Υπάρχουν στιγμές που ακόμη και οι μεγαλύτεροι λυγίζουν. Ο Λιονέλ Μέσι έχει ζήσει τα πάντα στο ποδόσφαιρο, όμως η μυθική ανατροπή της Αργεντινής απέναντι στην Αίγυπτο τον έκανε να ξεσπάσει σε δάκρυα. Στο πιθανό τελευταίο του Παγκόσμιο Κύπελλο, ο 39χρονος αρχηγός της «Αλμπισελέστε» πήρε ξανά από το χέρι την ομάδα του, τη γύρισε από το 0-2 στο 3-2 και κράτησε ζωντανό το όνειρο, γνωρίζοντας μετά το φινάλε την απόλυτη αποθέωση από τους ίδιους τους συμπαίκτες του.

Ο Λιονέλ Μέσι δεν μπορούσε να το πιστέψει. Μισή ώρα μετά το τελευταίο σφύριγμα στο «Mercedes-Benz Stadium» της Ατλάντα, ο τηλεοπτικός φακός τον κατέγραψε ξανά με δάκρυα στα μάτια, να κοιτάζει αποσβολωμένος τους οπαδούς της Αργεντινής.

Ήταν η στιγμή που ακόμη και ένας ποδοσφαιριστής που έχει κατακτήσει τα πάντα άφησε το συναίσθημα να τον νικήσει. Γιατί αυτό που είχε μόλις συμβεί δεν ήταν μια απλή πρόκριση. Ήταν μία από τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Τα δάκρυα του αρχηγού και η λατρεία των συμπαικτών του

Με το τελευταίο σφύριγμα, ο Μέσι λύγισε.

Τα δάκρυά του έγιναν μία από τις πιο δυνατές εικόνες του φετινού Μουντιάλ. Δεν ήταν μόνο η πρόκριση. Ήταν το βάρος της στιγμής, το πιθανό τελευταίο του ταξίδι σε Παγκόσμιο Κύπελλο, η πίστη μιας ολόκληρης χώρας πάνω του.

Και δεν ήταν ο μοναδικός.

Ο Έντσο Φερνάντες, ο άνθρωπος που πέτυχε το γκολ της πρόκρισης, δεν μπορούσε επίσης να συγκρατήσει τα δάκρυά του, όπως και αρκετοί από τους παίκτες του Λιονέλ Σκαλόνι.

Όταν η ένταση έδωσε τη θέση της στη χαρά, ξεκίνησε η αποθέωση.

Οι συμπαίκτες του Μέσι τον σήκωσαν στα χέρια και τον πέταξαν στον αέρα. Ως αρχηγό. Ως σύμβολο. Ως έναν άνθρωπο που ξεπερνά τα όρια ενός απλού συμπαίκτη.

Ίσως αυτό να είναι και το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ιστορίας του, ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στα μεγαλύτερα κλαμπ του κόσμου, αστέρες εκατομμυρίων, αντιδρούν μπροστά του πολλές φορές σαν φίλαθλοι.

Γιατί για αυτή τη γενιά της Αργεντινής, ο Μέσι δεν είναι απλώς ο αρχηγός.

Είναι το σημείο αναφοράς.

Ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα στο γήπεδο

«Ειλικρινά, νομίζω ότι ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα στο γήπεδο. Ήταν τεράστια συγκίνηση λόγω του τρόπου που εξελίχθηκε ο αγώνας. Βρισκόμασταν σε μια πολύ δύσκολη κατάσταση και δεν θέλαμε να φύγουμε, δεν θέλαμε να τελειώσει το ταξίδι μας στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Νομίζω ότι ήταν μια στιγμή απελευθέρωσης όλων όσων είχαμε μέσα μας και ένα αίσθημα ανακούφισης, και μετά όταν είδα την οικογένειά μου, τους οπαδούς και τους συμπαίκτες μου, τα συναισθήματά μου εξερράγησαν και δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυά μου».

 gazzetta.gr / goal