Το ελληνοτουρκικό «Survivor» όχι μόνο δεν αποδείχθηκε το mega hit που περίμενε πώς και πώς το Σίγμα για να βγει από το χειμωνιάτικο τέλμα στο οποίο είχε περιέλθει μετά το φινάλε του «The Voice» (το μοναδικό πραγματικό χιτ που είχε φέτος) αλλά η ηχηρή του κατάρρευση σε συνδυασμό με τις επίσης χαμηλές πτήσεις των «My Style Rocks» και «Power of Love» έφεραν το κανάλι του Δία στη δεινή θέση να αγωνίζεται πολλές φορές για την τρίτη θέση με τον Alpha, βλέποντας παράλληλα την πλάτη του ΡΙΚ που εκμεταλλεύτηκε το κενό και πέρασε σε φουλ αντεπίθεση με ένα ισχυρό σε απόγευμα και prime time. Το τηλεοπτικό κοινό γύρισε την πλάτη στον φτηνό εθνικισμό και την τεχνητή, στημένη πώρωση του παρηκμασμένου ριάλιτι επιβίωσης το οποίο εκτός του ότι βολοδέρνει στην τηλεθέαση (το σώζουν κάπως η μεγάλη διάρκεια και οι ώρες κοντά στα μεσάνυχτα όπου παίζει μόνο του) δεν αφορά κανέναν καθώς το ιντερνετικό και σόσιαλ buzz είναι πρακτικά ανύπαρκτο. Το ίδιο ισχύει και για το trashy «Power of Love» που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες κάποιων κουτσομπολίστικων σάιτ να μας πείσουν ότι υπάρχει ενδιαφέρον στο ημιθανές ριάλιτι κανένας δεν φαίνεται να ασχολείται με ένα τσούρμο αδιάφορων χαρακτήρων που προσπαθούν -κυριολεκτικά- να πουλήσουν έρωτα. Έχω την εντύπωση πως φέτος βλέπουμε τα τελευταία αυτής της ετοιμοθάνατης ράτσας – ή δεν βλέπουμε, ορθότερα.
Ένας Λούης δεν φέρνει την άνοιξη: Η έκρηξη των σατιρικών εκπομπών
Εντάξει, κατανοητό ότι όλοι ψάχνουν για τον επόμενο Λούη -παρά το γεγονός ότι ο τρέχων δεν παρουσιάζει ακόμα σημάδια κόπωσης- όμως στ’ αλήθεια τι καημός είναι πάλι αυτός με τις σατιρικές (και χρησιμοποιώ τον όρο πολύ χαλαρά) εκπομπές; Το ταλαιπωρημένο αυτό είδος εξυπηρετεί σε δύο επίπεδα: από τη μια είναι ένα σχετικά πάμφθηνο πρόγραμμα που στήνεται σχετικά εύκολα (ένας κειμενογράφος, 3-4 ηθοποιοί συν περούκες και props από τα Jumbo), έχει πάντα κοινό λόγω της αβίαστης και χαλαρής θέασης και από την άλλη, αν πετύχει, έχεις υποτίθεται ένα μέσο διείσδυσης και παρέμβασης στα πολιτικά δρώμενα του τόπου (ή έτσι πιστεύουν κάποιοι καναλάρχες που νομίζουν πως έχουμε 2002 και η τηλεόραση έχει ακόμα δύναμη).
Έτσι το «Λούης effect» μάς έδωσε μέχρι στιγμής ένα μονόλογο στο «Happy Hour» από τον Γιόρτσιο και τους πρώην συνεργάτες του Πατσαλίδη τα Ξεροτήανα Πάφου (με καλό κείμενο μεν, υπερβολικά στημένη και αμήχανη εκτέλεση από τον Ανδρέα δε), το φρικαλέο «Άλλη μας εδείξαν» του Σίγμα η σύλληψη του οποίου μοιάζει να έγινε, εκτός από την περασμένη δεκαετία και μετά από ένα πολύ κακό τριπάκι και τα «Κίτρινα Γιλέκα» (έλεος με τους τίτλους-αρπαχτές από επικαιρότητα, τι ακολουθεί, το «Πού πήγαμε και δεν μας άρεσε»;) του Omega που κάνει πρεμιέρα σήμερα και έχει μία ύποπτη ομοιότητα με το αλήστου μνήμης «Fakate tous» που με τη σειρά του είχε βγει από τα σπλάχνα των «Πατατών» του ΡΙΚ. Ποιος είπε ότι η κυπριακή τηλεόραση δεν είναι ένθερμος υποστηρικτής της ανακύκλωσης;
Η παρακμή του απογευματινού όπως το ξέραμε
Το απογευματινό όπως το ξέρουμε περνά κρισάρα και δεν είναι μόνο η κατρακύλα της τηλεθέασης του είδους που το μαρτυρά, γενικά παρατηρείται ένας κορεσμός σε πρόσωπα, ιδέες και format. Η φετινή σεζόν δεν στάθηκε ιδιαίτερα φιλική ούτε σε νέα πρόσωπα στο χώρο (όπως η Χαριτίνη Ηλιάδου και το τιμ της καρατομημένης «Παρέας mou» μπορούν να σας διαβεβαιώσουν) αλλά ούτε και στα παλιότερα αφού τόσο η Χριστιάνα Αριστοτέλους όσο και η Κωνσταντίνα Ευριπίδου βρίσκονται πολύ μακριά από το peak τους (η πρώτη βλέπει πλέον καθημερινά την πλάτη του «Happy Hour» σε απόλυτους αριθμούς ενώ η δεύτερη βολοδέρνει σε μια ούτως ή άλλως ήσσονος σημασίας ζώνη). Ο Ανδρέας Γιόρτσιος σώθηκε γιατί πρόσφερε -μέχρι στιγμής- κάτι διαφορετικό (αλλά ουχί πρωτότυπο) σε μια ζώνη όπου κυριαρχούν οι σάχλες, το εκβιασμένο γέλιο (ενίοτε και κλάμα), το μπαγιάτικο κουτσομπολιό και οι βαθυστόχαστοι σχολιασμοί τύπου «δεν έχω λόγια» και «πραγματικά όμως». Ο χρόνος θα δείξει αν αυτό θα έχει συνέχεια καθώς η ιστορία λέει πως ναι μεν ο κόσμος πέφτει με τα μούτρα σε κάτι φρέσκο (ή τουλάχιστον όχι ληγμένο) αλλά βαριέται σχετικά γρήγορα και επιστρέφει στα οικεία πρόσωπα και συνταγές.
Ακόμα ζούμε την εποχή της… εποχής
Οι σειρές εποχής ανέκαθεν ήταν το δυνατό χαρτί της εγχώριας TV και ειδικότερα του ΡΙΚ που έχει εντρυφήσει στο είδος όπως το BBC στα βικτωριανά costume dramas όμως φέτος διανύουν ίσως την καλύτερη χρονιά τους, με τέσσερις παραγωγές να πετάνε από τις οποίες μάλιστα μόνο μία βρίσκεται στην παρθενική της σεζόν (η «Πεταλούδα» του ΡΙΚ που σαρώνει στη ζώνη πριν το δελτίο τα Σαββατοκύριακα) ενώ οι άλλες τρεις, η «Γαλάτεια», τα «Χάλκινα χρόνια» και τα «Καμώματα τζι αρώματα», παίζονται τα τελευταία 3-4 χρόνια.
Γι’ αυτό εξυπακούεται πως συνεχίζουν και του χρόνου (εκτός από την «Πεταλούδα» που ολοκληρώνεται μετά από επιθυμία της σεναριογράφου Θέας Χριστοδουλίδου η οποία δεν ενέδωσε στις έντονες πιέσεις του ΡΙΚ να τη συνεχίσει) ενώ ετοιμάζονται κι άλλες: μία σε παραγωγή Νικόλα Κουμίδη και πιο κοντά στο πνεύμα των «Καμωμάτων» προορίζεται για το Σίγμα (στο οποίο βρήκε στέγη και η βιογραφική της Ζήνας Κάνθερ που είναι κι αυτή σχετικά εποχής), μία ψάχνει το ΡΙΚ για να αντικαταστήσει την «Πεταλούδα» και ίσως στο είδος ποντάρει και ο Alpha παρά την πικρή εμπειρία από τα «Μαύρα μάθκια».
Κι όμως κυπριακές εκπομπές αποκτούν ιντερνετικό buzz
Αν και στο εξωτερικό είναι κανόνας ήδη απ’ την περασμένη δεκαετία, στην Κύπρο η σύνδεση του ιντερνετικού buzz (ο θόρυβος δηλαδή που προκαλεί ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα on line και ειδικά στα social media) με την τηλεθέαση και εμπορικότητα ενός τηλεοπτικού προϊόντος βρίσκεται ακόμα στα σπάργανα με μόλις μια χούφτα εκπομπές να το πετυχαίνουν – κι αυτές από τύχη. Αναμφισβήτητα ο μεγάλος επωφελούμενος του ίντερνετ είναι ο «Πιο Αδύναμος Κρίκος» τα μαργαριτάρια του οποίου κάνουν πλέον διεθνή καριέρα χάρη στα βίντεο του Luben (ο κυρ Χαράλαμπος και το «Πόσιμπολ» παίζει πλέον από Μουτσινά και «Ράδιο Αρβύλα» μέχρι Λαζόπουλο ενώ ο Τάσος Τρύφωνος εμφανίζεται συχνά ως καλεσμένος σε ελλαδικές εκπομπές μιλώντας για το παιχνίδι) ενώ κάποια από αυτά έχουν περάσει στο λεξιλόγιο σε Ελλάδα και Κύπρο. Όλο αυτό το buzz που παράγεται κυρίως στο ελληνικό ίντερνετ επιστρέφει στην Κύπρο μέσω των likes και shares με αποτέλεσμα το τηλεπαιχνίδι του ΡΙΚ να διανύει την καλύτερη χρονιά του, προσελκύοντας ένα δυναμικό κοινό που μέχρι πρότινος θεωρούσε το ΡΙΚ «τηλεόραση για γέρους».
Ανάλογο θόρυβο προκαλούν και τα βιντεάκια του «Happy Hour», κυρίως από τον μονόλογο και τα παιχνίδια με τους καλεσμένους, μάλιστα δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτιμούν ότι συνέβαλαν τα μέγιστα στην εκτόξευση της εκπομπής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το απόσπασμα εκπομπής της προηγούμενης εβδομάδας όπου ο Ανδρέας στον μονόλογο τα έχωνε άσχημα στον υπουργό Οικονομικών σχετικά με το πόρισμα για τον Συνεργατισμό. Το επίμαχο βίντεο κυκλοφόρησε τρελά στο διαδίκτυο μέχρι που… εξαφανίστηκε από τη σελίδα της εκπομπής μετά από τηλεφωνήματα από πολύ ψηλά που έπεσαν στη διεύθυνση του ΡΙΚ. Μόλις έγινε αντιληπτή η λογοκρισία, η κυκλοφορία… πολλαπλασιάστηκε (το ίδιο και η δημοτικότητα της εκπομπής που -για τώρα τουλάχιστον- διαθέτει ισχυρότερο brand από τον ανταγωνισμό) ακόμα μία απόδειξη ότι η τηλεόραση δεν κατέχει την ισχύ που είχε κάποτε (επίσης, αν θέλει ο κόσμος να δει κάτι, κανένας λογοκριτής πολιτικάντης δεν θα μπορεί να το σταματήσει). Τέλος, ισχυρή παρουσία on line διαθέτει και η «Φαμίλια» (περισσότερο από κάθε άλλη σειρά μυθοπλασίας) με σκηνές της να κυκλοφορούν ευρέως στο ίντερνετ ως αστεία βίντεο, ένα μάλιστα ξεπέρασε τα 1 εκ. views, δυστυχώς όμως δεν κατάφερε να μετατρέψει αυτή τη δημοτικότητα σε ζωτικής σημασίας τηλεθέαση.
Περιοδικό TV Mania, τεύχος 1268.
