Ο Χαράλαμπος Μερακλής σχολιάζει τις μεγάλες κρίσεις μέσα στις οποίες βρίσκεται ο τόπος και η κοινωνία μας.
Συνέχεια εξακολουθούμε να βρισκόμαστε ανάμεσα σε μεγάλες κρίσεις, σκελετούς, μπάχαλα και σε deal συμφερόντων και σκοπιμοτήτων γιατί σαν χώρα και κοινωνία αδιαφορούμε για το μέλλον και στεκόμαστε μονάχα στο ύψος των αποζημιώσεων αντί να δονούμαστε από τις μεγάλες αλλαγές που επιβάλλεται να γίνουν σε όλους τους τομείς και λειτουργίες του κράτους – κοινωνίας, οικονομίας, χρηματοπιστωτικού τομέα, τραπεζών, παιδείας, υγείας, θεσμών, νομοθεσιών, ισότητας, διαχείρισης δημοσίου χρήματος, πλούτου και άλλων τόσων.
Εξακολουθούμε να παραμένουμε απαθείς και να οδηγούμαστε συνέχεια στην παλινδρόμηση και στον αυτόματο πιλότο και ανορθολογισμό χωρίς λύσεις σωτηρίας και μετάνοιας για τα όσα πάθαμε.
Συνέχεια βαυκαλιζόμαστε και αυτοτροφοδοτούμαστε με την ιδέα των επιτυχιών, ενώ στον τόπο υποβόσκει μια γενική κρίση στην οικονομία, κοινωνία και πολιτική παρά τους αριθμούς ευημερίας, η οποία είναι επικίνδυνη και εκρηκτική εξαιτίας της μεγάλης αδιαφορίας που επιδεικνύεται για να μπει το μαχαίρι στο κόκαλο, λόγω των πολλαπλών εξυπηρετούμενων συμφερόντων και κυβερνητικών αδυναμιών να εφαρμοσθούν λογικευόμενες και συγκροτημένες πολιτικές επιλύσεις των προβληματικών και επιμένουμε σε πολιτικές παραπληροφόρησης και κούντημα του χρόνου «παρατζιή».
Όλοι έχουμε μεγάλη ευθύνη γιατί δεν αντιμετωπίζουμε το μέλλον με λογική και υπευθυνότητα και επικεντρωνόμαστε σε πολιτικές πονηριάς, επικοινωνίας, ψηφοθηρίας αντί να παραχθεί πολιτική επιβίωσης, προτάσεις εκσυγχρονισμού, προόδου και ορθολογισμού και ο καθένας εξακολουθεί να μένει στο ιδεολογικό μαντρί του.
Θα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους πως ο τόπος δεν αντέχει άλλες ψευδαισθήσεις μισόλογα και ιαματικά ψεύδη γιατί μπροστά είναι γκρεμός και πίσω ρέμα.
Οφείλουμε με καθαρό μυαλό, λόγο και περισυλλογή να σπάσουμε τα κατεστημένα δεσμά μας και να κοιτάξουμε το μέλλον μας και να αρχίσουμε να ξαναθεμελιώνουμε την πατρίδα μας που την έχουμε κάμει ένα ερείπιο από όλες τις απόψεις και χωρίς αξιοπρέπεια.
Κινούμαστε πάντοτε από εσωστρεφή πολιτική επειδή δεν διαθέτουμε μήτρες υποδοχής νέων ιδεών, εκσυγχρονισμού και προληπτικής πολιτικής και προσαρμογής και πάντοτε κινούμαστε στα αχνάρια διορθωτικών μέτρων της στιγμής χωρίς θετικά αποτελέσματα.
Αυτές οι εξελίξεις μας οδηγούν σε χαλαρή ακυβερνησία, ετσιθελισμό, φόβο, μοιρολατρική απάθεια λόγω και των κινήσεων των υπαρχόντων ελίτ σε κάθε τομέα που κατακρατούν την κοινωνία σε καθεστώς καταστροφικής νεκροφάνειας και σ’ ένα ανώφελο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα. Ήρθε η ώρα να σταθούμε απέναντι στη μειωμένη πολιτική ευθύνη και στην επικρατούσα επικοινωνιακή αναξιοπρέπεια που αδυνατεί να υπηρετήσει το δημόσιο συμφέρον και να κτίσουμε την ιδέα της ανανέωσης, αναγέννησης και ζωτικότητας συμπορευόμενοι με τις νέες πραγματικότητες που συντελούνται τριγύρω μας.
Θα πρέπει να φτιάξουμε ένα πειθαρχημένο πρόγραμμα αλλαγών και δημοκρατικής ευθύνης γιατί δεν θα πρέπει να επιτρέψουμε η Κύπρος να καταστεί «άπελπις τόπος».