Κάπου στη μέση είναι η λύση

Θα υπάρξει υποβάθμιση της οικονομίας;
Θα αυξηθούν οι κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών;
Θα αυξηθεί το κόστος δανεισμού των νοικοκυριών;
Οι τράπεζες θα συνεχίσουν να παρέχουν δάνεια;
Τα νοικοκυριά θα μπορούν να πληρώνουν τις δόσεις τους;

 

Αυτά και άλλα τόσα ερωτήματα δημιουργούνται από την προσπάθεια της αντιπολίτευσης να αλλάξει το νομικό πλαίσιο για τις εκποιήσεις. Ένα νομικό πλαίσιο το οποίο ενδυναμώθηκε μόλις πριν από ένα χρόνο και αποτέλεσε ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες για να αναβαθμιστεί η οικονομία. 
Από τη μια οι τράπεζες, η Κεντρική Τράπεζα και το υπουργείο Οικονομικών δημιούργησαν κοινό μέτωπο. Από την άλλη τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, κυρίως αυτά του ΔΗΚΟ και των Οικολόγων, οι οποίοι μαζί με τη Συμμαχία Πολιτών και την Αλληλεγγύη συνυπογράφουν την τελευταία πρόταση νόμου που κατατέθηκε στη Βουλή. Στο πλευρό της δεύτερης ομάδας βρίσκονται οι σύνδεσμοι δανειοληπτών και προστασίας της κύριας κατοικίας οι οποίοι ουσιαστικά ετοίμασαν την πρόταση νόμου και την παρέδωσαν στα κόμματα. 
Από τη μια η πρώτη ομάδα θεωρεί πως με την τροποποίηση του νόμου για τις εκποιήσεις, επιβραδύνονται όλες οι σημερινές διαδικασίες των εκποιήσεων με αποτέλεσμα να έρθουν τα πάνω-κάτω. Από την άλλη, η δεύτερη ομάδα ερμηνεύει διαφορετικά την πρόταση νόμου. Όπως λένε με την πρόταση νόμου δεν ανατρέπεται το σύμπαν, δεν μπλοκάρονται οι εκποιήσεις και η προσπάθεια τους επικεντρώνεται αποκλειστικά και μόνο στις αναδιαρθρώσεις δανείων. 

 

Η μεν πρώτη ομάδα παραθέτει τους κινδύνους, η δε δεύτερη κάνει λόγο για κινδυνολογία. Υπερβάλει και κινδυνολογεί η πρώτη ομάδα; Ποία από τις δύο ομάδες θα επιβεβαιωθεί;  Μήπως η απάντηση στα ερωτήματα που θέτουν οι δύο ομάδες βρίσκεται στη μέση;

 

Ο κίνδυνος για το τραπεζικό σύστημα αλλά και για την οικονομία γενικότερα είναι υπαρκτός. Υπάρχει και το παράδειγμα του παρελθόντος, όταν το 2015 η Βουλή κατά την ψήφιση του νόμου για τις εκποιήσεις είχε ξενοδοντιάσει το νομικό πλαίσιο με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πολλά προβλήματα και να γίνουν ελάχιστες εκποιήσεις ακινήτων. Τότε η Βουλή στην προσπάθεια της να προστατεύσει τον απλό δανειολήπτη προστάτευσε και τους κακοπληρωτές οι οποίοι στρατηγικά δεν πληρώνουν τα δάνεια τους.

 

Μόνο και μόνο που συζητούνται οι συγκεκριμένες προτάσεις νόμου, προκαλείται ζημία. Αφού υπάρχει το παράδειγμα του παρελθόντος το οποίο μεγέθυνε το πρόβλημα στο τραπεζικό σύστημα, θα ήταν πιο σωστό να γίνονται πιο μελετημένες ενέργειες. Θα ήταν καλό οι δυο ομάδες να μην αντιπαρατίθενται και να κάτσουν το τραπέζι του διαλόγου και βρουν λύσεις. 
Να προστατέψουν τις κύριες κατοικίες των χαμηλοσυνταξιούχων, των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού και των μεροκαματιαρήδων. Παράλληλα, όλοι από κοινού να λάβουν μέτρα κατά των στρατηγικών κακοπληρωτών, αυτών που κάνουν τη ζωή τους και συνειδητά δεν πληρώνουν. Οι τράπεζες ξέρουν ποίοι είναι αυτοί. Ας τους αγγίξουν επιτέλους. Ας τους εκποιήσουν τα ακίνητα εκατομμυρίων που απέκτησαν μέσω δανεισμού και δεν πλήρωσαν ούτε μια δόση. 

 

Παρόλο που πέρσι οι τράπεζες έλεγαν πως θα στόχευαν στους στρατηγικούς κακοπληρωτές, οι πράξεις και οι ενέργειες τους δεν αποδεικνύουν κάτι τέτοιο. Παρά να δημιουργείτε τόσο μεγάλη φασαρία ας ενδυναμωθεί το νομικό πλαίσιο το οποίο έχει κενά. Μόνο με ένα ολοκληρωμένο και ορθό νομικό πλαίσιο μέσω του οποίου θα υπάρξουν ισορροπίες θα λυθούν τα προβλήματα.
Αφού άρχισε η συζήτηση του θέματος, αυτή ας επικεντρωθεί στους στρατηγικούς κακοπληρωτές. Επίσης τα κόμματα θα πρέπει να αναμένουν την πορεία του Σχεδίου Εστία, καθώς μόνο με την υποβολή της αίτησης από τον δανειολήπτη θα σταματούν οι διαδικασίες εκποίησης. Εάν τα κόμματα διαπιστώσουν πως ούτε τότε ο απλός πολίτης δεν προστατεύεται, τότε ας αναλάβουν νομοθετικές πρωτοβουλίες. Είναι κρίμα και άδικο ότι έκτισαν οι απλοί πολίτες στην οικονομία, να γκρεμιστεί για κομματικά οφέλη και για άλλες σκοπιμότητες.