Λάθος πρόνοιες στον νέο νόμο για τα ξενοδοχεία

Είδαμε στον Τύπο τις θέσεις του κ. Θεόδωρου Χαραλάμπους, πρώην προέδρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Φιλοξενίας και γνωστού ειδήμονα επί των τουριστικών πραγμάτων, με εμπειρία σαράντα και πλέον χρόνων, για τις προωθούμενες αλλαγές στον νόμο και τους κανονισμούς για την ίδρυση και λειτουργία των ξενοδοχείων.
Οφείλουμε να πούμε ότι είναι η πρώτη φορά που τεκμηριωμένα και με παρρησία ακούγεται ή βγαίνει προς τα έξω από άνθρωπο που δεν μπορεί να αγνοηθεί η πραγματοσύνη του, η αλήθεια για τις προωθούμενες αλλαγές.
Οι θέσεις του κ. Χαραλάμπους μας εκφράζουν πλήρως και η ουσία είναι ότι ο νέος νόμος ουδόλως συμβάλλει ή προωθεί τον μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχεδιασμό του ποιοτικού τουρισμού.
Αν κάποιος μελετήσει προσεκτικά τον παλιό και τον καινούργιο νόμο, τότε εύκολα θα συνειδητοποιήσει ότι εκείνο που πετυχαίνει είναι τη διευκόλυνση ορισμένων επιχειρηματιών και εργολάβων, εις βάρος της ποιότητας και του ανταγωνιστικού πλεονεκτήματος του τουριστικού μας προϊόντος που θα έπρεπε να επιβάλλεται μέσω της νομοθεσίας και των κριτηρίων κατάταξής τους.
Αντί τούτου προωθείται η ισοπέδωση μέσα από σωρεία προαιρετικών κριτηρίων και κατάργηση άλλων.
Το δε ανθρώπινο δυναμικό και οι διευθυντές των ξενοδοχείων, που αποτελούν το κλειδί της επιτυχίας για κάθε ξενοδοχειακή μονάδα, λόγω του ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα του τουρισμού, εξαφανίζεται τελείως από κάθε κανονισμό που υπήρχε, έστω και στη γενικότητα του ότι υποχρεούται ο κάθε ξενοδόχος να απασχολεί το απαραίτητο προσωπικό σε όλες τις ειδικότητες ώστε να προσφέρει τα απαιτούμενα επίπεδα υπηρεσιών.
Πώς είναι δυνατόν σε μια νέα νομοθεσία, εκσυγχρονισμού όπως λέγεται, να δίδεται η ευχέρεια σε ξενοδοχεία να μην έχουν διπλωματούχο διευθυντή ή και καθόλου διευθυντή;
Πώς είναι δυνατόν να διαφοροποιούνται τα κριτήρια για τις διαστάσεις των δωματίων σε τρόπο ώστε να επιτρέπεται ένα ξενοδοχείο τριών αστέρων να μετατρέπεται σε τεσσάρων ή πέντε αστέρων;
Πώς είναι δυνατόν στα κριτήρια κατάταξης των ξενοδοχείων σε κατηγορίες στα θέματα προσωπικού να απαιτείται η θέση του μάγειρα και σομελιέ μόνον για πεντάστερα και τετράστερα ξενοδοχεία; 
Γιατί διαγράφεται από τον νόμο η πρόνοια ότι κάθε ξενοδόχος υποχρεούται να απασχολεί το απαραίτητο προσωπικό όλων των ειδικοτήτων, ώστε να παρέχει στους πελάτες του τα απαραίτητα επίπεδα υπηρεσιών και σε τι εξυπηρετεί;
Γιατί να δίδεται το δικαίωμα στον αδειούχο ξενοδόχο να διαμοιράζει την άδειά του σε ξένα προς την επιχείρηση πρόσωπα κατά το δοκούν;
Γιατί δεν διευκρινίζεται η τύχη εκείνων των εργαζομένων που θα επηρεάζονται από την εκμίσθωση εστιατορίων και άλλων χώρων των ξενοδοχείων σε τρίτους;
Μήπως δεν οδηγούν με αυτό τον τρόπο στην πλήρη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων στην ξενοδοχειακή βιομηχανία και την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων;
Καταβάλαμε τεράστιες προσπάθειες τις ανησυχίες μας να τις μεταφέρουμε σε όλα τα κόμματα και στην αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή αφού δυστυχώς δεν κρίθηκε απαραίτητο να συμμετάσχουμε στον διάλογο που έγινε πριν καταλήξουν στα συγκεκριμένα νομοσχέδια. Υπήρξε κατά τη γνώμη μας παραγκώνιση και προκλητική απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος, γεγονός που μας επιτρέπει να πούμε ότι υπάρχει σκοπιμότητα. Καλούμε όλους τους αρμόδιους όπως κάνουν δεύτερες σκέψεις, ας δουν το μακροπρόθεσμο συμφέρον του τουρισμού μας σαν τον πιο σημαντικό τομέα της οικονομίας του τόπου μας και όχι πώς θα βολέψουν τους επιχειρηματίες κοντόφθαλμα και χωρίς όραμα.
Δηλώνουμε δε ξεκάθαρα ότι το συνδικαλιστικό κίνημα και οι τριάντα και πλέον χιλιάδες των εργαζομένων στην ξενοδοχειακή βιομηχανία δεν θα μείνουν αδιάφοροι στις όποιες αρνητικές εξελίξεις. Θα υπερασπιστούμε με κάθε μέσο τις υφιστάμενες πρόνοιες του νόμου που κατοχυρώνουν τους εργαζόμενους και διασφαλίζουν το καλώς νοούμενο συμφέρον του τουρισμού μας.