Άγγελος ή διάβολος; Θρύλος της μουσικής ή μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα; Θύμα ή θύτης; Τα ερωτήματα που συνοδεύουν το όνομα του Michael Jackson παραμένουν αναπάντητα, ακόμη και 17 χρόνια μετά τον θάνατό του σε ηλικία 50 ετών. Και, όπως όλα δείχνουν, η νέα βιογραφική ταινία «Michael», που κάνει πρεμιέρα στις 24 Απριλίου, δύσκολα θα δώσει σαφείς απαντήσεις.
Γιατί, σύμφωνα με πληροφορίες, αποτελεί ένα απόλυτα ελεγχόμενο από την οικογένειά του κινηματογραφικό αφιέρωμα στον αναμφισβήτητα σπουδαία μουσικά κατορθώματα του ανθρώπου που άλλαξε για πάντα την παγκόσμια μουσική, ενέπνευσε γενιές νέων καλλιτεχνών και αποτέλεσε είδωλο για εκατομμύρια πιστούς ανά τον κόσμο θαυμαστές του στους οποίους συνεχίζουν μέχρι σήμερα να προστίθενται καινούργιοι.
Η ταινία αποτελεί μια μεγάλη και φιλόδοξη παραγωγή η οποία φέρει την βαριά υπογραφή του βραβευμένου με Όσκαρ Γκρέιαμ Κινγκ, παραγωγού της κινηματογραφικής βιογραφία του Φρέντι Μέρκιουρι «Bohemian Rhapsody» που έσπασε ταμεία. Η σκηνοθεσία είναι του Αντουάν Φούκουα, το σενάριο έχει γράψει ο Τζον Λόγκαν, γνωστός από τα δημοφιλέστατα «Gladiator» και «The Aviator». Ως προς τη δημιουργική ομάδα λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μια δυνατή, χολιγουντιανών προδιαγραφών ταινία η οποία επικεντρώνεται σε μια από τις πιο επιδραστικές μουσικές φυσιογνωμίες όλων των εποχών. Γι΄ αυτό και οι προσδοκίες είναι, δικαιολογημένα, μεγάλες.
Όσον αφορά το πρόσωπο που θα ενσαρκώσει τον Μάικλ Τζάκσον, δεν πρόκειται για κάποιο διάσημο ηθοποιό αλλά για τον 29χρονο ανιψιό του Τζαφάρ Τζάκσον, γιο του αδελφού του Τζερμέιν Τζάκσον, ο οποίος είναι τραγουδιστής και συνθέτης και μοιάζει πάρα πολύ με τον εμβληματικό θείο του. Και σε αυτή την ομοιότητα ποντάρουν πολύ οι δημιουργοί της ταινίας: «Ο Τζαφάρ υπερβαίνει τη φυσική ομοιότητα. Είναι το πνεύμα του Μάικλ που βγαίνει με έναν μαγικό τρόπο. Πρέπει να το βιώσετε για να το πιστέψετε» έχει δηλώσει χαρακτηριστικά ο σκηνοθέτης της Αντουάν Φούκουα.
Ο ίδιος ο Τζαφάρ Τζάκσον, πάλι, παρουσιάζει, την εμπλοκή του στην ταινία ως κάτι καρμικό: «Ποτέ δεν ονειρεύτηκα να γίνω ηθοποιός ή να ενσαρκώσω τον θείο μου. Αλλά ήξερα ότι ήταν ένα κάλεσα» έχει εξομολογηθεί ο ίδιος επισημαίνοντας πως χρειάστηκε να περάσει από οντισιόν και να πείσει τους συντελεστές της ταινίας πως είναι ικανός να μεταμορφωθεί σε Μάικλ Τζάκσον.
Ούτε λέξη για τις καταγγελίες
Όπως είναι εμφανές οι δημιουργοί και κατ’ επέκταση η οικογένεια του Μάικλ Τζάκσον επιχειρούν με αυτή την κινηματογραφική βιογραφία να εξαγνίσουν τον βασιλιά της ποπ και να τονώσουν το διεθνές προφίλ του γι΄ αυτό και επικεντρώνεται στην καλλιτεχνική του διαδρομή, από τα πρώτα του παιδικά βήματα με τους Jackson 5, μέχρι την τεράστια έκρηξη του «Thriller», το 1982, και το αποκορύφωμα της καριέρα του με τη θριαμβευτική παγκόσμια περιοδεία «Bad Tour», το 1988. Η μουσική, ο χορός, το ταλέντο, η λάμψη, τα λαμπερά σόου, τα βραβεία και οι μαζικές εκδηλώσεις λατρείας συνθέτουν το παζλ ταινίας η οποία ωστόσο παρουσιάζει το μισό προφίλ του Μάικλ Τζάκσον.
Γιατί στην πραγματικότητα υπήρχε και το άλλο μισό το οποίο ήταν γεμάτο σκοτάδια, εξαρτήσεις, μυστικά και αμφιλεγόμενες σχέσεις κυρίως με ανήλικους, οι οποίες τον έθεσαν επανειλημμένα στο στόχαστρο. Από την πρώτη καταγγελία του 1993 μέχρι την πολύκροτη δίκη του για σεξουαλική κακοποίηση, το 2005, στην οποία τελικά αθωώθηκε, κι από το σοκαριστικό ντοκιμαντέρ του 2019 «Leaving Neverland», που εστίαζε σε μαρτυρίες ανδρών που υποστήριξαν πως τους είχε κακοποιήσει σεξουαλικά κατά την παιδική τους ηλικία, μέχρι τις πρόσφατες καταγγελίες που δημοσιοποιήθηκαν, προ ημερών, για τον ίδιο λόγο, και συνοδεύτηκαν από κατάθεση ομαδικής αγωγής, η φύση των στενών σχέσεων που διατηρούσε ο Μάικλ Τζάκσον με τα παιδιά θα αποτελεί, διαχρονικά, μια τεράστια σκιά που θα θολώνει το μύθο του.
Για όλα τα παραπάνω βέβαια δεν γίνεται η παραμικρή νύξη στη βιογραφική ταινία που έρχεται η οποία εστιάζει, αποκλειστικά, στο ταξίδι του παγκοσμίου φήμης καλλιτέχνη μέχρι την κατάκτηση του τίτλου του «Βασιλιά της ποπ».
Και κάπως έτσι, ερχόμαστε, για μία ακόμη φορά, αντιμέτωποι με το καίριο αλλά και εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί συνάμα ερώτημα: Θα πρέπει ο καλλιτέχνης να διαχωρίζεται από τον άνθρωπο ή όχι;
