουρτουνιασμένα νερά εκείνο το τραγικό απομεσήμερο στο Κάβο Γκρέκο ταρακούνησαν τα λιμνάζοντα νερά της διοίκησης…
Ακόμα και με ήρεμα τα νερά, ελάχιστοι όμως διερωτηθήκαμε για το ωράριο των ναυαγοσωστών που φαίνεται να μην επικαιροποιήθηκε από το 1975 όταν θεσμοθετήθηκε η θερινή ώρα… Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η λήξη στις 6 το απόγευμα; Θα ήταν λογικό την ίδια ώρα να υποστέλλεται και η “Γαλάζια Σημαία” στις παραλίες που πιστοποιήθηκαν μ΄αυτή! Μα και για τις “κανονικές” ώρες υπηρεσίας, μια στις πέντε θέσεις ναυαγοσωστών παραμένουν κενές. Παράξενα όλα αυτά όταν ακόμα κι όταν ο τουρισμός (ντόπιος και εισαγόμενος) προβάλλεται (λανθασμένα) σαν ο βασικός δείκτης ανάπτυξης….
Η τραγικότητα των ημερών κορυφώθηκε την περασμένη Κυριακή. Το ναυάγιο ενός ακατάλληλου για την ανοιχτή θάλασσα σκάφους ανοιχτά της κατεχόμενης Κερύνειας στοίχισε την ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, προκαλώντας θλίψη και θυμό κι αισθήματα αλληλεγγύης. Eκτός από εκείνους που, προβάλλοντας μια αρρωστημένη ρητορική ακραίου μίσους, χαίρονται για την απώλεια ανθρώπινων ζωών αφού, “ευτυχώς δεν είναι δικοί μας”… Έτσι είναι που πολεμούμε την κατοχή; Φέρνουν απόγνωση τέτοιες προσεγγίσεις, ιδιαίτερα σε όσους τοποθετούμαστε ενάντια σε ένα ρατσιστικό γεωγραφικό διαχωρισμό των Κυπρίων… Δεν χρειάζεται να είναι πολλοί, άλλοι αναλαμβάνουν να προωθήσουν πολλαπλασιαστικά και να εκμεταλλευτούν το μήνυμα…
Το είδαμε και με την αδιαφορία (ακόμα και “καλά να πάθουν”) για τα ναυάγια των καρυδότσουφλων που παίρνουν μαζί τους στον βυθό αβοήθητους μετανάστες. Eίναι αυτή η απάντηση στον όποιο προβληματισμό για το μεταναστευτικό;
Ο ηγέτης των εποίκων και των εναπομενόντων Τουρκοκυπρίων απέρριψε την πρόταση της Κυπριακής Κυβέρνησης για άμεση συνδρομή στην επιχείρηση διάσωσης, την ώρα μάλιστα που δεν είχε εναλλακτική λύση! ΄Μια ακόμα αντίφαση! Δεν μπορεί να θέλεις την υπηκοότητα και το διαβατήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας ακόμα και για τα παιδιά των μικτών (με εποίκους) γάμων – οι Τουρκοκύπριοι τα πήραν – και την ίδια ώρα να αρνείσαι τη συνδρομή του εβδομαδιαίου(;) συνομιλητή σου στην αντιμετώπιση μιας τραγωδίας. Αυτό δεν θα ήταν ένα συνηθισμένο ΜΟΕ αλλά μια ενέργεια αλληλεγγύης…
Τελικά, πού στοχεύουν τα ΜΟΕ; Εκφράζουν και για “τις δυο πλευρές” αυτό που περιγράφει το όνομά τους; Κι αν συμφωνούν πως πρόκειται για την εμπιστοσύνη, το ερώτημα είναι για ποιο σκοπό την χρειαζόμαστε; Αυτό το ερώτημα συνδέει τα ΜΟΕ με την ουσία του Κυπριακού και τη μορφή της λύσης! Εδώ αντανακλά και η διαφορά στόχων. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας (σωστά) λέει πως είναι πρόθυμος και για άλλα, ακόμα και μονομερή, μέτρα που δεν θα αναδεικνύουν και θα νομιμοποιούν την κατοχή και τα όργανά της. Η κατοχική πλευρά θέλει ακριβώς το αντίθετο, επιδιώκοντας σε κάθε ευκαιρία να προβάλλει την ύπαρξη “κρατικών δομών”, ιδιαίτερα στα μηνύματα προς το εξωτερικό. Είναι αντιληπτό πως σ΄αυτό ακριβώς οφείλεται και η δυστοκία για νέα συμφωνημένα ΜΟΕ.
Ανεξάρτητα από όλα αυτά, όσοι δεν κατανοούν και δεν αισθάνονται αλληλέγγυη στον ανθρώπινο πόνο πέρα από την την κατοχική γραμμή, σημαίνει πως την έχουν συνηθίσει και ουδόλως την αμφισβητούν… Αυτό μας σπρώχνει όλο και περισσότερο σε μια διχοτομική λύση που κάποιοι δηλώνουν πως απορρίπτουν αλλά, στην πράξη, την βοηθούν να εμπεδωθεί, σε συνειδητή ή όχι συνέργεια με την ίδια την κατοχή… Αυτό το έργο το έχουμε κιόλας ξαναδεί κι είναι γιαυτό που δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς!
