Δεν μπορώ άλλο να το βλέπω.
Το λέω ως πολίτης, ως άνθρωπος που ζει μέσα σε αυτή την πραγματικότητα και τη βλέπει κάθε μέρα μπροστά του. Μετά την τραγωδία στη Λεμεσό, μετά τις εικόνες από την κατάρρευση της πολυκατοικίας, μετά τις αποκαλύψεις ότι υπήρξαν προειδοποιήσεις και επιστολές πριν από το κακό, δεν μπορώ να ακούω άλλες εξηγήσεις. Δεν μπορώ να ακούω άλλες δικαιολογίες. Και κυρίως, δεν μπορώ να δεχτώ ότι συνεχίζουμε να λειτουργούμε σαν να μην μάθαμε τίποτα.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μακριά μας. Δεν είναι κάπου αλλού. Είναι δίπλα μας.
Το ζω και προσωπικά. Γύρω από εμένα υπάρχουν παρατημένα και επικίνδυνα κτίρια σε μια από τις πιο σημαντικές περιοχές της Λευκωσίας. Στη Λεωφόρο Αθαλάσσας 8, μόλις 150 μέτρα από το Προεδρικό και 100 μέτρα από ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία της Κύπρου, υπάρχουν εικόνες εγκατάλειψης που δεν συνάδουν ούτε με την αξία της περιοχής ούτε με την υποτιθέμενη σοβαρότητα του κράτους μας. Μιλάμε για οικόπεδα που αξίζουν εκατομμύρια, και όμως γύρω τους βλέπεις αδιαφορία, εγκατάλειψη, κίνδυνο.
Και τότε ξεκινά ο γνωστός κυπριακός κύκλος.
Μιλάς με ιδιοκτήτες και ο καθένας έχει τη δική του εξήγηση. Άλλος δεν έχει χρόνο, άλλος δεν έχει χρήματα, άλλος δεν βρίσκεται εκεί, άρα δεν τον επηρεάζει. Κάνεις αναφορά στον δήμο και η απάντηση καταλήγει συχνά σε κάτι μικρό, επιφανειακό, σχεδόν συμβολικό. Να κοπεί το γρασίδι. Μια τρύπα στο νερό. Απευθύνεσαι στην αστυνομία, και εκεί αρχίζει άλλη συζήτηση: αν υπάρχει κατάληψη, αν χρειάζεται καταγγελία από τον ιδιοκτήτη, αν εμπίπτει στην αρμοδιότητά τους. Και τελικά όλοι σε στέλνουν κάπου αλλού. Πλέον, στον ΕΟΑ. Και έτσι η ευθύνη ταξιδεύει από γραφείο σε γραφείο, μέχρι να πέσει το κτίριο και να ψάχνουμε όλοι τι πήγε λάθος.
Μα το λάθος είναι ήδη μπροστά μας.
Το λάθος είναι ότι στην Κύπρο μάθαμε να ταυτίζουμε την ενέργεια με τη διαδικασία. Στέλνουμε επιστολές, ανοίγουμε φακέλους, καταγράφουμε υποθέσεις, μεταφέρουμε αρμοδιότητες, και στο τέλος νομίζουμε ότι κάναμε το καθήκον μας. Δεν το κάναμε. Οι μάχες κερδίζονται με πράξεις, όχι με επιστολές.
Μια επιστολή δεν στηρίζει ένα σαθρό μπαλκόνι.
Μια επιστολή δεν προστατεύει έναν περαστικό.
Μια επιστολή δεν σώζει μια οικογένεια που κοιμάται δίπλα από ένα επικίνδυνο κτίριο.
Μια επιστολή απλώς καταγράφει ότι κάποιοι ήξεραν.
Και αυτό είναι που κάνει την τραγωδία ακόμη πιο βαριά. Όχι μόνο το ότι χάθηκαν ζωές. Αλλά το ότι, όπως φαίνεται, υπήρχε γνώση. Υπήρχε προειδοποίηση. Υπήρχε χρόνος. Κι όμως, δεν υπήρξε η αποφασιστική πράξη που θα απέτρεπε το μοιραίο.
Εγώ προσωπικά δεν θέλω να περιμένω εκείνη τη μέρα για να δικαιωθώ. Δεν θέλω να ακούσω μετά ότι “υπήρχαν ενδείξεις”.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, οι μάχες κερδίζονται με πράξεις, όχι με επιστολές.
Κωνσταντίνος Λοΐζου, CEO EMBIO Diagnostics
