«Σπουδάζω νηπιαγωγικά και θέλω να επιστρέψω στη στέγη για να βοηθήσω τα κακοποιημένα μωρά. Πριν λίγα χρόνια ήμουν κι εγώ, αλλά εν ήταν έτσι. Παλιά είχε σίδερα, ήταν σαν φυλακή», είπε την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε στα εγκαίνια της Στέγης Ανηλίκων Λάρνακας, που αποτελεί πλέον πρότυπο. Τη ρώτησα εάν ήθελε να πει δημόσια την ιστορία της και η απάντηση ήταν άμεση. «Ναι θέλω. Έζησα στη στέγη από τα 8 μέχρι τα 18,5 μου. Επέρασα πολλά στη ζωή μου, αλλά είμαι περήφανη για τον εαυτό μου. Δεν ντρέπομαι γι’ αυτά που έζησα. Σταθήκαμε στα πόδια μας μόνοι μας, με τον αδελφό μου».
Η επόμενη φορά που συναντηθήκαμε ήταν στο μικρό σπίτι που ενοικιάζει με τον σύντροφό της στη Λευκωσία. Το πρώτο πράγμα που τράβηξε το μάτι, ήταν ένα στολίδι στο τραπεζάκι, που έγραφε με μεγάλα γράμματα «HOME» (σπίτι). Αυτός ο χώρος, στο πίσω μέρος μιας μεγαλύτερης κατοικίας, είναι το πρώτο «πραγματικό» σπίτι όπου διαμένει.
Αρχίζει να εξιστορεί με ηρεμία, όσα σκληρά έζησε τα πρώτα 18 χρόνια της ζωής της. Μέσα από τη συγκινητική αφήγησή της στον «Φ», καταφέρνει να δώσει «φωνή» σ’ όλα τα κακοποιημένα παιδιά που διαμένουν σε κάποια στέγη, που για την ίδια, παρά τα όσα βίωσε, ήταν η σωτηρία της. Το πιο σημαντικό, ωστόσο, είναι πως αυτό το 22χρονο κορίτσι, η Εύα Βασίλευα, που δεν τα έβαλε ποτέ κάτω, δίνει μαθήματα αισιοδοξίας, αναδεικνύοντας τη δύναμη της αγάπης προς τα παιδιά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: 807 καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία μέσα σε 15 μήνες
«Ήρθα με τους γονείς μου από τη Βουλγαρία όταν ήμουν 5 χρονών. Ήμουν μαζί τους στο Μιτσερό, μέχρι την τετάρτη Δημοτικού. Ο παπάς μου ήταν αλκοολικός και υπήρχε πολλή βία στο σπίτι. Κτυπούσε εμένα και τον αδελφό μου, αλλά πιο πολύ τη μάμα μου. Εγώ δεν άντεχα. Στο σχολείο, είχα μια πολύ καλή διευθύντρια την κ. Άννα. Μια μέρα, όταν ήμουν 8 χρονών, της είπα πως δεν είμαι καλά στο σπίτι και πως θέλω να φύω. Ήρθε η Αστυνομία και είδαν πως όντως υπήρχε βία, αφού υπήρχαν πολλές καταγγελίες εναντίον του παπά μου. Έτσι μας πήραν με τον αδελφό μου, που ήταν τότε 10 χρονών σε στέγη στη Λάρνακα.
Την πρώτη μέρα έκλαια και ήθελα να φύω, επειδή έλειπε μου η μάμα μου. Στην αρχή ήμουν βίαιη προς τα άλλα παιδιά. Εκείνο που έβλεπα σπίτι το έκανα και στη στέγη. Μετά από δύο χρόνια και με τη βοήθεια ψυχολόγου, ηρέμησα. Είχε μια λειτουργό και ένα ιερέα στο Κίτι που με βοήθησαν πολύ. Στη στέγη τότε ήταν πολλά ωραία. Είχα συνέχεια κοπέλα δίπλα μου και με έβγαζε έξω. Είχα ανάγκη να βγω έξω να φάω ένα παγωτό, ας πούμε. Αυτό το πράμα δεν το είχα σπίτι μου, δεν βγαίναμε ποτέ έξω.
Κάποια μωρά τα Σαββατοκυρίακα πήγαιναν σε ανάδοχες οικογένειες. Στην αρχή δεν ήθελα να πηγαίνω. Τελικά πήγα σε μια οικογένεια, με πήραν θάλασσα και άρεσε μου πάρα πολλά. Μετά πήγα πολλές φορές σπίτι τους. Μέχρι τώρα έχουμε σχέσεις με την κ. Θεοδώρα, είναι πολλά καλή. Πήγα και σε άλλες οικογένειες και πέρασα πολλά ωραία. Εδίναν μου αγάπη και σημασία.
Στην πορεία ο παπάς μου μπήκε φυλακή και μετά πήγε Βουλγαρία. Κάποια Σαββατοκυρίακα πήγαινα στη μάμα μου, αλλά ένιωθα φοβισμένη μήπως ξαναέρθει, γι’ αυτό δεν ήθελα να πάω πίσω. Μετά πήγε και η μάμα μου στον παπά μου. Παλιά δεν καταλάβαινα αυτό που έκανε, αλλά τώρα που μεγάλωσα θεωρώ πως είναι δική της επιλογή. Δεν μπορώ να της πω εγώ κάτι».
«Τον έσυρε με τη βία στις σκάλες»
«Τα πρώτα χρόνια στη στέγη, ήταν πολλά ωραία. Η διευθύντρια ήταν πολλά καλή. Όταν άρχισα το Γυμνάσιο, άλλαξε η Διεύθυνση και δεν μας επέτρεπε να βγούμε έξω. Ένιωθα πως ήμουν στη φυλακή.
Εκείνη την περίοδο ήθελα πολλά να με υιοθετήσει κάποια οικογένεια, αλλά δεν ήθελε ο αδελφός μου να χωριστούμε. Στην αρχή είμασταν στην ίδια στέγη, αλλά όταν μεγάλωσε τον μετακίνησαν. Εγώ αντέδρασα άσχημα, επειδή ήταν η δύναμη μου. Μαζί εκλαίαμε, μαζί τα κάναμε όλα και μέχρι σήμερα είμαστε έτσι. Ο αδελφός μου αντιπροσωπεύκει τον παπά μου.
Όταν πήγα Λύκειο, ήταν τραγικά στη στέγη. Άλλαξαν οι κανονισμοί και οι λειτουργοί που συνδεθήκαμε. Όλα τα μωρά αντιδρούσαν. Ένα κοριτσάκι, έφευγε συνέχεια κι ερχόταν μεθυσμένη. Δεν είχε, όμως, βοήθεια.
Όταν ήμουν δευτέρα Λυκείου έγινε κάτι τραγικό. Μια λειτουργός έβαλε τιμωρία ένα αγόρι 7 χρονών, που δεν ήθελε να φάει τις πατάτες του ψητού. Το μωρό της είπε «σκάσε, εν θα μου πεις τι να κάμω». Ξέρεις, έχει μωρά που μιλούσαν έτσι, επειδή αυτά έβλεπαν σπίτι τους. Αυτή τον έπιασε από τα χέρια με τη βία και τον έσυρε μέχρι τις σκάλες και τον κλείδωσε σ’ ένα δωμάτιο. Μετά το μωρό ήρθε σε μένα, επειδή ήμουν σαν τη μεγάλη τους αδελφή. Είδα πως τα χέρια του και ο λαιμός του ήταν κόκκινα. Μου είπε πως τον έδερε. Έβγαλα φωτογραφίες και τις έστειλα αμέσως στη λειτουργό μου. Έγινε καταγγελία στην Αστυνομία και την μετακίνησαν την ίδια ημέρα. Μετά από αυτό το περιστατικό, όμως, κάποιοι με έβλεπαν με κακό μάτι. Είχε μία λειτουργό, όμως, την κ. Άντρη, που με στήριξε πολύ. Ήταν η μάμα που εν είχα».
Η ευεργετική επίδραση της αγάπης που έλαβε από τη λειτουργό της, έκανε την Εύα να συνειδητοποιήσει ποια πορεία έπρεπε ν’ ακολουθήσει στη ζωή της και γι’ αυτό μόλις έφυγε από τη στέγη, πριν από σχεδόν τέσσερα χρόνια, ξεκίνησε να σπουδάζει για να μπορέσει να επιστρέψει.
«Θέλω να γίνω όπως η κ. Άντρη. Θέλω να βοηθήσω αυτά τα μωρά, να τους δώσω αγάπη και να κάνω αυτά που δεν έκαναν κάποιοι σ’ εμένα. Το να δείχνεις αγάπη σ’ ένα μωρό, το κάνει να ξεχάσει αυτό που έζησε. Να πω και κάτι άλλο, τα μωρά δεν πρέπει να μένουν στις στέγες τόσα χρόνια όπως έμεινα εγώ, πρέπει να βρουν λύση για να πηγαίνουν σε ανάδοχες οικογένειες. Αυτός είναι ο στόχος και είναι πολύ πολύπλοκες οι διαδικασίες. Εγώ κανονικά έπρεπε να έχω και τώρα λειτουργό να με παρακολουθεί, αλλά δεν έχω. Ό,τι έχω το λέω στην κ. Κατερίνα, μια εθελόντρια, που με βοήθησε να βρω σπίτι».
Αποτιμώντας όσα πέρασε, λέει πως η διαμονή της στη στέγη, ήταν πιο πολύ θετική παρά αρνητική εμπειρία. «Αν ζούσα με τους γονείς μου δεν θα μπορούσα να σπουδάσω. Δεν θα ήμουν αυτή που είμαι τωρά. Για μένα η στέγη ήταν η σωτηρία μου.
Όταν την ρώτησα ποιο είναι το πιο μεγάλο της όνειρο, τα μάτια της βούρκωσαν. «Το όνειρό μου είναι να γίνω μια καλή μάμα. Σε όλα που βίωσα με την οικογένειά μου έβαλα «χι». Θέλω να σου πω και ένα νέο. Είμαι έγκυος δύο μηνών… Ήθελα μετά το πανεπιστήμιο, αλλά όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Με το σύντροφό μου, που είναι από τη Συρία, θα παντρευτούμε μετά τα Χριστούγεννα. Θέλω να κάμω πολλά μωρά. Τα μωρά είναι αθώα και θέλουν αγάπη. Τίποτε άλλο, μόνο αγάπη».
Παρέμβαση
«Σπίτι» της είναι η Κύπρος
Η Εύα μοιράστηκε την ιστορία της για να δώσει κουράγιο και ελπίδα σε άλλα παιδιά, που τους έχει «στοιχειώσει» το φρικτό παρελθόν τους και για να ωθήσει οικογένειες, να γίνουν μέσω της αναδοχής, η σανίδα σωτηρίας τους. Αυτό το κορίτσι, που αναγκάστηκε να ωριμάσει απότομα, δεν έκρυψε ποτέ την ιστορία της, με όσους την ακούν να υποκλίνονται στη δύναμή της. «Λέω την ιστορία μου σε φίλους. Στο σχολείο δεν ένιωσα ποτέ ρατσισμό. Πάντα ήμουν η «Εύα η χαμογελαστή»», λέει. Πριν από τρία χρόνια, κίνησε τις διαδικασίες για να λάβει κυπριακή υπηκοότητα και η αίτησή της εκκρεμεί. Έτσι κι αλλιώς, το «σπίτι» της είναι η Κύπρος. «Εγώ νιώθω Κυπραία, δεν έχω δεσμούς με τη Βουλγαρία. Θα ήθελα όταν γεννήσω το μωρό μου, να έχει κυπριακή υπηκοότητα».
