Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Με αφορμή τα τελευταία εργατικά ατυχήματα, από τα οποία κάποια δυστυχώς ήταν θανατηφόρα, επιβάλλεται να βγει άμεσα στην επιφάνεια μια σοβαρή κυβερνητική παράλειψη που αγγίζει τα όρια της εγκληματικής αδιαφορίας για τους εργαζομένους στην Κύπρο.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, με την έννοια της υποχρεωτικής ασφάλισης. Παρά το γεγονός ότι δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει πλήρης ή απόλυτα ικανοποιητική θεραπεία για σοβαρές σωματικές βλάβες, αναπηρίες ή ακόμη περισσότερο για την απώλεια της ζωής ενός ανθρώπου, το μοναδικό μέσο αποζημίωσης που προσφέρεται στην πράξη σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι η χρηματική αποζημίωση για μερική έστω ανακούφιση των θυμάτων των ατυχημάτων ή σε περίπτωση θανάτου, των εξαρτωμένων τους, που μπορεί να είναι και ανήλικα παιδιά. Αυτή είναι και η φιλοσοφία πάνω στην οποία εδράζεται η έννοια της υποχρεωτικής ασφάλισης.
Για τα τροχαία ατυχήματα και όπως είναι πολύ καλά γνωστό, τυγχάνει εφαρμογής ο Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων Νόμος (Ασφάλιση Ευθύνης Έναντι Τρίτου) Νόμος. Σύμφωνα με αυτόν, όλοι οι οδηγοί, είμαστε υποχρεωμένοι να έχουμε ασφαλιστική κάλυψη η οποία να παρέχει αποζημίωση σε τρίτα πρόσωπα στα οποία μπορεί να προκαλέσουμε ζημιά ή βλάβη σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος. Με βάση μάλιστα, τον ίδιο Νόμο, συστάθηκε το Ταμείο Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων το οποίο καλύπτει και αποζημιώνει τα θύματα τροχαίων ατυχημάτων σε εκείνες τις περιπτώσεις που για οποιονδήποτε λόγο ο οδηγός που προκάλεσε το τροχαίο ατύχημα δεν έχει ασφάλιση, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει εμπλεκόμενη ασφαλιστική εταιρεία. Δηλαδή με απλά λόγια, αν ο οδηγός που ευθύνεται για την πρόκληση ενός τροχαίου ατυχήματος δεν καλύπτεται από κάποια ασφάλεια, τότε το θύμα του τροχαίου ατυχήματος μπορεί να αποταθεί και να αποζημιωθεί για τη βλάβη του από το Ταμείο Ασφαλιστών Μηχανοκινήτων Οχημάτων σε πολλούς γνωστό ως ΜΙF. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι το Ταμείο αυτό συστάθηκε από την 18η Φεβρουαρίου 1969.
Τι γίνεται όμως με τα εργατικά ατυχήματα; Κατ’ αντιστοιχία με τα τροχαία ατυχήματα, τυγχάνει εφαρμογής νομοθεσία που προνοεί την υποχρεωτική ασφάλιση ευθύνης εργοδότη (Ο Περί Υποχρεωτικής Ασφάλισης των Εργοδοτών Νόμος (Ν. 174/1989) η οποία επιβάλλει στον εργοδότη να παρέχει ασφαλιστική κάλυψη στους υπαλλήλους του αν, με δική του ευθύνη, εμπλακούν σε εργατικό ατύχημα.
Σε αντίθεση όμως με ό,τι ισχύει για τα τροχαία ατυχήματα, στην περίπτωση των εργατικών ατυχημάτων δεν έχει συσταθεί μέχρι σήμερα Ταμείο Ασφαλιστών Εργατικών Αποζημιώσεων που να παρέχει αποζημίωση στα θύματα εργατικών ατυχημάτων, όταν ο εργοδότης τους παράνομα και για οποιονδήποτε λόγο, δεν έχει ασφάλιση!
Το εγκληματικό αυτό κενό γίνεται ακόμα πιο αισθητό με μια απλή ανάγνωση του Άρθρου 17 του Περί Υποχρεωτικής Ασφάλισης των Εργοδοτών Νόμου. Ενώ λοιπόν στο Άρθρο 17 δίδεται η ευθύνη στον Υπουργό Οικονομικών όπως, σε συνεννόηση με τις ασφαλιστικές εταιρείες, λάβει κάθε μέτρο κατάλληλο για ίδρυση Ταμείου που θα αποκαλείται «Ταμείο Ασφαλιστών Εργατικών Αποζημιώσεων», το οποίο θα καλύπτει και θα αποζημιώνει εργαζομένους/ θύματα ατυχημάτων στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη, δυστυχώς από το 1989 μέχρι σήμερα, δεν έχει συσταθεί τέτοιο Ταμείο. Έχουν δε παρέλθει από τότε 31 χρόνια.
Το τραγικό αποτέλεσμα αυτής της χρονίζουσας παράλειψης είναι ότι, στις περιπτώσεις που ένας εργαζόμενος εμπλέκεται σε εργατικό ατύχημα λόγω των πράξεων ή παραλείψεων του εργοδότη του και ο εργοδότης αυτός (εργολάβος, υπεργολάβος, εργοστασιάρχης κ.λπ.) παράνομα και για οποιονδήποτε λόγο, δεν έχει ασφαλιστικό συμβόλαιο για την ευθύνη του ως εργοδότης, ο εργαζόμενος/ θύμα του εργατικού ατυχήματος δεν έχει Ταμείο στο οποίο να μπορεί να αποταθεί για να λάβει αποζημίωση. Στην πράξη, θα πρέπει να κινηθεί αποκλειστικά και μόνο εναντίον του εργοδότη του για να αποζημιωθεί από αυτόν. Αυτό όμως που συμβαίνει συνήθως, είναι ότι ο εργοδότης είναι φυσικό πρόσωπο ή εταιρεία χωρίς περιουσιακά στοιχεία που να μπορούν να καλύψουν την απαίτηση του θύματος του εργατικού ατυχήματος, με αποτέλεσμα ο εργαζόμενος να μένει χωρίς αποζημίωση. Ακόμα δε και δικαστική απόφαση να εξασφαλίσει εναντίον του ανασφάλιστου εργοδότη του, «θα έχει απλώς να παίρνει από τον μη έχοντα».
Είναι πραγματικά απορίας άξιον γιατί τόσα χρόνια παραμένει αυτή η νομοθεσία ανενεργή. Πώς είναι άραγε δυνατόν κανένας υπουργός οικονομικών, ως αρμόδιος και υπεύθυνος σύμφωνα με τον νόμο, καμία συντεχνία εργαζομένων αλλά και κανένας άλλος φορέας να μην έχουν προωθήσει αυτό το θέμα για άμεση σύσταση Ταμείου Ασφαλιστών Εργατικών Αποζημιώσεων!
Αναμένουμε ότι, έστω και τώρα, μέσα από αυτήν την παρέμβαση μας η οποία, όσο εξαρτάται από εμάς, θα είναι συνεχής και επίμονη, θα ευαισθητοποιηθούν επιτέλους κάποιοι αρμόδιοι για να κάνουν πράξη, αυτό το οποίο θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και δεκαετίες: Άμεση σύσταση του Ταμείου Ασφαλιστών Εργατικών Αποζημιώσεων. Αποτελεί ύψιστη και επιτακτική κοινωνική προτεραιότητα και ο κόσμος που εργάζεται στην Κύπρο, περισσότερο από ποτέ, το έχει άμεση ανάγκη.
* Δικηγόρος, Λεμεσός
