To Top
01:02 Πέμπτη
2 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Αξιοπιστία, κύρος, σεβασμός
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Αξιοπιστία, κύρος, σεβασμός
  09 Δεκεμβρίου 2019, 10:43 πμ  
Η μνήμη γυρίζει πίσω, κάποιες δεκαετίες. Όταν η εφημερίδα μύριζε μελάνι. Όταν εφημερίδα σήμαινε είδηση, αξιοπιστία, κύρος, σεβασμός. Ο «Φιλελεύθερος» κατάφερε με τη μακρά παρουσία του στο κυπριακό γίγνεσθαι, να καθιερωθεί στην κυπριακή κοινωνία ως η εφημερίδα με βαρύτητα στις ειδήσεις της, την κριτική της, τα σχόλια της. Είτε κάποιος συμφωνούσε είτε διαφωνούσε. Αξιοπιστία, κύρος, σεβασμός, τρεις λέξεις που χάθηκαν στον ορυμαγδό των πληροφοριών που σήμερα κατακλύζουν τον πολίτη, μέσα από χιλιάδες κανάλια ροής ειδήσεων πραγματικών και fake και που κάνουν ακόμη πιο σημαντική και βαριά την ευθύνη μιας εφημερίδας, ιστορικής όπως ο «Φ», να κρατήσει ψηλά το λάβαρο της υπεύθυνης και σοβαρής ενημέρωσης. Όπως και όλων των στελεχών της είτε ασχολούνται με την ενημέρωση είτε με την αρθρογραφία. Αρχές ανεξίτηλες, αν και υποβαθμισμένες, στο βάρβαρο και ανθρωποφάγο σήμερα.

Ο «Φιλελεύθερος» είναι, όπως και να το κάνουμε, η «ναυαρχίδα» του συγκροτήματος που δημιούργησε όλο τον πιο «σύγχρονο στόλο» επικαιρότητας και ενημέρωσης, εξ ου και οφειλόμενη η τιμή προς τους πρωτεργάτες του, τον πρώτο εκδότη του τον Νίκο Παττίχη το 1955 και τα στελέχη του σε όλα τα τμήματα.  Μέχρι το σήμερα που το πηδάλιο βρίσκεται στα χέρια του εγγονού Νίκου Παττίχη με συνοδοιπόρο την εγγονή Μυρτώ Μαρκίδου και όλο το δυναμικό που κόντρα σε συνθήκες αντίξοες κρατά ζωντανή την εφημερίδα και δημιουργεί το μέλλον στην ενημέρωση.

Μετακινήθηκα στον «Φ», την εποχή των μεγάλων ανοιγμάτων του Νίκου Παττίχη νεώτερου, στην τότε νέα φουρνιά των δημοσιογράφων. Είχε προηγηθεί η μετακίνηση της Μαρίνας Σχίζας, πρωτεργάτριας στα πολιτιστικά θέματα και πρώτης γυναίκας δημοσιογράφου στο δυναμικό της εφημερίδας. Πλαισιώθηκε από την Μυρτώ Μαρκίδου, που άρχισε από τη δημοσιογραφία και να μεταπηδήσει αργότερα στη διοίκηση. Για να ασχοληθώ με το πολιτικό/ κομματικό/ κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ έπρεπε να «ταρακουνήσω» τα νερά. Να συγκρουστώ με κατεστημένες νοοτροπίες και συμπεριφορές.  Εποχές που οι γυναίκες δημοσιογράφοι ήταν μετρημένες και η θεματολογία ενασχόλησής τους περιορισμένη, σπάσαμε τα ταμπού. Βρήκαμε ανοιχτά αφτιά και ανθρώπους με βούληση να λειτουργήσουν έξω από το κουτί για το δικό μας καλό και στο τέλος για το δικό τους. Ακολούθησε μια πλειάδα γυναικών δημοσιογράφων στο συγκρότημα που η κάθε μια καθιερώθηκε και έφερε την αλλαγή στον τομέα ενασχόλησής της.
Τολμώ να πω ότι βάλαμε το λιθαράκι μας σε ανατροπές κατεστημένων. Αντιλήψεων, συμπεριφορών, δεδομένων στον κυπριακό Τύπο. 

Σε ένα περιβάλλον με δημοσιογραφικά μεγαθήρια, μας εμπιστεύθηκαν και μαζί πήγαμε ένα βήμα πάρα πέρα. Ο Νίκος Παττίχης μου εμπιστεύθηκε την έκδοση δύο τάμπλοϊντ εκδόσεων που φιλοξενούνταν στον κυριακάτικο «Φ» του «Ελεύθερου» και της Πολιτικής Κυριακής. Δύο έντυπα που παρέσχαν βήμα σε νέα άφθαρτα πολιτικά στελέχη που αργότερα βρέθηκαν σε πολιτειακά και κομματικά πηδάλια, σε ανθρώπους καταξιωμένους των γραμμάτων και των τεχνών, σε  ανθρώπους με καυστικό χιούμορ και πέννα. Σε ανθρώπους, όπως ο γνωστός Τουρκοκύπριος πολιτικός, Οζγκέρ Οζγκιούρ, που κάθε βδομάδα μας μετέφερε τους προβληματισμούς του και τι θέσεις του για την κοινή πατρίδα. Όπως ο γνωστός δημοσιογράφος, Άλκης Κούρκουλας, που μας μετέφερε από την Κωνσταντινούπολη, τα τεκταινόμενα στην Τουρκία. Ο γνωστός τουρκολόγος, Σπύρος Αθανασιάδης, όσα γίνονταν στα κατεχόμενα, όπως και η Κωνσταντία Σωτηρίου. Από την Αθήνα είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε με τη γνωστή δημοσιογράφο, Κύρα Αδάμ. Τόσοι και τόσοι άλλοι που μαζί γράψαμε τη δική μας ιστορία…

Ο πήχης τέθηκε ψηλά ευθύς εξαρχής και έτσι πορευόμαστε. Με έγνοια να μην ξεφύγουμε από τις υψηλές αρχές και το προσωπικό μας «σύνταγμα» και να μην περάσουμε ποτέ, μα ποτέ, κάτω από τον πήχη. Η ευθύνη είναι πρωτίστως προσωπική και έπειτα συλλογική. Είμαστε «καταδικασμένοι» να δίνουμε καθημερινά τις μάχες μας για να κερδίζουμε τον αγώνα της εγκυρότητας, της σοβαρότητας, της αξιοπρεπούς παρουσίασης γεγονότων και ειδήσεων, του ελέγχου των διαφόρων εξουσιών. Μακριά από λαϊκισμούς. Μακριά από το σύγχρονο μικρόβιο των like και των share, της υπηρέτησης σκοπιμοτήτων για να γινόμαστε «αρεστοί» και αποδεχτοί… Η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα και όχι επάγγελμα για όσους έτσι το αισθάνονται και βαριά η ευθύνη για όσους το θέλουν….
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...