Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google
Add philenews.com on Google
Η Γιαγιόι Κουσάμα (Yayoi Kusama, 1929–2026), η εμβληματική Ιαπωνέζα εικαστικός που έφυγε από τη ζωή, έδινε σπάνια συνεντεύξεις, κυρίως μέσα από το ατελιέ της στο Τόκιο ή την ψυχιατρική κλινική όπου επέλεξε να ζει. Μέσα από τα λεγόμενά της, αποκάλυπτε πώς η τέχνη αποτέλεσε για εκείνη το μοναδικό φάρμακο ενάντια στις ψυχικές της ασθένειες.
- Οι Κολοκύθες και η Φύση: «Αγαπώ τις κολοκύθες για το χιουμοριστικό τους σχήμα, τη ζεστή τους αίσθηση και την ανθρώπινη ποιότητά τους», είχε δηλώσει στο Louisiana Channel.
- Αγώνας για την Ειρήνη: Σε αρχειακές της δηλώσεις τόνιζε: «Χρησιμοποιώ την τέχνη μου για να πολεμήσω για την αγάπη και την ειρήνη ενάντια στην τρομοκρατία και τον πόλεμο».
- Αστείρευτη Φαντασία: Σε συνέντευξή της στο περιοδικό Sleek, είχε αναφέρει: «Η φαντασία μου ξεπερνά αυτό που πιστεύει ο κόσμος. Είναι απέραντη. Δεν ξέμεινα ποτέ από ιδέες».
- Η Σχέση με τους Γονείς της: Είχε εξομολογηθεί ότι η οικογένειά της αντιτάχθηκε σθεναρά στο να γίνει καλλιτέχνις, γεγονός που την ώθησε να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη το 1957 για να αναμετρηθεί με τους κορυφαίους.
- Η τέχνη ως σανίδα σωτηρίας: «Ζωγραφίζω κάθε μέρα. Αν δεν το έκανα, θα είχα αυτοκτονήσει εδώ και πολύ καιρό. Η τέχνη είναι το μοναδικό πράγμα που με κρατάει ζωντανή και λογική».
- Η θεραπευτική της δύναμη: «Μετέτρεψα το ψυχικό μου τραύμα και τις παραισθήσεις μου σε τέχνη. Κάθε φορά που ένιωθα τον τρόμο να με κυριεύει, άρχιζα να δημιουργώ για να τον ξορκίσω».
- Η θέση του ανθρώπου στο σύμπαν: «Η ζωή μας είναι απλώς μια κουκκίδα ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες κουκκίδες στο σύμπαν. Όταν σβήνουμε τον εαυτό μας μέσα στο άπειρο, γινόμαστε ένα με το περιβάλλον μας».
- Το νόημα πίσω από τα Infinity Rooms: «Ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο χωρίς αρχή και τέλος, όπου οι άνθρωποι μπορούν να νιώσουν το μέγεθος του σύμπαντος και να ξεχάσουν, έστω και για λίγο, το εγώ τους».
- Η άφιξή της στην Αμερική: «Όταν έφτασα στη Νέα Υόρκη, δεν είχα χρήματα, ούτε ήξερα κανέναν. Είχα όμως μια ακλόνητη πίστη ότι η τέχνη μου θα άλλαζε τον κόσμο».
- Τα Happenings και η ελευθερία: «Στη δεκαετία του ’60, το σώμα ήταν το απόλυτο εργαλείο διαμαρτυρίας. Χρησιμοποιούσαμε το γυμνό σώμα καλυμμένο με βούλες για να πούμε “όχι” στον πόλεμο του Βιετνάμ και να γιορτάσουμε την ελευθερία».
- Η ασταμάτητη δημιουργικότητα: «Νιώθω ότι ο χρόνος μου τελειώνει, αλλά οι ιδέες μου γίνονται όλο και περισσότερες. Δεν έχω χρόνο για χάσιμο, πρέπει να δημιουργήσω κι άλλο».
- Η επιθυμία της για το μέλλον: «Θέλω να συνεχίσω να ζωγραφίζω ακόμα και μετά τον θάνατό μου. Ελπίζω τα έργα μου να συνεχίσουν να μιλούν στους ανθρώπους για την αγάπη και την ειρήνη για εκατοντάδες χρόνια».
