Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Μέχρι πρόσφατα είχαμε την εντύπωση ότι οι ξένες εύηχες μάρκες ήταν το κριτήριο της αγοράς π.χ. μιας φούστας/παντελονιού από €100 σε €500, διότι είναι κάποιας διεθνούς μάρκας και άρα εάν είστε επιδειξιομανείς, που φαίνεται να είναι οι πλείστοι, όχι μόνο θα αγοράσετε τη μάρκα, αλλά με πολύ καμάρι να ανέχεστε τη μάρκα να αναγράφεται παντού.
Όντας «μοντέρνοι» και επιδειξιομανείς στην Κύπρο, καθιερώσαμε ότι το κάθε ξένο και εύηχο είναι και το ό,τι καλύτερο. Και έτσι με τη μανία αυτή που μας διακατέχει, κατασκευάσαμε την πλατεία Ελευθερίας με ξένο αρχιτεκτονικό οίκο, όπου βάσει των εκθέσεων του διευθυντή του Έργου (πληροφορίες στον Τύπο το 2014) προέβλεπε ότι το έργο θα παραμείνει ασυμπλήρωτο. Έγιναν ακόμη δύο έργα στην ευρύτερη περιοχή από ξένους αρχιτέκτονες, με ωραία μεν εμφάνιση έργου, αλλά όχι λειτουργικά και ασφαλώς όχι βιώσιμα ως επένδυση. Βέβαια έχουμε και τους «δικούς» μας αρχιτέκτονες, με πολύ ωραία έργα εμφανισιακά, αλλά και σπάταλα από την άλλη. Ίδε τα νέα κεντρικά γραφεία της Πολεοδομίας σε ένα πολύ ωραίο σχέδιο, αλλά ενώ στο ισόγειο θα μπορούσαν να τοποθετηθούν τουλάχιστον 50 άτομα βρίσκεται μόνο ο κυρίως χώρος υποδοχής, παρομοίως το Υπουργείο Οικονομικών κ.λπ. Παρόμοια κτήρια σπατάλης υπάρχουν κυρίως σε κυβερνητικά γραφεία, όπου, αφού κερδηθεί ο διαγωνισμός της αρχιτεκτονικής, το έργο εκτελείται διαφορετικά και στο τέλος το κόστος είναι τουλάχιστον ενάμιση με δύο φορές του καθορισθέντος κόστους του διαγωνισμού. Ποιος φέρει την ευθύνη της υπέρβασης του κόστος όμως και γιατί να μην τη φέρει εκείνος που υπερβαίνει το κόστος;
Έγιναν και διάφορα άλλα έργα πολύ καλής αρχιτεκτονικής όπως το πρωτοποριακό Olympic Tower στη Λεμεσό, το Ψαρολίμανο και η Μαρίνα Λεμεσού, τα κτήρια Πανεπιστημίου Κύπρου και τόσα άλλα. Γιατί να έχουμε αυτό το «αΐπι» να αγοράζουμε όνομα παρά την ουσία και που στο τέλος καταλήγουμε στο ασύμφορο κόστος; Ασφαλώς και χρειαζόμαστε ξένους οίκους εκεί που δεν υπάρχει η τοπική τεχνογνωσία, αλλά και εδώ η χρήση των ξένων οίκων θα πρέπει να βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα και με στόχο την εκμάθηση/ απόκτηση εμπειριών από τους ξένους σε ντόπιους. Την ευθύνη όμως θα πρέπει να τη φέρει ο ντόπιος αρχιτέκτονας, ο οποίος να μην παρουσιάζεται ως τυπικά παρευρισκόμενος αλλά ουσιαστικός με ευθύνες. Υπάρχουν βέβαια οι τοπικοί και διεθνείς κανόνες επί τέτοιων θεμάτων.
Πράγματι όμως υπάρχουν έργα στα οποία οι ντόπιοι αρχιτέκτονες δεν μπορούν να ανταποκριθούν λόγω μη ύπαρξης εμπειρίας – π.χ. γήπεδα γκολφ, μαρίνες, πρωτοποριακά έργα ανάπλασης κ.λπ κ.λπ, ενώ ο εμπλουτισμός της κυπριακής αρχιτεκτονικής με ξένες εμπειρίες και διεθνών προδιαγραφών είναι επιβαλλόμενη. Ασφαλώς δεν είμαστε εναντίον των ξένων αρχιτεκτόνων και άλλων, αλλά να μην παρασυρόμαστε από τα εύηχα ξένα ονόματα μόνο. Δηλαδή τι έχει να ζηλέψει το Ψαρολίμανο Λεμεσού, το Υπουργείο Οικονομικών, τα έργα διάφορων ελεγκτικών οίκων μεγέθους, τα διάφορα γραφειακά έργα επί του παραλιακού μετώπου Λεμεσού, τα γραφεία του Wargaming και τόσα άλλα. Ασφαλώς τα μεγάλη διεθνή ονόματα έχουν και τους ακολούθους τους, που δίδουν ιδιαίτερη σημασία στο όνομα του αρχιτέκτονα και άρα πρακτικά θέματα όπως η λειτουργικότητα, το κόστος και δυνατότητες κατασκευής, ο χρόνος κ.λπ δεν είναι ιδιαίτερα σε προτεραιότητα. Είναι δε προσεκτό ότι σε 1-2 περιπτώσεις που είχαμε κάποια ανάμιξη με αυτούς τους διεθνείς αρχιτεκτονικούς οίκους και παρόλες τις παροτρύνσεις του ιδιοκτήτη για κάποιες αλλαγές για μείωση κόστους, η απάντησή τους ήταν «είτε δέχεστε το σχέδιο είτε φεύγουμε» και όλα αυτά μη νομίζετε ότι ο φέρον το όνομα του οίκου είναι και αυτός που κάνει τη δουλειά. Κάποιος χαμηλότερου επιπέδου αρχιτέκτονας την αναλαμβάνει.
Παρακολουθώντας και συμμετέχοντες στην αγορά ακινήτων εδώ και 40 χρόνια προσέχουμε τόσο παλαιότερους αλλά ιδιαίτερα νέους ντόπιους αρχιτέκτονες με πολύ ωραία σχέδια λειτουργικά και εντός πλαισίων του κόστος κατασκευής και κατ’ επέκταση τιμής διάθεσής τους. Στο τέλος της ημέρας ίσως ο πρώην εργολάβος της πλατείας Ελευθερίας να είχε δίκαιο ότι οι «νέες» προσφορές είναι +30%. Ως εκ τούτου, μήπως τα «ξένα» εύηχα ονόματα πιστεύουν ότι είμαστε ένα Κράτος τύπου «άρπα κόλλα»!
Επανερχόμενοι στους διαγωνισμούς με αρχιτεκτονικά σχέδια και ακόμα σε διαγωνισμούς για έργα υποδομής (δρόμους κ.λπ) -από τν δική μας εμπειρία των 40 ετών έχοντας κατασκευάσει διάφορα έργα- 10 ξενοδοχεία, 2.000 οικόπεδα, 400 κατοικίες κ.λπ (ως διευθυντές έργου για πελάτες)- είναι αποδεκτό ότι έργα τα οποία υπολογίζονται σε χ ποσό, καταλήγουν σε (συνήθως) διπλάσια από αυτό. Το Κράτος αποφασίζει λαμβάνοντας υπόψη και το κόστος και οι διαγωνιζόμενοι αρχιτέκτονες υπολογίζουν το κόστος (ή η αναθέτουσα αρχή) και αυτό δημοσιεύεται και μετά ακολουθούν νέες και νέες οδηγίες (χωρίς όμως αυτές να δημοσιεύονται) μέχρι το τέλος που διαπιστώνονται οι αυξημένες χρεώσεις και υπερχρεώσεις. Ποιος φταίει γι’ αυτήν την κατάσταση;
● O πρώτος που φέρει την ευθύνη είναι εκείνος που ετοίμασε τον αρχικό υπολογισμό του έργου, είτε αυτός ετοιμάστηκε από τα Δημόσια Έργα, είτε από ιδιώτες επιμετρητές.
● Ο δεύτερος είναι η αναθέτουσα αρχή η οποία υιοθετεί ή δεν υπολογίζει τη σοβαρότητα των αλλαγών (σε χρήμα και χρόνο).
● Ο τρίτος είναι η έκδοση των πιστοποιητικών πληρωμής χωρίς αναφορά για το κόστος, ιδιαίτερα για το προβλεπόμενο βάσει της πορείας του έργου.
● Ο τέταρτος είναι ο διευθυντής του έργου (εκεί που υπάρχει) ο οποίος δεν διαμαρτύρεται δημοσίως για την προστασία του δημοσίου χρήματος.
● Ο πέμπτος είναι η Βουλή και λοιποί, οι οποίοι δεν παρακολουθούν την εξέλιξη του έργου, ως επίσης και ο Γενικός Ελεγκτής (σε λιγότερο βαθμό).
Ποιος επομένως φταίει στο τέλος της ημέρας, αγαπητοί μας αναγνώστες;
Όντας «μοντέρνοι» και επιδειξιομανείς στην Κύπρο, καθιερώσαμε ότι το κάθε ξένο και εύηχο είναι και το ό,τι καλύτερο. Και έτσι με τη μανία αυτή που μας διακατέχει, κατασκευάσαμε την πλατεία Ελευθερίας με ξένο αρχιτεκτονικό οίκο, όπου βάσει των εκθέσεων του διευθυντή του Έργου (πληροφορίες στον Τύπο το 2014) προέβλεπε ότι το έργο θα παραμείνει ασυμπλήρωτο. Έγιναν ακόμη δύο έργα στην ευρύτερη περιοχή από ξένους αρχιτέκτονες, με ωραία μεν εμφάνιση έργου, αλλά όχι λειτουργικά και ασφαλώς όχι βιώσιμα ως επένδυση. Βέβαια έχουμε και τους «δικούς» μας αρχιτέκτονες, με πολύ ωραία έργα εμφανισιακά, αλλά και σπάταλα από την άλλη. Ίδε τα νέα κεντρικά γραφεία της Πολεοδομίας σε ένα πολύ ωραίο σχέδιο, αλλά ενώ στο ισόγειο θα μπορούσαν να τοποθετηθούν τουλάχιστον 50 άτομα βρίσκεται μόνο ο κυρίως χώρος υποδοχής, παρομοίως το Υπουργείο Οικονομικών κ.λπ. Παρόμοια κτήρια σπατάλης υπάρχουν κυρίως σε κυβερνητικά γραφεία, όπου, αφού κερδηθεί ο διαγωνισμός της αρχιτεκτονικής, το έργο εκτελείται διαφορετικά και στο τέλος το κόστος είναι τουλάχιστον ενάμιση με δύο φορές του καθορισθέντος κόστους του διαγωνισμού. Ποιος φέρει την ευθύνη της υπέρβασης του κόστος όμως και γιατί να μην τη φέρει εκείνος που υπερβαίνει το κόστος;
Έγιναν και διάφορα άλλα έργα πολύ καλής αρχιτεκτονικής όπως το πρωτοποριακό Olympic Tower στη Λεμεσό, το Ψαρολίμανο και η Μαρίνα Λεμεσού, τα κτήρια Πανεπιστημίου Κύπρου και τόσα άλλα. Γιατί να έχουμε αυτό το «αΐπι» να αγοράζουμε όνομα παρά την ουσία και που στο τέλος καταλήγουμε στο ασύμφορο κόστος; Ασφαλώς και χρειαζόμαστε ξένους οίκους εκεί που δεν υπάρχει η τοπική τεχνογνωσία, αλλά και εδώ η χρήση των ξένων οίκων θα πρέπει να βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα και με στόχο την εκμάθηση/ απόκτηση εμπειριών από τους ξένους σε ντόπιους. Την ευθύνη όμως θα πρέπει να τη φέρει ο ντόπιος αρχιτέκτονας, ο οποίος να μην παρουσιάζεται ως τυπικά παρευρισκόμενος αλλά ουσιαστικός με ευθύνες. Υπάρχουν βέβαια οι τοπικοί και διεθνείς κανόνες επί τέτοιων θεμάτων.
Πράγματι όμως υπάρχουν έργα στα οποία οι ντόπιοι αρχιτέκτονες δεν μπορούν να ανταποκριθούν λόγω μη ύπαρξης εμπειρίας – π.χ. γήπεδα γκολφ, μαρίνες, πρωτοποριακά έργα ανάπλασης κ.λπ κ.λπ, ενώ ο εμπλουτισμός της κυπριακής αρχιτεκτονικής με ξένες εμπειρίες και διεθνών προδιαγραφών είναι επιβαλλόμενη. Ασφαλώς δεν είμαστε εναντίον των ξένων αρχιτεκτόνων και άλλων, αλλά να μην παρασυρόμαστε από τα εύηχα ξένα ονόματα μόνο. Δηλαδή τι έχει να ζηλέψει το Ψαρολίμανο Λεμεσού, το Υπουργείο Οικονομικών, τα έργα διάφορων ελεγκτικών οίκων μεγέθους, τα διάφορα γραφειακά έργα επί του παραλιακού μετώπου Λεμεσού, τα γραφεία του Wargaming και τόσα άλλα. Ασφαλώς τα μεγάλη διεθνή ονόματα έχουν και τους ακολούθους τους, που δίδουν ιδιαίτερη σημασία στο όνομα του αρχιτέκτονα και άρα πρακτικά θέματα όπως η λειτουργικότητα, το κόστος και δυνατότητες κατασκευής, ο χρόνος κ.λπ δεν είναι ιδιαίτερα σε προτεραιότητα. Είναι δε προσεκτό ότι σε 1-2 περιπτώσεις που είχαμε κάποια ανάμιξη με αυτούς τους διεθνείς αρχιτεκτονικούς οίκους και παρόλες τις παροτρύνσεις του ιδιοκτήτη για κάποιες αλλαγές για μείωση κόστους, η απάντησή τους ήταν «είτε δέχεστε το σχέδιο είτε φεύγουμε» και όλα αυτά μη νομίζετε ότι ο φέρον το όνομα του οίκου είναι και αυτός που κάνει τη δουλειά. Κάποιος χαμηλότερου επιπέδου αρχιτέκτονας την αναλαμβάνει.
Παρακολουθώντας και συμμετέχοντες στην αγορά ακινήτων εδώ και 40 χρόνια προσέχουμε τόσο παλαιότερους αλλά ιδιαίτερα νέους ντόπιους αρχιτέκτονες με πολύ ωραία σχέδια λειτουργικά και εντός πλαισίων του κόστος κατασκευής και κατ’ επέκταση τιμής διάθεσής τους. Στο τέλος της ημέρας ίσως ο πρώην εργολάβος της πλατείας Ελευθερίας να είχε δίκαιο ότι οι «νέες» προσφορές είναι +30%. Ως εκ τούτου, μήπως τα «ξένα» εύηχα ονόματα πιστεύουν ότι είμαστε ένα Κράτος τύπου «άρπα κόλλα»!
Επανερχόμενοι στους διαγωνισμούς με αρχιτεκτονικά σχέδια και ακόμα σε διαγωνισμούς για έργα υποδομής (δρόμους κ.λπ) -από τν δική μας εμπειρία των 40 ετών έχοντας κατασκευάσει διάφορα έργα- 10 ξενοδοχεία, 2.000 οικόπεδα, 400 κατοικίες κ.λπ (ως διευθυντές έργου για πελάτες)- είναι αποδεκτό ότι έργα τα οποία υπολογίζονται σε χ ποσό, καταλήγουν σε (συνήθως) διπλάσια από αυτό. Το Κράτος αποφασίζει λαμβάνοντας υπόψη και το κόστος και οι διαγωνιζόμενοι αρχιτέκτονες υπολογίζουν το κόστος (ή η αναθέτουσα αρχή) και αυτό δημοσιεύεται και μετά ακολουθούν νέες και νέες οδηγίες (χωρίς όμως αυτές να δημοσιεύονται) μέχρι το τέλος που διαπιστώνονται οι αυξημένες χρεώσεις και υπερχρεώσεις. Ποιος φταίει γι’ αυτήν την κατάσταση;
● O πρώτος που φέρει την ευθύνη είναι εκείνος που ετοίμασε τον αρχικό υπολογισμό του έργου, είτε αυτός ετοιμάστηκε από τα Δημόσια Έργα, είτε από ιδιώτες επιμετρητές.
● Ο δεύτερος είναι η αναθέτουσα αρχή η οποία υιοθετεί ή δεν υπολογίζει τη σοβαρότητα των αλλαγών (σε χρήμα και χρόνο).
● Ο τρίτος είναι η έκδοση των πιστοποιητικών πληρωμής χωρίς αναφορά για το κόστος, ιδιαίτερα για το προβλεπόμενο βάσει της πορείας του έργου.
● Ο τέταρτος είναι ο διευθυντής του έργου (εκεί που υπάρχει) ο οποίος δεν διαμαρτύρεται δημοσίως για την προστασία του δημοσίου χρήματος.
● Ο πέμπτος είναι η Βουλή και λοιποί, οι οποίοι δεν παρακολουθούν την εξέλιξη του έργου, ως επίσης και ο Γενικός Ελεγκτής (σε λιγότερο βαθμό).
Ποιος επομένως φταίει στο τέλος της ημέρας, αγαπητοί μας αναγνώστες;
www.aloizou.com.cy
info@aloizou.com.cy
* F.R.I.C.S. – Αντώνης Λοΐζου & Συνεργάτες Λτδ – Εκτιμητές Ακινήτων, Πωλητές Ακινήτων & Διαχειριστές Έργων Ανάπτυξης
