Οι τελευταίοι των τελευταίων

 
Ευτυχώς πάει και αυτό. Πίσω στην πραγματικότητα. Την κυπριακή πραγματικότητα. Γιατί ακούοντας ορισμένους υποψηφίους νόμιζα ότι ήμασταν στη Γερμανία ή την Γαλλία χώρες οι οποίες με τις πολιτικές τους καθορίζουν το μέλλον της Ευρώπης. Κάποιοι μας μίλησαν για την Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης και των αρχών, άλλοι για τους αγώνες που θα κάνουν στο Ευρωκοινοβούλιο για να βάλουν την Τουρκία στην γωνιά άλλοι για τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, ενώ ένας μάλιστα μας είπε πως δεν θέλει μια Ευρώπη… μαρμελάδα (ναι, το ακούσαμε και αυτό!).

Τώρα, πως μια χώρα με 800.000 κατοίκους και με ένα εκατομμύριο προβλήματα θα λύσει τα προβλήματα της Ευρώπης είναι άξιον απορίας. Μας έκαναν το χατίρι και μας έβαλαν στην Ε.Ε για να λύσουμε το κυριότερο μας πρόβλημα το κυπριακό αλλά ως μεσανατολίτες που είμαστε καρπωθήκαμε τα οφέλη της Ε.Ε χωρίς να δώσουμε τίποτα (το μόνο που δίνουμε είναι ευρωπαϊκή υπηκοότητα έναντι αδράς αμοιβής).

Δεν ακούσαμε τίποτα για τα σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν την Ε.Ε όπως την οικονομική κατάσταση της Ευρωζώνης, το μεταναστευτικό, την ανεργία στους νέους, το γεγονός ότι κάποια κράτη της Ε.Ε προχωρούν μπροστά ενώ άλλα πάνε πίσω, την εξωτερική πολιτική της Ε.Ε. Σίγουρα, δεν περιμένω η Κύπρος και οι Κύπριοι βουλευτές που θα πάνε στο Ευρωκοινοβούλιο να καθορίσουν την ατζέντα της Ε.Ε αλλά τουλάχιστον να ξεφεύγαμε λίγο από τα τετριμμένα.  

Θα μου πείτε αυτά πουλάνε αυτά προβάλλονται. Όμως, είναι το λιγότερο τραγικό μια από τις χώρες με το υψηλότερο ποσοστό πτυχιούχων νέων στην Ε.Ε όπως είναι η Κύπρος να έχει τόσα υψηλά ποσοστά αποχής στις Ευρωεκλογές. Δεν θα μιλήσω για αυτούς τους νέους που ως συνήθως στριμώχνονταν στις εξέδρες των προεκλογικών εκδηλώσεων με υστεροβουλία αλλά για τους νέους που συνειδητά δεν πήγαν να ψηφίσουν γιατί απλά έχουν σιχαθεί την πολιτική, τους πολιτικούς και την διαφθορά στον τόπο μας. Αλλά γι’ αυτά δεν φταίει η Ευρώπη. Η Ευρώπη προσπάθησε πολλές φορές να μας βάλει στη σωστή τροχιά. Δεν φταίει η Ευρώπη αν είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Δεν χρειάζεται να την τιμωρούμε με την αποχή μας αποδεικνύοντας πανηγυρικά και για ακόμα μια φορά πως είμαστε οι τελευταίοι των τελευταίων.