Δεν είναι αδιαλλαξία, είναι τουρκική επεκτατική στρατηγική

Στα πενήντα χρόνια της διαδικασίας για εξεύρεση λύσης του Κυπριακού, η ελληνοκυπριακή πλευρά έκανε όλες τις υποχωρήσεις και παραχωρήσεις. Η τουρκική πλευρά δεν έκανε ούτε μία υποχώρηση και παρέμεινε σταθερή στις απαιτήσεις της. Μάλιστα, σε κάθε στάδιο των συνομιλιών αναβαθμίζει τις απαιτήσεις της και τώρα απαιτεί λύση δύο κρατών. Έχει αναβαθμίσει την πολιτική ισότητα των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και απαιτεί κυριαρχική ισότητα, που οδηγεί στα δύο κράτη.

Έχουμε συνηθίσει να αποδίδουμε τη στασιμότητα στο Κυπριακό στην τουρκική αδιαλλαξία. Πράγματι, η Τουρκία είναι εντελώς αδιάλλακτη και δεν υποχωρεί ούτε ένα βήμα για να προχωρήσουμε σε λύση. Όμως, πρέπει να διερωτηθούμε: Το εμπόδιο είναι η τουρκική αδιαλλαξία; Μπορούμε να κάμψουμε αυτή την αδιαλλαξία και να προχωρήσουμε σε λύση;

Πιστεύω ότι η τουρκική αδιαλλαξία δεν είναι το εμπόδιο. Αδιαλλαξία είναι η επιμονή στις θέσεις που υποστηρίζεις και η απαίτηση να αποδεχθεί η άλλη πλευρά τις θέσεις σου για να υπάρξει συμβιβασμός.

Στην περίπτωση του Κυπριακού, όμως, δεν είναι η τουρκική αδιαλλαξία το εμπόδιο. Το μεγάλο εμπόδιο είναι η τουρκική επεκτατική πολιτική, που αποτελεί την κύρια θέση της Τουρκίας. Αυτή, όμως, η θέση δεν διατυπώνεται στις διαπραγματεύσεις, γιατί αμέσως θα σήμαινε τον τερματισμό τους. Η Τουρκία έχει πετύχει στις διαπραγματεύσεις να συζητούνται οι μελλοντικές πρόνοιες μιας ΔΔΟ, ενώ η δήθεν αδιαλλαξία της εκφράζεται με την απαίτηση για κυριαρχική ισότητα, που οδηγεί στα δύο κράτη.

Όμως, το βασικό εμπόδιο είναι η επεκτατική στρατηγική και ο τελικός στόχος της Τουρκίας. Η Τουρκία απαιτεί να διατηρεί στρατεύματα στην Κύπρο και να έχει τον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου. Θέλει να χρησιμοποιεί την Κύπρο ως στρατιωτική βάση και ορμητήριο.

Ο στόχος αυτός περνά από διάφορα στάδια. Το πρώτο σταθερό στάδιο είναι η κατοχή του 36% του εδάφους της Κύπρου, ο εποικισμός του και η επιβολή της εθνοκάθαρσης. Αυτό το στάδιο έχει επιτευχθεί από το 1974.

Τα επόμενα στάδια είναι:

(α) Η κατάργηση της Κ.Δ. και ο υποβιβασμός της σε συνιστώσα πολιτεία της ΔΔΟ.

(β) Η νομιμοποίηση του κατοχικού καθεστώτος και η αναβάθμισή του σε αναγνωρισμένη συνιστώσα πολιτεία της ΔΔΟ.

(γ) Η συνταγματική διευθέτηση, που μέσω του συνιστώντος κρατιδίου των Τουρκοκυπρίων θα της επιτρέπει να μεταβάλει την Κύπρο σε τουρκικό προτεκτοράτο.

Για τούτο διακηρύσσει ότι είναι απαραίτητη η παρουσία τουρκικών στρατευμάτων για την προστασία των Τουρκοκυπρίων. Σε τέτοια περίπτωση, δεν θα χρειάζονται οι εγγυήσεις. Η παρουσία του τουρκικού στρατού θα είναι από μόνη της εγγύηση και θα μπορεί να επεμβαίνει μόλις το ζητήσει η τουρκοκυπριακή συνιστώσα πολιτεία.

Υπάρχει κυπριακή ηγεσία που θα αποδεχθεί και θα νομιμοποιήσει την παρουσία του τουρκικού στρατού στην Κύπρο; Θα αποδεχθεί, δηλαδή, την κατοχή, έστω και αν σήμερα βρίσκονται παράνομα στην Κύπρο σαράντα χιλιάδες Τούρκοι στρατιώτες;

Τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και, κυρίως, το άνοιγμα των οδοφραγμάτων έχουν αποδείξει ότι υπάρχει κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Το έχουν αποδείξει οι χιλιάδες διελεύσεις από τα οδοφράγματα και, κυρίως, οι χιλιάδες Τουρκοκύπριοι που εργάζονται με ασφάλεια στις ελεύθερες περιοχές.

Αν τα Η.Ε. επιθυμούν να παρουσιάσουν πρόοδο, πρέπει να ζητήσουν από τις δύο πλευρές να υπογράψουν συμφωνία ότι η ΔΔΟ θα είναι ένα κανονικό κράτος, μέλος της Ε.Ε., στο οποίο δεν θα υπάρχουν ξένα στρατεύματα και εγγυήσεις.

Αν η τουρκική πλευρά αποδεχτεί αυτή την προϋπόθεση, οι συνομιλίες μπορούν να προχωρήσουν. Αν όχι, τα Η.Ε. να ανακοινώσουν ποιος δεν θέλει λύση με κανονικό κράτος και να κηρύξουν αδιέξοδο.

Ακόμα και αν υπογράψουν αυτή την προϋπόθεση, οι Τούρκοι θα είναι κερδισμένοι. Γιατί, με την υπογραφή λύσης ΔΔΟ, η διχοτόμηση θα νομιμοποιηθεί, η Κ.Δ. θα παραμείνει μόνο στα χαρτιά και πολλά κατοχικά δεδομένα θα νομιμοποιηθούν.

Η Τουρκία, όμως, δεν αποδέχεται αυτή την προϋπόθεση, γιατί είναι αντίθετη με τον βασικό στρατηγικό της στόχο για έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου και μελλοντική ενσωμάτωσή της.

Μακάρι να έχω λάθος στις εκτιμήσεις μου. Οι καθημερινές, όμως, διακηρύξεις της Τουρκίας, ακόμα και από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, δείχνουν ότι οι πιθανότητες να έχω δίκαιο είναι πολύ περισσότερες από το αντίθετο.

Το παράδοξο είναι ότι κομματικές ηγεσίες και ομάδες πολιτών απαιτούν από τον ΠτΔ να κάνει βήματα μπροστά. Τι ελπίζουν ότι θα πετύχει; Μια λύση, όποια και αν είναι;

Η υποτιθεμένη τουρκική αδιαλλαξία στις συνομιλίες έχει μόνο ένα σκοπό. Να παρασύρει την πλευρά μας κάθε φορά σε νέες υποχωρήσεις, Ήδη μας έχει κάνει να θεωρούμε την ρατσιστική ΔΔΟ ως τη απόλυτη επιδίωξη της πλευράς μας. Και κάθε φορά κάνουμε κι άλλες υποχωρήσεις και πλησιάζουμε τις τουρκικές θέσεις.  Στο τέλος η Τουρκία θα αποδεχτεί την ΔΔΟ, που με τις υποχωρήσεις μας θα την καταστήσουμε διχοτομική Διζωνική Συνομοσπονδία. Και τότε όλοι θα μας πιέζουν να αποδεχτούμε τη παρουσία μέρους του κατοχικού στρατού και η Τουρκία θα μας μεταβάλει σε τουρκικό προτεκτοράτο με προοπτική την τουρκοποίηση της Κύπρου, όπως πέτυχε με την Αλεξανδρέττα.