Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Στη Βουλή οδηγήθηκε προχθές το οικονομικό πακέτο στήριξης. Σημαντικά είναι τα νομοσχέδια που προβλέπουν την αναστολή των δόσεων προς τις τράπεζες για εννέα μήνες, καθώς και η παραχώρηση κρατικών εγγυήσεων ύψους €2 δισ. προς τις τράπεζες για την παραχώρηση χαμηλότοκων δανείων. Πολλά είναι τα ερωτήματα που τίθενται για το μέλλον της κυπριακής οικονομίας και είναι πολλά αυτά που θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας. Το στοίχημα που βάζει το κράτος είναι μεγάλο, διοχετεύοντας στην αγορά πολλά εκατομμύρια ευρώ. Ο καθένας καλείται να αξιοποιήσει τα μέτρα, χωρίς όμως να τα εκμεταλλευτεί και οι εργοδότες θα πρέπει να μην βιαστούν να αποδεσμεύσουν προσωπικό.
Κάποιοι προβληματισμοί που θα πρέπει να έχουμε κατά νου:
– Θα διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας;
– Οι τράπεζες που θα καταγράψουν ζημιές θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν μετά το τέλος της πανδημίας;
– Θα διατηρήσουμε αποθεματικό για έκτακτες ανάγκες;
– Πώς βεβαιωνόμαστε ότι αν μια επιχείρηση επιβιώσει θα πληρώσει το κορωνοδάνειο, αν αυτό είναι εγγυημένο από την κυβέρνηση χωρίς εξασφαλίσεις;
– Γιατί να δώσουμε σε επιχειρήσεις που ήταν στον αναπνευστήρα και θα έκλειναν έτσι κι αλλιώς, ή σε επιχειρήσεις που δεν χρειάζονται τη στήριξη;
– Τι θα γίνει με το δημόσιο χρέος;
– Τι θα γίνει με παραγωγικές δαπάνες; Θα ενισχυθεί το σύστημα υγείας;
Όλοι αναγνώρισαν την ταχύτητα της Κυβέρνησης να εξαγγείλει τα μέτρα. Ένας ασθενής είναι στον αναπνευστήρα και του χορηγούν έγκαιρα τα φάρμακα που χρειάζεται.
Ωστόσο, ας πάμε ένα βήμα παραπέρα. Αν πρέπει να μάθουμε κάτι από την κρίση είναι ότι ήρθε ο καιρός για να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Η αρρώστια δεν βλέπει πλούσιο ή φτωχό. Η θέσπιση κατώτατου μισθού είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Πρέπει να διασφαλιστεί ότι ο κάθε πολίτης θα διαθέτει ένα αξιοπρεπές ποσό διαβίωσης. Αυτό όμως δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτό από τα μέτρα που εξήγγειλε η Κυβέρνηση. Ανακοινώθηκε η καταβολή του 60% του μισθού από το κράτος υπό τη μορφή ανεργιακού σε όσες επιχειρήσεις έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους. Δεν έπρεπε όμως να μπει πλαφόν; Για παράδειγμα, ο εργαζόμενος των €900 θα λάβει €540 (κατώτερα από το ΕΕΕ), ενώ κάποιος που παίρνει €2.500 θα πάρει €1.500. Φτάνουν τα €540 για μια αξιοπρεπή διαβίωση;
Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι το κράτος πρέπει να επενδύσει… Και όπως το έθεσε (σωστά) μια συνάδελφος σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης: «Όταν μιλούμε για ατομική ευθύνη, μιλούμε και για ευθύνη του κράτους. Και αυτή δεν άρχισε ούτε τελειώνει με τη διαχείριση της παρούσας κρίσης. Και δεν είναι επιτυχής διαχείριση το lock down. Είναι λύση ανάγκης».
Πρέπει να μας προβληματίσει αυτό. Απαιτούμε και πρέπει να απαιτήσουμε από το κράτος περισσότερα. Πέραν των μέτρων αυτών, θα πρέπει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες υποδομές σε όλους τους τομείς. Να μην ξεχάσουμε τους μετανάστες, τους ηλικιωμένους, τα παιδιά που χρειάζονται φροντίδα την ώρα που οι γονείς δουλεύουν… Δεν θα γίνουν όλα τώρα. Σιγά-σιγά… Μια απόφαση, όμως, χρειάζεται, όπως απέδειξε και η παρούσα κρίση.
dlantou@phileleftheros.com
Κάποιοι προβληματισμοί που θα πρέπει να έχουμε κατά νου:
– Θα διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας;
– Οι τράπεζες που θα καταγράψουν ζημιές θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν μετά το τέλος της πανδημίας;
– Θα διατηρήσουμε αποθεματικό για έκτακτες ανάγκες;
– Πώς βεβαιωνόμαστε ότι αν μια επιχείρηση επιβιώσει θα πληρώσει το κορωνοδάνειο, αν αυτό είναι εγγυημένο από την κυβέρνηση χωρίς εξασφαλίσεις;
– Γιατί να δώσουμε σε επιχειρήσεις που ήταν στον αναπνευστήρα και θα έκλειναν έτσι κι αλλιώς, ή σε επιχειρήσεις που δεν χρειάζονται τη στήριξη;
– Τι θα γίνει με το δημόσιο χρέος;
– Τι θα γίνει με παραγωγικές δαπάνες; Θα ενισχυθεί το σύστημα υγείας;
Όλοι αναγνώρισαν την ταχύτητα της Κυβέρνησης να εξαγγείλει τα μέτρα. Ένας ασθενής είναι στον αναπνευστήρα και του χορηγούν έγκαιρα τα φάρμακα που χρειάζεται.
Ωστόσο, ας πάμε ένα βήμα παραπέρα. Αν πρέπει να μάθουμε κάτι από την κρίση είναι ότι ήρθε ο καιρός για να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Η αρρώστια δεν βλέπει πλούσιο ή φτωχό. Η θέσπιση κατώτατου μισθού είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Πρέπει να διασφαλιστεί ότι ο κάθε πολίτης θα διαθέτει ένα αξιοπρεπές ποσό διαβίωσης. Αυτό όμως δεν φαίνεται να γίνεται αντιληπτό από τα μέτρα που εξήγγειλε η Κυβέρνηση. Ανακοινώθηκε η καταβολή του 60% του μισθού από το κράτος υπό τη μορφή ανεργιακού σε όσες επιχειρήσεις έχουν αναστείλει τη λειτουργία τους. Δεν έπρεπε όμως να μπει πλαφόν; Για παράδειγμα, ο εργαζόμενος των €900 θα λάβει €540 (κατώτερα από το ΕΕΕ), ενώ κάποιος που παίρνει €2.500 θα πάρει €1.500. Φτάνουν τα €540 για μια αξιοπρεπή διαβίωση;
Ένα άλλο στοιχείο που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι το κράτος πρέπει να επενδύσει… Και όπως το έθεσε (σωστά) μια συνάδελφος σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης: «Όταν μιλούμε για ατομική ευθύνη, μιλούμε και για ευθύνη του κράτους. Και αυτή δεν άρχισε ούτε τελειώνει με τη διαχείριση της παρούσας κρίσης. Και δεν είναι επιτυχής διαχείριση το lock down. Είναι λύση ανάγκης».
Πρέπει να μας προβληματίσει αυτό. Απαιτούμε και πρέπει να απαιτήσουμε από το κράτος περισσότερα. Πέραν των μέτρων αυτών, θα πρέπει να δημιουργηθούν οι κατάλληλες υποδομές σε όλους τους τομείς. Να μην ξεχάσουμε τους μετανάστες, τους ηλικιωμένους, τα παιδιά που χρειάζονται φροντίδα την ώρα που οι γονείς δουλεύουν… Δεν θα γίνουν όλα τώρα. Σιγά-σιγά… Μια απόφαση, όμως, χρειάζεται, όπως απέδειξε και η παρούσα κρίση.
dlantou@phileleftheros.com
