Δες περισσότερα άρθρα του philenews όταν αναζητάς ειδήσεις στην Google

Add philenews.com on Google

Στην εποχή του εύπεπτου και ταχυφαγικού, η Μαρία Παπαγεωργίου επιμένει με στοχασμό και κριτική ματιά στην τέχνη που απαιτεί κόπο, ευαισθησία και αληθινή ακρόαση.  

Η Μαρία Παπαγεωργίου, δεν σταματά να αναζητά, να πειραματίζεται και να επανασυστήνει το ελληνικό τραγούδι μέσα από τη δική της προσωπική ματιά. Στη μουσική της παράσταση, στο Θέατρο Ριάλτο, μας ταξιδεύει μέσα από τραγούδια της προσωπικής της δισκογραφίας, τον μουσικό κόσμο της «Αλληλογραφίας» με τον Μίκη Θεοδωράκη, τη μελοποιημένη ποίηση του Θάνου Μικρούτσικου, αλλά και αγαπημένα τραγούδια σημαντικών δημιουργών, όπως ο Παύλος Παυλίδης, τα Διάφανα Κρίνα και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

© Ακίμ Γιάννης Τσατσούλης

Η ίδια χαρακτηρίζει την κάθε της παράσταση σαν ένα παραμύθι, μια ιστορία που γεννιέται μέσα από ετερόκλητα τραγούδια, τα οποία αισθάνεται πως έχουν κάτι σημαντικό να πουν και να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. «Ο ελληνικός λόγος μέσα στο τραγούδι είναι γιγάντιος και διαχρονικός. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να συνομιλώ με διαφορετικές γενιές δημιουργών, να τις φέρνω κοντά και να δημιουργώ νέες συνδέσεις ανάμεσα στα έργα τους. Με την ελπίδα ο ακροατής να φύγει από κάθε παράσταση λίγο πιο καθαρός».

–Στο σημείωμα της παράστασης αναφέρετε ότι το ζητούμενο δεν είναι η αναπαραγωγή, αλλά η αφήγηση. Πώς αλλάζει ένα τραγούδι όταν περνά μέσα από τη δική σας φωνή; Η δεύτερη ανάγνωση ενός τραγουδιού χρειάζεται μεγάλη προσοχή και ευθύνη. Θα πρέπει πρώτα να βουτήξεις στο περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε και αναπτύχθηκε, να κατανοήσεις την εποχή, τις συνθήκες και την ατμόσφαιρά του, να αναγνωρίσεις και να διαφυλάξεις εκείνο το στοιχείο που το κάνει σημαντικό και διαχρονικό. Έπειτα έρχεται η στιγμή να το τραγουδήσεις και να το ενορχηστρώσεις με τον δικό σου τρόπο, παραμένοντας αληθινός απέναντί του. Το βασικό σου κίνητρο θα πρέπει να είναι ο σεβασμός προς το τραγούδι και όχι η επιθυμία να αναδειχθείς εσύ μέσα από αυτό.

–Είχατε πει ότι για να παραχθεί υψηλή τέχνη ο καλλιτέχνης χρειάζεται χρόνο. Τι σας ανησυχεί περισσότερο για την τέχνη σήμερα; Με απασχολεί βαθιά το γεγονός ότι, αντί η τέχνη να δημιουργεί το χρήμα, συμβαίνει όλο και περισσότερο το χρήμα να καθοδηγεί την τέχνη, συχνά ευτελίζοντάς την. Πέφτουμε, συχνά πεινασμένοι, πάνω σε οτιδήποτε εύπεπτο και ταχυφαγικό, στερώντας από τον εαυτό μας, ως ακροατές και θεατές, το δώρο της ανύψωσης. Το δώρο να σταθούμε λίγο περισσότερο απέναντι σε ένα έργο, να ανακαλύψουμε τα βαθύτερα νοήματά του, να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να συναντήσει κάτι μεγαλύτερο από αυτό που ήδη γνωρίζει. Από την άλλη, τα μεγάλα έργα χρειάζονται πόρους, χρόνο, φροντίδα και τις κατάλληλες συνθήκες για να γεννηθούν και να φτάσουν στο κοινό τους. Μέσα στην οικονομική κρίση και τις δυσκολίες των τελευταίων ετών, γίνεται ολοένα δυσκολότερο να διατηρήσεις αυτή την αυτονομία. Να κατευθύνεις δηλαδή εσύ το ακροατήριό σου, αντί να αφήνεις τις απαιτήσεις της αγοράς να καθορίζουν τη δική σου καλλιτεχνική πορεία.

© Ακίμ Γιάννης Τσατσούλης

–Η τελευταία σας δουλειά έχει τον τίτλο «Ο Τελευταίος Αναλογικός Άνθρωπος»; Είναι ένας τίτλος που εμπεριέχει νοσταλγία, αντίσταση ή ακόμη κι έναν μικρό φόβο για το μέλλον; Δεν περιέχει κανέναν φόβο. Μόνο την αγωνία να διατηρηθούν η τρυφερότητα και τα συναισθήματα εκείνου του κόσμου μέσα στον οποίο μεγαλώσαμε εμείς, τα παιδιά πριν από τις οθόνες. Δεν φοβάμαι το καινούριο, ούτε πιστεύω πως μπορούμε ή χρειάζεται να σταματήσουμε τον χρόνο. Κάθε εποχή έχει τους ποιητές της, τους δημιουργούς της, τη δική της γλώσσα και τη δική της ανάγκη να εκφραστεί. Και κάθε εποχή έχει κάτι καινούριο να μας προσφέρει.

–Στη δική σας μουσική διαδρομή, υπήρξε κάποιο τραγούδι που σας σημάδεψε τόσο βαθιά, ώστε να αισθάνεστε ότι αποτελεί πλέον κομμάτι της προσωπικής σας ταυτότητας; Είναι κάθε τραγούδι της προσωπικής μου δισκογραφίας και αισθάνομαι μεγάλη ευγνωμοσύνη απέναντι στους τραγουδοποιούς που μου τα εμπιστεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Το ίδιο βαθιά νιώθω και για τη «Νεράιδα» των Μανιταρόκ, το «Ξημερώνει» του Μίκη Θεοδωράκη, το «Αντίθετα πια» που έχει ερμηνεύσει μαγικά η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, τους «Γερόντους» του Θάνου Μικρούτσικου και του Γιάννη Ρίτσου, αλλά και για τα παραδοσιακά τραγούδια, όπως το «Ανάθεμα τον αίτιο» και τη «Μηλιά» της Καρπάθου.

–Η ενασχόλησή σας με τη συγγραφή ανοίγει έναν ακόμη δρόμο προσωπικής έκφρασης. Ποια Μαρία συναντάμε στις σελίδες των βιβλίων σας και ποια μέσα από τη μουσική;  Την ίδια ανάγκη αισθάνομαι και στη συγγραφή. Στο πρώτο μου βιβλίο, «Μια Χαραμάδα Πανικού», μίλησα για την αγχώδη διαταραχή από την οποία έπασχα, προσπαθώντας να προσεγγίσω μια δύσκολη προσωπική εμπειρία μέσα από τον λόγο. Στο δεύτερο βιβλίο μου, «Το Γάβγισμα», μοιράστηκα σκέψεις και συναισθήματα που δεν έγιναν ποτέ τραγούδια, αλλά βρήκαν τον δρόμο τους μέσα από μικρά διηγήματα. Νιώθω πως με κάθε καινούριο έργο αλληλοσυμπληρώνω τα κομμάτια του δικού μου παζλ, ώστε να παραδοθώ καλύτερα στους ανθρώπους που με ακούν, με διαβάζουν και στους οποίους απευθύνομαι.

Ελεύθερα, 15.11.2026