Είναι αντιπολίτευση ο Συναγερμός;

Ένα από τα πιο εύκολα ερωτήματα και εντούτοις μας διαφεύγει η απάντηση έστω και αν είναι μπροστά μας σε μεγάλη θέα.

Στα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Κύπρο δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ του Δημοκρατικού Συναγερμού και της διακυβέρνησης Νίκου Χριστοδουλίδη. Και εξηγούμαι στο κυπριακό λόγου χάρη ένας πρόεδρος προερχόμενος από το ΔΗΣΥ θα πάει στα Ενωμένα Έθνη και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μα αυτό ήδη το κάνει ο Νίκος Χριστοδουλίδης, οπότε τι διαφορετικό θα προσθέσει ένας πρόεδρος προερχόμενος από το Συναγερμό; Απλώς θα αλλάξει το πρόσωπο. Αυτό είναι τελικά το ζητούμενο, το ποιος θα είναι πρόεδρος;

Στην εσωτερική διακυβέρνηση, παροχές, οικονομία κοινωνική πολιτική, δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές -δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου- συνεπώς γιατί να αλλάξουμε την παρούσα διακυβέρνηση απλώς για να αλλάξουμε τα πρόσωπα; Εκεί καταντήσαμε; Γιατί εκείνοι και όχι εμείς, τόσο χαμηλά έχουμε πέσει;

Τι μόνη ουσιαστική διαφορά που έχουμε με το Χριστοδουλίδη είναι για το καλώδιο. Εδώ δεν αντιλαμβάνομαι την ανεξήγητη στάση της κυβέρνησης που αντί να αγκαλιάσει το έργο που εμάς θα ωφελήσει πρωτίστως διαρρέει στον τύπο διάφορες ασυναρτησίες που θυμίζουν μακαριακά τεχνάσματα άλλων εποχών.

Στην ουσιαστική στρατιωτική οργάνωση της χώρας δεν πιστεύει ούτε ο Χριστοδουλίδης ούτε ο σημερινός ΔΗΣΥ με αποτέλεσμα να χουμίζουμε την μείωση χρέους και ας είναι εις βάρος της άμυνας μας. Δηλαδή πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε! Ούτε στο Σουδάν δεν συμβαίνει αυτό. Ούτε στο Σουδάν!

Όταν οι Τούρκοι μας πιάσουν όλη την Κύπρο αφού αυτοί ξοδεύουν και υποφέρουν οικονομικά για να το πετύχουν, ενώ εμείς με ευλάβεια το αποφεύγουμε προτιμώντας την καλοπέραση μας αντί της επιβίωσης μας ο Ερντογάν στην Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, όπως αρέσκονται να αποκαλούν τη βουλή τους για λόγους εντυπώσεων-διερωτώμαι η Ινδία τι πρέπει να αποκαλεί την δική της, θα ευχαριστήσει τον Χριστοδουλίδη που άφησε τα ταμεία γεμάτα και την χώρα χωρίς χρέος. Θα τον χειροκροτούν οι Τούρκοι με ενθουσιασμό και ζωώδη ειρωνεία. Και να μην ενοχλείται όμως κανένας από τους άλλους πολιτικούς μας; Μάλιστα το ΔΗΚΟ έβγαλε και επαινετή ανακοίνωση! Μείωσε η προηγούμενη ηγεσία του ΔΗΣΥ, βλέπε Αβέρωφ, την θητεία και η νυν ηγεσία του ΔΗΣΥ και ο Χριστοδουλίδης το θεωρούν επίτευγμα!

Μας κατάντησαν Κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα ένα μαλθακό λαό εθισμένο στη αδρανή καλοπέραση και στην ξεγνοιασιά του ζίζιρου.

Όποιος προσπαθεί να ξυπνήσει τον λαό του απαντούν ότι θέλει πόλεμο ή είναι ρομαντικός. Το περίεργο είναι ότι αυτά δεν τα λεν πλέον αριστεροί αλλά δεξιοί δηλ. οπαδοί ΔΗΣΥ και Ν. Χ.

Αυτή η κατάσταση είναι αντιπολίτευση ή συμπολίτευση;

Την Αννίτα να μην την κατηγορούν ότι θέλει αντιπολίτευση διότι την συνέφερε η συμπολίτευση αν έβλεπε το προσωπικό της συμφέρον. Θα έβαζε 6-7 υπουργούς και θα ετοιμαζόταν για την μεθεπόμενη 5ετια αφού θα αποκτούσε και περισσότερη εμπειρία που στα μάτια των πολιτών της λείπει σήμερα. Και όμως κάνει αυτό που δεν της συμφέρει για την ενότητα του κόμματος όπως ισχυρίζεται, έστω και αν τώρα έχει καταρρεύσει. Η πλειοψηφία των Συναγερμικών θέλει συμπολίτευση και δεν είναι δυσαρεστημένοι με την διακυβέρνηση Ν.Χ. στο εσωτερικό, μάλιστα στην εξωτερική πολιτική και δη στο Κυπριακό τον θεωρούν καλύτερο από οτιδήποτε μπορεί να είναι ένας άλλος πολιτικός έστω και αν ουσιαστικά δεν κατάφερε τίποτα.

Συνεπώς, όταν στα μεγάλα θέματα, κυπριακό, άμυνα, εσωτερική διακυβέρνηση, οικονομία δεν διαφωνούν ΔΗΣΥ και Νίκος Χριστοδουλίδης γιατί πρέπει ο ΔΗΣΥ σώνει και καλά να είναι αντιπολίτευση; Ή απάντηση με ξεπερνά. Οι Συναγερμικοί βλέπουν αυτά που βλέπω κι εγώ και μένουν έκπληκτοι από την πολιτική επάρκεια πολλών από την παρούσα ηγεσία.

Με αυτούς θα πάει μπροστά ο ΔΗΣΥ;