Practical Magic 2: Η κατάρα επέστρεψε, η μαγεία όχι

Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Η κατάρα των Owens χτύπησε και το αχρείαστο αυτό sequel, που είναι πρακτικά αδύνατο να αγαπηθεί.

Είκοσι πέντε χρόνια μετά τα γεγονότα της πρώτης -και πλέον cult- ταινίας, η Sally (Sandra Bullock) έχει απαρνηθεί τη μαγεία μετά τον θάνατο και του δεύτερου συζύγου της. Η οικογενειακή κατάρα των γυναικών Owens, όμως, παραμένει ζωντανή. Όταν ο φίλος της μεγάλης της κόρης, Kylie (Joey King), πέφτει σε ανεξήγητο κώμα, η Kylie ταξιδεύει στην Αγγλία, τα προγονικά εδάφη της οικογένειας, αναζητώντας απαντήσεις μέσα από το «Book of the Raven».

Η Sally και η πιο ανέμελη αδερφή της, Gillian (Nicole Kidman), αναγκάζονται να την ακολουθήσουν. Αφήνουν πίσω στη Βοστώνη τη μικρή Antonia (Maisie Williams) και τις αγαπημένες θείες Jet (Dianne Wiest) και Franny (Stockard Channing), ξεκινώντας μια νέα περιπέτεια, για να σπάσουν οριστικά την κατάρα. Στο ταξίδι, η Sally θα γνωρίσει έναν γοητευτικό καθηγητή αποκρυφισμού (Lee Pace), που ίσως τη βοηθήσει να βρει ξανά τις δυνάμεις της.

Το πρώτο «Practical Magic» (1998) αποτέλεσε ένα υπέροχα αλλοπρόσαλλο κράμα σκοτεινού παραμυθιού, rom-com και ωδής στη γυναικεία αδελφοσύνη. Είκοσι οκτώ χρόνια μετά, η Δανέζα σκηνοθέτρια, Susanne Bier, αναλαμβάνει το δύσκολο έργο του πολυαναμενόμενου sequel. Το αποτέλεσμα, δυστυχώς, είναι ένα νοσταλγικό δόλωμα 130 λεπτών, που παραπατά επικίνδυνα πάνω στις ίδιες του τις προθέσεις.

Τουλάχιστον, η χημεία μεταξύ Bullock και Kidman παραμένει αναλλοίωτη, είναι απολαυστικό να τις βλέπεις μαζί στην οθόνη, όπως εξίσου απολαυστική (αν και εγκληματικά αναξιοποίητη) είναι η επιστροφή των βετεράνων Channing και Wiest.

Η Joey King σηκώνει μεγάλο βάρος της πλοκής αλλά οι αφηγηματικές επιλογές δεν τη βοηθούν, ενώ η εξαιρετική Maisie Williams (η Arya Stark της καρδιάς μας) περνάει σχεδόν απαρατήρητη.

Το βασικό πρόβλημα είναι το σενάριο των Akiva Goldsman, Georgia Pritchett και Kelly Marcel, που μοιάζει απίστευτα μπερδεμένο και συχνά ασυνάρτητο, επιβεβαιώνοντας τη ρήση για τα πολλά κοκόρια. Το αφήγημα προσπαθεί απεγνωσμένα να ισορροπήσει ανάμεσα στη Μασαχουσέτη και τη Μεγάλη Βρετανία, μετατρέποντας μια οικεία, ιδιόρρυθμη ιστορία σε κάτι που συχνά θυμίζει κακή απομίμηση του Harry Potter.

Ο ρυθμός είναι προβληματικός, πετώντας διαρκώς δευτερεύουσες πλοκές (όπως το ρομάντζο με τον Lee Pace που στερείται σπίθας), χωρίς σαφή κατεύθυνση ή χρησιμότητα που παραφουσκώνουν τη διάρκεια σε πάνω από δύο ώρες. Αν προσθέσουμε το γελοιωδώς φτηνιάρικο (για big budget παραγωγή) CGI και τους συχνά αμήχανους διαλόγους -οι οποίοι μάλιστα βάζουν τους άνδρες στο επίκεντρο του δράματος, σε μια ταινία που θεωρητικά υμνεί τη γυναικεία ενδυνάμωση- μιλάμε για μια αρκετά απογοητευτική συνέχεια, που δεν έχει κανένα -μα κανένα- λόγο ύπαρξης στο σήμερα.

Το «Practical Magic 2» θα ικανοποιήσει όσους νοσταλγούν τα vibes των 90s (και ναι, έχουμε υποχρεωτική επανάληψη της σκηνής με τις midnight margaritas), αλλά στερείται της αυθεντικής μαγείας του πρωτότυπου – ή οποιασδήποτε μαγείας, εδώ που τα λέμε.