Όπως φανερώνει ο τίτλος του, το Public Nature – Public Culture ορίζει ένα διττό πλαίσιο καλλιτεχνικής αναφοράς. Από τη μια πλευρά, η Φύση -Γεωλογία, χλωρίδα και πανίδα- είναι η φυσική συνιστώσα στην οποία αναφέρονται μερικά από τα έργα. Από την άλλη πλευρά, ο ανθρώπινος Πολιτισμός, τα ίχνη του που έχουν απομείνει από το παρελθόν, μπορούν να εντοπιστούν οπουδήποτε στο τοπίο. Αυτή η ιστορική πνευματικότητα αποτελεί μια δημιουργική πρόκληση για τους σύγχρονους καλλιτέχνες.
Η περιοχή «Εφτά Αη-Γιώρκηες» είναι ένα συγκρότημα σπηλαίων και αρχαίων λαξευτών υπόγειων ταφικών θαλάμων, σε ένα βραχώδες οροπέδιο νοτιοδυτικά της Γεροσκήπου. Αυτός ο σπάνιος βραχώδης σχηματισμός βοήθησε στο να διατηρηθεί η περιοχή στη φυσική της μορφή. Σήμερα κάποια από τα σπήλαια χρησιμοποιούνται σαν χώροι απόθεσης αφιερωμάτων από θρησκευόμενους.
Σε αυτό το πλούσιο φυσικό και πολιτιστικό πλαίσιο, επτά διεθνείς καλλιτέχνες (Tim Bennett, Μαριάννα Κωνσταντή, Μiriam Mc Connon, Μιχάλης Παπαμιχαήλ, Julia Schewalie, Ρήνος Στεφανή, Susan Vargas) έχουν προσκληθεί από τον επιμελητή της έκθεσης, καθηγητή Hermann Pitz, να δημιουργήσουν έργα σύγχρονης τέχνης εμπνευσμένα από τη φύση, το παρελθόν και το παρόν, τις τοπικές παραδόσεις και τις μνήμες που συνδέονται με την περιοχή. Παράλληλα, συμμετέχουν με ένα ομαδικό έργο οι φοιτητές του Τμήματος Αρχιτεκτονικής Πανεπιστημίου Νεάπολις Μαρία Γιαννάκα, Νίκος Σοκορέλης, Θανάσης Καραχάλιος, Μιχάλης Μιχαηλίδης. Την οργανωτική επιμέλεια ανέλαβε η Ντανιέλλα Πιστέντη Μούγιαννου.
Οι καλλιτέχνες και τα έργα:
• Tim Bennett, «Wish Harder», 2019. Το έργο είναι ένα σύγχρονο τοτέμ από σύγχρονα υλικά κατασκευής που θα χρησιμοποιούνται μελλοντικά στο έργο «Eco City», εξιδανικεύοντας την ομορφιά των δέντρων που μας περιβάλλουν.
• Μαριάννα Κωνσταντή, «Παίζω με θύμησες», 2019. Εγκατάσταση από ανάγλυφα τμήματα παιδικών κουκλόσπιτων με παράλληλη οπτική σύγχρονων ερειπίων, σαν μινιατούρα της γενικής προοπτικής της περιοχής. Η εγκατάσταση συνδέεται με αναμνήσεις της Κωνσταντή από την παιδική ηλικία της στη Γεροσκήπου.
• Miriam McConnon, «Tama and the Rose», 2019. Η μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση στο σπήλαιο αναφέρεται στο χώρο ως παραδοσιακό τόπο λατρείας. Εξετάζει τη συλλογική πτυχή της, παράλληλα με το μοναχικό μονοπάτι της προσωπικής θλίψης και απώλειας.
• Ομάδα φοιτητών Αρχιτεκτονικής του Νεάπολις, «Aphrodite’s Pigeon», 2019. Η εγκατάσταση «Το Περιστέρι της Αφροδίτης», ως μια σύγχρονη αποτύπωση της θεάς, με ρητή αναφορά στον μύθο. Ο μεταλλικός σκελετός συμβολίζει το σώμα της, ενώ μόνο το περιστέρι έχει βιομορφική απεικόνιση.
• Μιχάλης Παπαμιχαήλ, «Ephemeral culture», 2019. Η εγκατάσταση πραγματεύεται ζητήματα που σχετίζονται με τη μακροπρόθεσμη βιο-πολιτισμική κληρονομιά, παραπέμπει στην πνευματική πλευρά του χώρου και ταυτόχρονα προσφέρεται ως ανάθημα στους σημερινούς κατοίκους των Εφτά Αη-Γιώρκηων, τις γάτες.
• Julia Schewalie, «Mosaic Graphite», 2019. Η καλλιτέχνιδα δημιουργεί μια μινιμαλιστική εικόνα του άγνωστου παρελθόντος. Γνωρίζουμε μόνο εν μέρει τους λόγους για τους οποίους οι σπηλιές διευρύνθηκαν ή λαξεύτηκαν πάνω στο βράχο ορισμένες εσοχές. Το έργο μας φέρνει αντιμέτωπους με τα μυστικά του παρελθόντος.
• Ρήνος Στεφανή, «Ο Άγιος Γεώργιος και ο Δράκος», 2019. Το έργο, ένας τεράστιος κορμός δέντρου με πριόνια στο κορμί του, συμβολίζει την Ανθρωπόκαινο εποχή, την έναρξη των ανθρώπινων επιπτώσεων στη γεωλογία και τα οικοσυστήματα, συμπεριλαμβανομένης της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.
• Susan Vargas, «Tablets», 2019. Σύγχρονα αναθηματικά Tablets με κερί, στα οποία το κοινό μπορεί να αφήσει γραπτά και μηνύματα. Η παρέμβαση του κοινού έχει ένα χαρακτήρα προσωπικό – ιδιωτικό, ταυτόχρονα όμως και δημόσιο: Το μήνυμα είναι εκεί για να το δουν όλοι.
• Πάφος – Γεροσκήπου, «Εφτά Αη-Γιώρκηες», εγκαίνια το Σάββατο 31 Αυγούστου 2019, στις 18:00 – διάρκεια, μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2019.
