The expatriate

Ένας Αμερικανός που ζει πια στο Βέλγιο έρχεται αντιμέτωπος με το παρελθόν του, όταν ο ίδιος και η 15χρονη κόρη του μπλέκουν σε ένα θανάσιμο ανθρωποκυνηγητό, στο έλεος μιας σκοτεινής συνωμοσίας. Αμερικανός πράκτορας της CIA (και πατέρας μιας έφηβης κόρης) να περιπλανιέται σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα σπάζοντας στο ξύλο και πυροβολώντας κακούς; Χμμμ αναρωτιέμαι που το έχω ξαναδεί. Μπορεί το κομψό αυτό ευρωπαϊκό θριλεράκι να “εμπνέεται” από το “Taken” (αλλά και το “Unknown”, το “Three Days of Condor” και μισή ντουζίνα άλλα) αλλά όλως παραδόξως είναι πολύ καλύτερο από το εγκεφαλικά νεκρό franchise του Λίαμ Νίσον. Και δεν του το είχα! Πρώτα απ’ όλα κρατά καλά τα μυστικά του, από την αρχή που ο ήρωας πηγαίνει το πρωί στο γραφείο και βρίσκει να λείπουν μέχρι και οι πρίζες μέχρι τη μέση όπου αρχίζουν οι εξηγήσεις. Βέβαια, ο θεατής είναι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τον ήρωα (ποτέ ένα καλό σημάδι) συνεπώς κάπου αρχίζει να χάνεται το ενδιαφέρον όμως υπάρχουν αρκετά twists, τρεχαλητά και σκηνές αιματηρής δράσης για να σε κρατήσουν ξύπνιο. Ο Εκχαρτ δεν πείθει ούτε για μια στιγμή ότι είναι badass, η Κιριλένκο χαραμίζεται σε διακοσμητικό ρόλο και οι παράνομοι μετανάστες είναι οι καλοί που βοηθάνε τους ήρωες εναντίον της διαβολικής CIA. Δεν είναι ηλίθιο σαν το “Taken” αλλά ούτε και κάτι που δεν το έχετε ξαναδεί και μάλιστα φτιαγμένο ΠΟΛΥ καλύτερα. Μ.Ν.