Τις δεκαετίες του 1910 και 1920 στα κοσμικά σαλόνια των ευρωπαϊκών πρωτευουσών μπορούσε κανείς να απολαύσει υπέροχες βραδιές ποίησης και μουσικής, αλλά και να εντρυφήσει στα κόλπα του βαλέ, της ντάμας και του ρήγα. Αυτή η μόδα, όπως και τόσες άλλες δεν μπορούσε να λείψει από τα κοσμικά σαλόνια και της δικής μας πρωτεύουσας. Η διασκέδαση της χαρτοπαιξίας δε, ήταν τόσο διαδεδομένη στις Λευκωσιάτισσες κυρίες ώστε οι εγχώριες εφημερίδες της εποχής άρχισαν να κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις καταστροφικές της συνέπειες στην ηθική και οικονομική κατάσταση των γυναικών.
Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας Φωνή της Κύπρου του 1922, οι γυναίκες των αριστοκρατικών οικογενειών της Λευκωσίας και των λοιπών πόλεων της Κύπρου «Εις χαρτοπαικτικάς αυτόχρημα λέσχες μετέβαλον τας οικίας των. Και χαρτοπαίζουσιν αι Κυρίαι σχεδόν δι’ όλης της ημέρας. Πολλαί αίθουσαι χρησιμοποιούνται. Εις την μίαν πόκερ, εις την άλλην μπριτζ, φραπ, μπακαράς, λασκενέ».
«Είναι αλήθεια πολύ λυπηρόν πως το μόλυσμα της χαρτοπαιξίας εξηπλώθη απ’ άκρου εις άκρον της Κύπρου μεταξύ των γυναικών» αναφέρει η Φωνή της Κύπρου το 1925. «Τι κρίμα, αλήθεια το χαρτοπαίγνιον να απασχολή τας γυναίκας μας εκεί που υπάρχουν τόσα άλλα ευχάριστα μέσα διασκεδάσεως, ως ολίγη μουσική, ένα ωραίο τραγούδι, μια ωφέλιμος και διδακτική αφήγησις, ένας οικογενειακός χορός, πλέξιμον, μια ευχάριστος εκδρομή, μια θελκτική απαγγελία και τόσα άλλα».
Γιατί όμως θα πρέπει οι γυναίκες να πάψουν να χαρτοπαίζουν; Πρώτα από όλα γιατί χάνουν. «Προσηλούνται αι γυναίκες μας επί ώρας ολοκλήρους επάνω στα χαρτιά. Χάνουν, κερδίζουν, πάλιν τα βαλάντιά των κενούνται». Και αυτοί που καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό είναι οι άνδρες που τις συνοδεύουν οι οποίοι σύμφωνα με τις εφημερίδες είναι «βλάκες, ηλίθιοι, πλάσματα αθώα». Άλλωστε, «δεν είναι τι νέον ότι το χαρτοπαίγνιον καταπίνει ολοκλήρους περιουσίας». Δεύτερον, όπως δε αναφέρει σε επιστολή της στη Φωνή της Κύπρου μια ανώνυμος κυρία, αν οι γυναίκες στραφούν κατά της χαρτοπαιξίας τότε «Τα καθήκοντα μητρός, συζύγου, αδελφής, θυγατέρος δεν θα παραβλέπωνται και μετά περισσοτέρας ζέσεως και αφοσιώσεως θα εξασκήται και αυτή η φιλανθρωπία η οποία εξευγενίζει την ψυχήν και μεγαλύνει το πνεύμαν». Τρίτον, οι γυναίκες που χαρτοπαίζουν σύμφωνα με άρθρο της Φωνής της Κύπρου του 1914 διατρέχουν τον πολύ σοβαρό κίνδυνο να χάσουν την θελκτικότητά τους και να ασχημύνουν στα μάτια των ανδρών. «Το χαρτοπαίγνιον τας γελοιοποιεί» γράφει ο αρθρογράφος της Φωνής, για αυτό «τας ειδοποιούμεν με τον πανηγυρικώτερον τρόπον, μια ωραία γυναίκα παύει να θέλγει εις το παιχνίδιν!».
Η θέση της γυναίκας λοιπόν την εν λόγω εποχή δεν απαιτούσε μόνο το να μένει κλεισμένη στο σπίτι της αλλά και να ασχολείται αποκλειστικά με τη φροντίδα της οικογένειάς της. Η μόνη εκτός σπιτιού αποδεκτή δραστηριότητα για τη γυναίκα ήταν η φιλανθρωπία. Εν ολίγοις η Κύπρια γυναίκα των δεκαετιών του 1910 και 1920 έπρεπε να φροντίζει ώστε με την καλλιέργεια και το ήθος της να εξυψώνει τον άνδρα.
Φιλgood, τεύχος 237.
