Argo

Όταν τον Νοέμβριο του 1979 οι επαναστατημένοι Ιρανοί καταλαμβάνουν την αμερικανική πρεσβεία στην Τεχεράνη, έξι υπάλληλοι διαφεύγουν και βρίσκουν καταφύγιο στο σπίτι του Καναδού πρέσβη. Με απόλυτη μυστικότητα η CIA και το Χόλιγουντ καταστρώνουν ένα…
κινηματογραφικό σχέδιο διάσωσής τους. Το εν λόγω σχέδιο δεν είναι μυστικό. Δηλαδή ήταν μέχρι το 1997 όταν ο Κλίντον αποχαρακτήρισε τα απόρρητα έγγραφα και έδωσε στη δημοσιότητα ένα από τα πιο πρωτοφανή σε σύλληψη σχέδια διάσωσης με διακρατική μάλιστα συνεργασία που εκτελέστηκαν ποτέ. Ο ειδικός «απομακρύνσεων» της CIA Τόνι Μέντεζ (τον υποδύεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης Μπεν Άφλεκ) έστησε με τους συνδέσμους του στο Χόλιγουντ ολόκληρη εταιρία παραγωγής-μαϊμού και στη συνέχεια διαφήμισε σε όλον τον πλανήτη τη νέα “υπερπαραγωγή επιστημονικής φαντασίας” “Argo” που θα γυριζόταν σε εξωτικές τοποθεσίες όπως το Ιράν και η Μέση Ανατολή. Σκοπός του ασύλληπτου αυτού σχεδίου ήταν να μεταβεί ο Μέντεζ στην Τεχεράνη και να ποζάρει μαζί με τους εγκλωβισμένους έξι ως κινηματογραφικό συνεργείο που αναζητά locations για το “Argo”. Και μετά θα έφευγαν (κυρίες και) κύριοι με πτήση της Swiss Air. Τέτοιες ιστορίες που αψηφούν τους νόμους της πραγματικότητας και γίνονται stranger than fiction έρχονται μία φορά στα 100 χρόνια. Και στο φιλμ του Άφλεκ το στόρι είναι ο αδιαφιλονίκητος πρωταγωνιστής. Εξαιρετικά μεν η σκηνοθεσία, η αναπαράσταση της εποχής και των γεγονότων (πολύ λεπτομερής δουλειά εκεί), όλες ανεξαιρέτως οι ερμηνείες (με τους Τζον Γκούντμαν και Άλαν Άρκιν να κλέβουν ξεδιάντροπα την παράσταση με τους αβανταδόρικους ρόλους τους) όμως η ιστορία είναι όλα τα λεφτά. Είναι το ζουμί, το επίκεντρο και η κινητήριος δύναμη. Και υποστηρίζεται από μια νευρώδη και λες-και-είσαι-εκεί σκηνοθεσία (που αγνοήθηκε επιδεικτικά από την Ακαδημία) η οποία ανεβάζει συνεχώς στροφές στο κοντέρ του σασπένς παρά το γεγονός ότι γνωρίζεις ήδη την έκβαση της ιστορίας (εάν δεν έχεις ιδέα, είναι πρόσθετο bonus). Το μόνο που με χάλασε προσωπικά είναι το σενάριο που καταφεύγει σε ευκολίες και τρύπες (όπως ολόκληρη η σκηνή στο αεροδρόμιο) για χάρη της δραματουργίας και αφαιρεί πόντους αληθοφάνειας από μια ήδη δυσκολοχώνευτη ιστορία. Μ.Ν.