Τεχνητή νοημοσύνη: Γιατί ο John Tamny αμφισβητεί τον ρόλο των κυβερνήσεων

Του John Tamny

Η μετοχή της Nvidia έχει καταγράψει το εντυπωσιακό ράλι της τάξης του 1.681% από τον Οκτώβριο του 2020. Η χρονική συγκυρία έχει τη σημασία της: τον ίδιο μήνα, το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης κατέθεσε αγωγή κατά της Google, κατηγορώντας την για μονοπωλιακές πρακτικές στην αγορά της διαδικτυακής αναζήτησης και της διαφήμισης μέσω αναζήτησης.

Αξίζει να δούμε τις δύο αυτές εξελίξεις υπό το πρίσμα ενός πρόσφατου άρθρου των New York Times, σύμφωνα με το οποίο “εναπόκειται σε όλους μας, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησής μας, να διαμορφώσουμε το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης“.

Όχι, αυτό δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Ας ξεκινήσουμε από το “όλοι μας”.

Το πρόβλημα με την ιδέα ότι “όλοι μαζί” μπορούμε να διαμορφώσουμε οτιδήποτε είναι ότι το 99,99999% από εμάς δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα για το τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Και αυτό δεν αποτελεί μομφή για κανέναν. Είναι απλώς η διαπίστωση ότι η πρόοδος δεν καθορίζεται από όσα πιστεύουμε σήμερα ότι θέλουμε. Καθορίζεται από εκείνο το απειροελάχιστο ποσοστό ανθρώπων που ανακαλύπτει τι είναι αυτό που τελικά θα θελήσουμε όλοι.

Αν το δούμε μέσα από το πρίσμα του “Εγκλήματος και Τιμωρίας” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, οι εξαιρετικοί άνθρωποι —το ελάχιστο εκείνο ποσοστό— έχουν, όπως έγραφε, “το χάρισμα ή το ταλέντο να εκφράζουν μια νέα λέξη στο περιβάλλον τους”. Αυτό που έγραψε ο Ντοστογιέφσκι τον 19ο αιώνα παραμένει απολύτως επίκαιρο και στον 21ο, ίσως μάλιστα ακόμη περισσότερο, δεδομένου του ρυθμού με τον οποίο εξελίσσεται η τεχνολογία.

Η ζωή, το βιοτικό επίπεδο και η εμπορική πρόοδος εξελίσσονται σήμερα ταχύτερα από ποτέ. Ωστόσο, ο αριθμός των ανθρώπων που βρίσκονται στην αιχμή αυτής της διαδικασίας και διαμορφώνουν το μέλλον παραμένει απειροελάχιστος σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό.

Κι αυτό αναδεικνύει την αδυναμία όχι μόνο του επιχειρήματος των New York Times, αλλά και της άποψης ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να έχει καθοριστικό ρόλο στο πώς θα εξελιχθεί η Τεχνητή Νοημοσύνη μετά από κάποια υποτιθέμενη “παύση” στην ανάπτυξή της — μια παύση που θα ήταν πρακτικά αδύνατο να επιβληθεί και, στην πράξη, δεν θα είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Ας επιστρέψουμε, λοιπόν, στους ανθρώπους. Αυτοί αποτελούν την αγορά. Ωστόσο, το 2020 δεν ζητούσαν σε καμία περίπτωση τις μορφές τεχνητής νοημοσύνης που διαμορφώνουν ολοένα και περισσότερο την καθημερινότητά μας σήμερα.

Η πορεία της μετοχής της Nvidia το αποδεικνύει με εντυπωσιακό τρόπο. Πολλοί θα ήθελαν να μπορούσαν να δουν το μέλλον, όμως “όλοι μας” δεν μπορούσαμε να φανταστούμε έναν κόσμο στον οποίο η Τεχνητή Νοημοσύνη θα έπαιζε τον ρόλο που διαδραματίζει σήμερα — πόσο μάλλον να απαιτήσουμε κάτι που τότε δεν γνωρίζαμε καν ότι ήταν δυνατό.

Το ίδιο ισχύει για τις επιχειρήσεις, αλλά και για τους κρατικούς φορείς που σήμερα βασίζονται σε αυτές τις τεχνολογίες με τρόπους πολύ πιο εκτεταμένους απ’ ό,τι θα μπορούσε κανείς να είχε προβλέψει το 2020.

Όσο για την κυβέρνηση, αρκεί να αναλογιστούμε πόσο χρήσιμο θα ήταν σήμερα για την Google, το Bing, το DuckDuckGo και τις υπόλοιπες εταιρείες του κλάδου να λειτουργούν με τις εκδόσεις των υπηρεσιών τους που διέθεταν το 2020 — και μάλιστα προς όφελος τόσο των αντιμονοπωλιακών αρχών του Υπουργείου Δικαιοσύνης όσο και “όλων εμάς”.

Μια τέτοια σύγκριση θα μας έδειχνε πόσο δραματικά έχει αλλάξει η διαδικτυακή αναζήτηση από τον Οκτώβριο του 2020. Και θα έθετε υπό αμφισβήτηση την ίδια την ιδέα ότι η Google διέθετε ένα στατικό “μονοπώλιο” στην αναζήτηση τότε ή ότι μπορούμε να θεωρούμε δεδομένη τη θέση της σήμερα.

Κι όμως, παρά το γεγονός ότι “όλοι μας” αγνοούσαμε πλήρως πώς θα έμοιαζε η τεχνολογική πραγματικότητα του 2026 σε σύγκριση με εκείνη του 2020, και παρά το γεγονός ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι βρίσκονταν εξίσου στο σκοτάδι για τις εξελίξεις που έρχονταν —κάτι που, κατά τον αρθρογράφο, αποδεικνύει και η αγωγή του Υπουργείου Δικαιοσύνης κατά της Google— η συντακτική ομάδα των New York Times εξακολουθεί να προσκολλάται στην ιδέα ότι “είμαστε όλοι μαζί σε αυτό”, συνοδεύοντάς την με τις γνώριμες κυβερνητικές κοινοτοπίες για το παρόν και το μέλλον της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστεί να είμαστε.

Δεν προσβάλλει κανέναν μας να αναγνωρίσουμε ότι η ανθρώπινη γνώση περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό από όσα ήδη γνωρίζουμε. Αυτό που γνωρίζουμε σήμερα είναι, εξ ορισμού, ανεπαρκές για να μας πει με ακρίβεια τι θα συμβεί αύριο.

Το ίδιο ισχύει, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό, για την κυβέρνηση. Η ιδέα ότι μπορεί να “διαμορφώσει” το μέλλον, ενώ και η ίδια περιορίζεται από τα όρια της διαθέσιμης γνώσης, είναι προβληματική εξαρχής.

Εκείνο που έχει σημασία είναι να αντισταθούμε στις κυβερνητικές παρεμβάσεις που επιχειρούν να προκαθορίσουν ένα μέλλον το οποίο η ίδια η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε ποτέ να προβλέψει — πόσο μάλλον να δημιουργήσει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι αντιμονοπωλιακές αγωγές που στηρίζονται σε αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες στο παρελθόν, την ώρα που η τεχνολογία έχει ήδη προχωρήσει πολύ πέρα από αυτές.

Forbes