Διαβήτης: Ανακάλυψαν πρωτεΐνη που δυσκολεύει τη δράση της ινσουλίνης – Ο ρόλος της άσκησης

Μια πρωτεΐνη που συσσωρεύεται στους μυς των ανθρώπων με διαβήτη τύπου 2 και φαίνεται να εμποδίζει τη φυσιολογική δράση της ινσουλίνης εντόπισαν επιστήμονες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το ακόμη πιο ενδιαφέρον εύρημα της έρευνας είναι ότι η συστηματική αερόβια άσκηση μπορεί να περιορίσει τη συσσώρευση της συγκεκριμένης πρωτεΐνης, βελτιώνοντας παράλληλα την ανταπόκριση του οργανισμού στην ινσουλίνη.

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications, αναδεικνύει έναν μέχρι σήμερα άγνωστο μηχανισμό που συνδέει τη λειτουργία των μυών με την εμφάνιση και την εξέλιξη του διαβήτη τύπου 2.

Η πρωτεΐνη που μπήκε στο μικροσκόπιο

Οι ερευνητές του Pennington Biomedical Research Center, στις Ηνωμένες Πολιτείες, επικεντρώθηκαν στην πρωτεΐνη Miro1, η οποία βρίσκεται στην εξωτερική μεμβράνη των μιτοχονδρίων, των δομών που παράγουν την ενέργεια των κυττάρων.

Αναλύοντας δείγματα μυϊκού ιστού, διαπίστωσαν ότι η Miro1 συσσωρευόταν σε αυξημένα επίπεδα στους ανθρώπους με παχυσαρκία και διαβήτη τύπου 2.

Αντίστοιχη συσσώρευση δεν παρατηρήθηκε στους συμμετέχοντες που είχαν παχυσαρκία χωρίς διαβήτη, γεγονός που υποδηλώνει ότι η μεταβολή συνδέεται περισσότερο με τη διαταραχή της ρύθμισης του σακχάρου παρά με το αυξημένο σωματικό βάρος από μόνο του.

Η ινσουλίνη είναι η ορμόνη που επιτρέπει στη γλυκόζη να εισέρχεται στα κύτταρα και να χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενέργειας. Στον διαβήτη τύπου 2, οι ιστοί του οργανισμού, ιδιαίτερα οι μύες, ανταποκρίνονται λιγότερο αποτελεσματικά στη δράση της.

Τι έδειξαν τα πειράματα

Για να διερευνήσουν τον ρόλο της Miro1, οι επιστήμονες πραγματοποίησαν πειράματα σε κύτταρα και ποντίκια.

Όταν περιόρισαν γενετικά την παρουσία της πρωτεΐνης στους μυς των πειραματόζωων, παρατήρησαν βελτίωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη, μεγαλύτερη πρόσληψη γλυκόζης από τα μυϊκά κύτταρα και καλύτερη λειτουργία των μιτοχονδρίων.

Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι η υπερβολική συσσώρευση της Miro1 μπορεί να συμβάλλει στην αντίσταση στην ινσουλίνη, καθιστώντας την πιθανό στόχο για μελλοντικές θεραπείες.

Η άσκηση αλλάζει την εικόνα

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκέλος της έρευνας που πραγματοποιήθηκε σε ανθρώπους με διαβήτη τύπου 2.

Στο πλαίσιο τυχαιοποιημένης κλινικής δοκιμής, οι συμμετέχοντες σε πρόγραμμα αερόβιας άσκησης γυμνάζονταν πέντε ημέρες την εβδομάδα, για περίπου μία ώρα κάθε φορά, επί 12 εβδομάδες.

Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, οι ερευνητές κατέγραψαν μείωση της συσσώρευσης της Miro1 στους μυς, βελτίωση της μιτοχονδριακής λειτουργίας και αύξηση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη.

Τα ευρήματα προσφέρουν μια νέα εξήγηση για το πώς η σωματική δραστηριότητα μπορεί να βοηθά στη ρύθμιση του σακχάρου.

Οι επιστήμονες θεωρούν ότι η Miro1 αποτελεί έναν ενδιαφέροντα πιθανό θεραπευτικό στόχο. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη αποδειχθεί ότι η φαρμακευτική τροποποίηση της πρωτεΐνης μπορεί να αντιμετωπίσει τον διαβήτη στους ανθρώπους.