To Top
18:21 Σάββατο
4 Απριλίου 2020
Επόμενο
Προηγούμενο
Σε κλοιό ρύπανσης και ανευθυνότητας
ΑΡΧΙΚΗΑΠΟΨΕΙΣΑΡΘΡΑ ΣΤΟΝ "Φ" • Σε κλοιό ρύπανσης και ανευθυνότητας
  12 Φεβρουαρίου 2020, 10:45 πμ  
Σήμερα παιδιά του Γ’ Δημοτικού Ιδαλίου αναμένεται να βρεθούν στη Βουλή, όπου μαζί με τους δασκάλους τους θα παρουσιάσουν στην Επιτροπή Παιδείας το χρόνιο πρόβλημα ρύπανσης της ατμόσφαιρας στην ευρύτερη περιοχή του σχολείου τους, λόγω της λειτουργίας βιομηχανικών μονάδων. Πέντε βιομηχανικές ζώνες βρίσκονται περιμετρικά του σχολείου, ενώ ρυπογόνα εργοστάσια βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των 300 μέτρων. Οι μικροί μαθητές θα μιλήσουν στους βουλευτές για την αποπνικτική κατάσταση που επικρατεί εκεί, για τον κίνδυνο που υπάρχει μακροπρόθεσμα αλλά και βραχυπρόθεσμα για την υγεία τους από τις ουσίες που αναπνέουν, για το ότι παλεύουν καθημερινά με πονοκέφαλο, ζαλάδες, πονόλαιμο, βήχα και τάσεις εμετού προκειμένου να τους διδάξουν πέντε πράγματα δάσκαλοι που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, για το ότι οι γονείς των ίδιων και των φίλων τους (7 στους 10) κινούν γη και ουρανό για να καταφέρουν να τους μεταφέρουν σε άλλο σχολείο, ενώ οι δάσκαλοί τους κάνουν ο ένας μετά τον άλλο αίτημα μετάθεσης. Οι βουλευτές αναμένεται να προβληματιστούν και ενίοτε να συγκινηθούν από όσα άκουσαν, να βγάλουν προς τα έξω τον πιο τρυφερό και ευαίσθητό τους εαυτό, χωρίς να αμελήσουν φυσικά να βρεθούν μέσα στο φωτογραφικό ή κινηματογραφικό πλάνο. Αυτό που δεν θα κάνουν βέβαια, είναι να τους εξηγήσουν γιατί δεν έκαναν τίποτα γι’ αυτό από το 2013 όταν έγιναν οι πρώτες καταγγελίες μέχρι σήμερα, όταν τα παιδιά αυτά ήταν ακόμη βρέφη ή και αγέννητα. Και αν κάποιος τους το επισημάνει, μπορούν κάλλιστα να κρυφτούν πίσω από «πιο αρμόδιες» υπηρεσίες και τμήματα για υπεκφυγή ευθυνών. Γιατί παραδοχή ολιγωρίας δεν νομίζω να ακούσουν, ούτε και εξηγήσεις ή πειστικές απαντήσεις στα ερωτήματά τους. Όπως δεν ακούν άλλωστε γενικότερα για το ότι η Βουλή βρίσκει χρήματα για λιμουζίνες συναδέλφων, όχι όμως για σχολικά λεωφορεία της προκοπής. Όπως και για τα καύσιμα των λιμουζίνων, αλλά όχι για τα καύσιμα των συστημάτων θέρμανσης στις τάξεις τους. Ή για να ανακαινίσει την υπάρχουσα Βουλή και να κτίσει μια καινούρια, πιο μεγαλειώδη, αλλά όχι για σχολικές εγκαταστάσεις. 

Πάντως, από μόνη της η μεταφορά των μαθητών ή το κλείσιμο του σχολείου, δεν αποτελεί λύση. Γιατί μετά το σχολείο, τα παιδιά θα επιστρέφουν στα σπίτια τους, στην περιοχή της ρύπανσης, μαζί με τους γονείς τους και τους άλλους ενήλικες, που κι αυτοί θέλουν να ζήσουν. Και ούτε και από μόνη της η μεταφορά 4-5 εργοστασίων είναι λύση, ή ακόμη και η μεταφορά ολόκληρης της βιομηχανικής ζώνης. Γιατί τέτοια παραδείγματα αφθονούν σε όλη την Κύπρο. Πρέπει επιτέλους να βρεθεί ένας αποτελεσματικός και υπεύθυνος τρόπος απόφασης για το πώς και προς τα πού θα αναπτύσσονται οι οικιστικές περιοχές. Πώς μπορεί κανείς να δίνει οικοδομικές άδειες δίπλα από βαριές βιομηχανίες προτού τις μετακινήσεις, και να έρχεται το κράτος να κτίζει μάλιστα και σχολείο 290 μέτρα από ρυπογόνα εργοστάσια, χωρίς να σκεφτεί τις επιπτώσεις έστω και ένας από τους υπεύθυνους, που συχνά αποδεικνύονται ανεύθυνοι; Και πού κρύβονται επιτέλους όλοι αυτοί που παίρνουν αυτές τις επικίνδυνα κοντόφθαλμες αποφάσεις; Συνεχίζουν ακάθεκτοι το έργο τους; Χωρίς καμιά ευθύνη και επίπτωση; Ας λυθεί το ζήτημα που προέκυψε τώρα με την εν λόγω περιοχή, αφού αν περιμένουμε ολοκληρωτική λύση του προβλήματος θα είναι πια αργά. Αλλά δεν γίνεται να επαναπαυθούν οι αρμόδιοι μέχρι να φροντίσουν ότι οι διαδικασίες που ακολουθούνται αποκλείουν την εμφάνιση ανάλογου περιστατικού στο μέλλον. Και ο μόνος τρόπος να μην επαναπαυθούν οι αρμόδιοι, είναι να μην επαναπαυθούν οι πολίτες. Γιατί όπως έδειξε η συγκεκριμένη περίπτωση, η πίεση του κόσμου φέρνει αποτελέσματα, έστω και για τους λάθος λόγους. 

Μην νομίζετε ότι ευαισθητοποιήθηκε η Βουλή από μόνη της και κάλεσε τους μαθητές για να λύσει το ζήτημα. Προηγήθηκαν παρεμβάσεις από τις επιτρόπους Περιβάλλοντος και Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, που ήρθαν φυσικά αφότου το θέμα έλαβε διαστάσεις χάρη στην κινητοποίηση κατοίκων της περιοχής, γονέων, παιδιών και δασκάλων του σχολείου, αλλά και της ευαισθητοποίησης δημοσιογράφων που προέβαλαν το θέμα. Ας είναι καλά τον ίντερνετ βασικά, που είναι ακόμη εν πολλοίς αφιλτράριστο και «ανεξέλεγκτο», και αποτελεί από τη μια μέσο έκφρασης και από την άλλη εργαλείο καταγραφής του παλμού των πολιτών (ή μάλλον, ορθότερα, των ψηφοφόρων) αναγκάζοντας σε αντίδραση τις Αρχές και σε μέτρα το κράτος, ανάλογα φυσικά με το πόσο κοντά βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο. Διαφορετικά, χωρίς το ίντερνετ, θα έμεναν μια χούφτα πολίτες να διαμαρτύρονται μαζί με τον Περδίκη, μέχρι το θέμα να αργοσβήσει από την επικαιρότητα. Και μετά από δεκαετίες οι επιζώντες από τον καρκίνο και τις άλλες επιπτώσεις της μόλυνσης θα ήλπιζαν σε δικαστική νίκη και αποζημίωση, όπως έγινε με την Άστρασολ, ή θα είχαν τη μοίρα των επιζώντων καρκινοπαθών από τα χημικά εργοστάσια στο Πέρα Χωριό Νήσου, που σε αντίθεση με τους γείτονές τους επέζησαν αρκετά για να δουν τις φωνές διαμαρτυρίας τους να πνίγονται από τα συμφέροντα μέχρι να επικρατήσει νεκρική σιγή. 

i.konstantinides@phileleftheros.com
 
Σχολιάστε ή διαβάστε πατώντας εδώ...