Μετατόπιση

Έζησα αμέτρητες Δευτέρες στον μακρύ μου βίο. Θα μπορούσα να υπολογίσω τον αριθμό. Πλησιάζω τα διακόσια χρόνια ύπαρξης ως έπιπλο.

Κάθε έτος έχει τουλάχιστον πενήντα δύο Δευτέρες, κάνε τον λογαριασμό.Σαν τη χθεσινή Δευτέρα όμως δεν έχει υπάρξει άλλη καμιά.

Πώς γίνεται να μένει καθηλωμένη η ζωή για χρόνια ολόκληρα και μετά να θέλει να τα τρέξει όλα σε μια μέρα, σε μια νύχτα, σ’ ένα απόγευμα;

Αρχίζω με την υποψηφιότητα του Λαυρεντιάδη. Πήγε που λες κουστουμαρισμένος στη συνέλευση της Συνομοσπονδίας των Ελλήνων Απανταχού της Γης για να εισπράξει μια μεγαλοπρεπέστατη… ήττα. Όχι, δεν αναδείχθηκε δεξιός της χρονιάς!

Ο πολυπόθητος τίτλος πήγε στον Ελληνοαμερικανό Γκας Δαμασκηνό επειδή, από τα τεράστια κέρδη που απεκόμισε πουλώντας Greek Yogurt, ίδρυσε ένα μικρό εσπερινό ελληνικό σχολείο στο Ιλινόι. Το ότι θα ηττούνταν από γιαουρτά δεν το περίμενε με τίποτα ο Λαυρεντιάδης.

Έβλεπε τώρα περίλυπος το μνημείο-σκηνικό που έστησε άρον-άρον στην πρόσοψη του Ζαλόγγου. Διάβημα που απεδείχθη μια τρύπα στο νερό. «Δεν έχει τίποτε νόημα πλέον» είπε μελοδραματικά στη Λίτσα. «Έλεος, Λουκά, εσύ είσαι ένας πατριώτης, ένας μαικήνας της εθνικοφροσύνης, τι πράγματα είν’ αυτά!» προσπάθησε να τον στηρίξει εκείνη.

Κατάλαβε ότι ο πρόεδρος χρειαζόταν χρόνο να χωνέψει την πανωλεθρία. Συζητούσε πάντως την εκδρομή του Ζαλόγγου στην Παναγία του Κύκκου, την τρίτη Κυριακή του Οκτώβρη, «πρέπει να ορίσουμε το κόστος συμμετοχής στα τριάντα ευρώ εφόσον συμπεριλαμβάνεται και γεύμα στον Πεδουλά».

Αυτό ήταν μια ένδειξη ότι είχε αρχίσει η ανάκαμψη. «Πες μου τα δικά σου, δεσποινίς Λίτσα, πώς πάει η σχέση με τον δεξιόφρονα κύριο». Βαίνει καλώς, θα πάνε και πενθήμερη κρουαζιέρα στα ελληνικά νησιά τον Οκτώβριο. «Υπέροχα!» αντέδρασε ο άλλος με όσο κέφι μπορούσε να επιστρατεύσει.

«Εύχομαι να υπάρξει και κάτι καλό και για την κυρία Γιώτα που δοκιμάζεται» πρόσθεσε ο πρόεδρος, έχοντας υπόψη τον χωρισμό της απ’ τον μισοπάλαβο Πέτρο. «Κάτι προέκυψε από το πουθενά» χαμογέλασε η Λίτσα. Ένα παλιό φλερτ, ο Τάσος, πρώην πιλότος των Κυπριακών Αερογραμμών, επέστρεψε με αξιώσεις στη ζωή της.

Αυτή τον είχε απορρίψει παλαιότερα γιατί τον έβρισκε κοντό. «Με όλο το σέβας, ξέρεις τι λένε για τους κοντούς στο κρεβάτι…» παρενέβη με συστολή το κειμήλιο.

Η Λίτσα δεν το σχολίασε, είπε μόνο ότι, μετά το στραπάτσο με τον λαχειοπώλη, η Γιώτα αποφάσισε να αντιμετωπίσει τον Τάσο ως μετρίου αναστήματος κι έτσι το πράγμα άρχισε να τσουλάει. «Για όλους έχει ο Θεός» αποφάνθηκε ο θεολόγος πριν ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.

Όπως κρεμόμουν αμέριμνος σ’ αυτόν εδώ τον τοίχο, άκουσα εκ στόματος Λαυρεντιάδη το εξής συνταρακτικό. Επικοινώνησε, λέει, κάποιος Οδυσσέας Τηλεμάχου, ιστοριοδίφης της συμφοράς και κατά φαντασίαν διανοούμενος, ο οποίος ανέλαβε τη σύσταση του Μουσείου Σπυρίδωνος Κυπριανού σ’ ένα δίπατο της Αρχιεπισκοπής επί της Οδού Πανδώρας.

Ζήτησε, λοιπόν, ένα τεκμήριο απ’ το Ζάλογγο που να συνδέεται με τον πρόεδρο Κυπριανού ως έκθεμα του νέου μουσείου.

Και τι απάντησε ο άλλος ο αναίσχυντος; «Διαθέτουμε έναν παλαιότατο καθρέφτη, επάνω στον οποίο είδε την όψη του ο αείμνηστος το 1987, σας τον προσφέρουμε ευχαρίστως». Ουδέποτε συνέβη αυτό που ισχυρίζεται.

Σαν δεν ντρέπεται γέρος άνθρωπος να ψεύδεται τοιουτοτρόπως. Τι ψυχή θα παραδώσει οσονούπω στον Ύψιστο, μου λες;  

Τελείωσαν τα ψέματα. Αύριο πρωί-πρωί θα μεταφερθώ στο Μουσείο Κυπριανού. Σώθηκαν οι μέρες μου στο Ζάλογγο. Πάει κι αυτό το στάδιο της ζωής μου.

Είμαι απελπισμένος· και ολίγον τι περίεργος γι’ αυτά που με περιμένουν μπροστά απ’ το κέρινο ομοίωμα του Σπύρου. «Αχ, ευτυχώς, ένα πράγμα λιγότερο για ξεσκόνισμα» είπε μες στην αναισθησία η Λίτσα. Άι μωρή αχάριστη, εγώ φταίω που ασχολούμουν με τα βάσανα και τις κακοτοπιές σου.

Μακάρι να σε εγκαταλείψει ο φασίστας, Παναγία μου, και να μη βρεθεί ψυχή ζώσα να σου κάτσει! Κι έπειτα το τελικό χτύπημα. «Έγραψα ένα μικρό ποίημα για τον καθρέφτη» δήλωσε το λείψανο ο Λαυρεντιάδης. «Για πες» είπε η άλλη καθώς λίμαρε τα νύχια της. Εκείνος στάθηκε με κόπο και απήγγειλε με στόμφο το πόνημά του.

«Στο προσφιλές σου δέρμα / χαράσσονται όψεις αγωνιστών κι ηρώων / χαίρε κάτοπτρον σεπτόν / ζυγώνει το ήμαρ το αγαθόν / η τηλαυγής μητέρα της χαράς». Αυτό το γελοιωδέστατο ποίημα έμελλε να είναι ο πικρός κι ο κωμικός επίλογος τεσσάρων και πλέον δεκαετιών του βίου μου.

Ας έχουν την κατάρα μου όλοι. Και δεξιοί κι ακροδεξιοί και κεντρώοι. Δεν είναι ζωή αυτή. Όχι, δεν είναι.

Ελεύθερα, 27.09.2026