Ο ταλαντούχος νέος ερμηνευτής, επιστρέφει στην Κύπρο τις επόμενες μέρες με τη σειρά συναυλιών «Το πρώτο μου τριαντάφυλλο», σε συνεργασία με την κορυφαία στιχουργό-ποιήτρια, Λίνα Νικολακοπούλου.

–Τι θα παρακολουθήσουμε σε αυτή τη σειρά συναυλιών που θα δώσεις στην Κύπρο; «Το πρώτο μου τριαντάφυλλο». Τραγούδια από το καινούργιο μας άλμπουμ με τη Λίνα Νικολακοπούλου, αλλά και πολλά αγαπημένα, που εκείνη ανθολογεί και -είμαι σίγουρος- θα τραγουδήσουμε όλοι μαζί. «Το τυχερό αστέρι», «Όμορφη ζωή», «Ο Σουλτάνος της Βαβυλώνας», «Amado mio», «Της καληνύχτας τα φιλιά», «Τα πιο ωραία λαϊκά», «Το πρώτο μου τριαντάφυλλο», «Μάτια δίχως λογική», «Προσκυνητής», «Όνειρο απατηλό», είναι μόνο μερικά από αυτά. Για ένα νέο τραγουδιστή το να παρουσιάζει δικό του ρεπερτόριο, έστω και ως μέρος μιας συναυλίας, είναι σημαντικό και αναζωογονητικό ταυτόχρονα. Εμένα, προσωπικά, με κρατάει στο «κέντρο» μου συντονισμένο, και ούτως ή άλλως κάθε φορά είναι μια άλλη εμπειρία.

–Σε είχα γνωρίσει πάντως, Θοδωρή, πριν από κάποια χρόνια ως «πρωτοεμφανιζόμενο» ερμηνευτή. Πόσα έχουν αλλάξει από τότε – τόσο στη σχέση σου με τη μουσική όσο και σε ό,τι αφορά σε εσένα τον ίδιο; Αρκετά πράγματα έχουν αλλάξει. Και ακόμα και μέσα από επίπονες καταστάσεις και διαδικασίες. Η ζωή μου δεν ήταν ανέμελη τα τελευταία χρόνια, αλλά νιώθω σαν κύμα. Που ταξιδεύει σε πιο ανοιχτές θάλασσες. Πιο ελεύθερα και γενναία. Η σχέση μου με τη μουσική γίνεται πιο συνειδητή. Αποκωδικοποιώ καλύτερα τι μου προσφέρει, γιατί επιλέγω κάτι και γιατί όχι κάτι άλλο.

–Ωστόσο, με ποιο τρόπο προσπαθείς να διατηρείς την παλιά σου «αθωότητα» στον τρόπο που «κοιτάζεις» τα πράγματα; Μετά την απώλεια της μητέρας μου, δυσκολεύομαι να νιώσω τη λέξη «αθωότητα». Τίποτα δεν μου φαίνεται απολύτως αθώο. Ούτε η ζωή. Ωστόσο, υπάρχει ένα κομμάτι μου τόσο ενεργοφόρο και φωτεινό, που ευτυχώς επιβεβαιώνεται με κάθε καλή αφορμή. Με τους φίλους μου, με το τραγούδι, με τα ταξίδια μου, με τον καφέ μου μια ηλιόλουστη μέρα στο Μετς, με τη μουσική που αγαπώ στα ακουστικά μου, με μια ωραία παράσταση. Όλα αυτά κρατάνε την «αθωότητά» μου ζωντανή και το χαμόγελό μου αληθινό.

-Έχεις ακόμη αγωνία -άγχος, τρακ- όταν ανεβαίνεις στη σκηνή; Μια ένταση σίγουρα. Δημιουργικό άγχος, θα έλεγα, και χαρά. Ανυπομονησία. Να μοιραστώ όσα νιώθω εκείνο το βράδυ. Κι όπως σας είπα και πριν, είναι, κάθε φορά διαφορετικό αυτό που συμβαίνει. Για όλους μας. Εντάξει, αν μια μέρα είμαι ας πούμε άρρωστος ή κάτι σοβαρό με απασχολεί, τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα, αλλά ακόμα κι εκεί, αν η φωνή είναι στη θέση της, το τραγούδι όλα τα λυτρώνει. Μιλάμε για την απόλυτη ίαση. Δεν μπορώ να σας το εξηγήσω με λόγια. Φυσικά, αυτό το συναίσθημα χτίζεται με τα χρόνια και την εμπειρία, και οχυρώνομαι περισσότερο, καθώς αφήνω πίσω μου την αγωνία να αποδείξω ότι αξίζω, ότι είμαι καλός ή οτιδήποτε άλλο.

–Το μόνο που δεν έχει αλλάξει, νομίζω, στην πορεία σου μέχρι σήμερα είναι αυτός ο παράλληλος «βηματισμός» που έχεις με τη Λίνα της καρδιάς μας. Τι είδους «μαθήματα» συνεχίζει να σου δίνει η ποιήτρια του ελληνικού τραγουδιού; Ευτυχώς. Η Λίνα είναι από τα μεγάλα δώρα της ζωής μου και της ζωής όλων μας. Και χρωστάμε αυτή τη συνάντηση και οι δυο, στην πόλη μου τη Θεσσαλονίκη. Εκεί πρωτοσυναντηθήκαμε και με άκουσε. Και μετά, εκείνος ο καφές στον Κεραμεικό, που είχα πάει με σκοπό να της ζητήσω να γράψει για μένα. Και είχα τόση αγωνία. Χριστέ μου! Ο μισός μου εαυτός έτρεμε και ο άλλος μισός ήταν χείμαρρος από τη λαχτάρα για κάτι που ήξερα ότι το εμπεριέχω αλλά πώς να το αρθρώσω. Ευτυχώς και πάλι (γέλια). Τα μαθήματα είναι πολλά και συνεχόμενα. Γύρω από το τραγούδι και τη ζωή μας ευρύτερα. Και έχει η συνύπαρξή μας μια εσωτερική ησυχία, ο κοινός βηματισμός που λέτε κι εσείς, που σπάνια πιστεύω συμβαίνει.

-Το τραγούδι «Το πρώτο μου τριαντάφυλλο», που έδωσε και τον τίτλο σε αυτή τη σειρά συναυλιών, αγαπήθηκε σχεδόν από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε να μεταδίδεται. Τι ένιωσες εσύ μόλις το άκουσες; Ποια συναισθήματά σου βγήκαν στο φως; Ήμουν σε μια παραλία στην Πελοπόννησο. Τα νερά ήταν χάλια και δεν μου έκανε όρεξη να βουτήξω, παρότι τη θάλασσα τη λατρεύω. Γεννήθηκα καλοκαίρι, βλέπετε, οπότε νιώθω να έχω ρίζες θαλασσινές. Τέλος πάντων, φανταστείτε ότι έχει βγει η «Όμορφη ζωή», το τραγούδι παίζει παντού και με το που κυκλοφορεί το άλμπουμ, μόλις επιστρέφουμε με τη Λίνα από τις Βρυξέλλες, από την πρώτη παρουσίαση του εκτός συνόρων δηλαδή, σκάει το πρώτο lockdown. Μιλάω, δηλαδή, για εκείνο το καλοκαίρι. Εγώ, σε μια κατάσταση απόλυτου μουδιάσματος. Έχουμε κάνει μια μεγάλη επιτυχία, μια μεγάλη «νίκη» η συνεργασία με έναν οσκαρικό συνθέτη και να μην μπορούμε επί της ουσίας να παίξουμε πουθενά. Κι όμως, σε αυτή τη δυστοπία μέσα, ακούω τη μελωδία αυτή και ξέρω κατ’ ευθείαν ότι είναι ο νέος μου δρόμος. Αυτό το συναίσθημα όταν με βρει είναι σαν ηλεκτροσόκ. Δεν χρειάζεται επιβεβαίωση. Μόνο το κλάμα, καμιά φορά, βοηθάει για να αποφορτιστώ. Είναι μια υπέρβαση που συμβαίνει εκείνη την ώρα. Το ίδιο ακριβώς ένιωσα όταν μου διάβασε η Λίνα και τους πρώτους της στίχους πάνω στη μουσική.

-Αν και είσαι από τους εξαιρετικά ταλαντούχους νέους ερμηνευτές, εντούτοις νιώθεις παράλληλα και «άτυχος» που δεν «γεννήθηκες» κι εσύ στη χρυσή εποχή της δισκογραφίας; Δεν την έζησα εκείνη την εποχή και δεν μπορώ να έχω μέτρο σύγκρισης. Μόνο από αφηγήσεις. Παρόλ’ αυτά, είμαι συμφιλιωμένος με την εποχή που ζω, ακόμα και αν κάποιες φορές νιώθω σαν «εξωγήινος». Λέτε για αυτό να ήθελα να γίνω αστροναύτης μικρός; (γελάει). Θέλω να αλλάξουν πράγματα από τη σημερινή πραγματικότητα και θέλω να αλλάξω κι εγώ πράγματα σε αυτήν. Να βάλω το χεράκι μου, δηλαδή, όπως και ο καθένας μας, άλλωστε, οφείλει. Η δισκογραφία είναι σε απολύτως καθοδική πορεία. Να σας πω την αλήθεια, κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν πρέπει να συμβεί αυτό, για να γεννηθεί το καινούργιο. Όταν, δηλαδή, τα πράγματα έχουν πάρει αυτή την κατεύθυνση. Από θέμα πρόσβασης, πάντως, είτε ακούς μουσική από το Spotify είτε από το πικάπ, τα τραγούδια βρίσκουν τον δρόμο τους. Το δικαίωμα του καλλιτέχνη θέλει προστασία και φυσικά το θέμα του αισθητικού μας κώδικα και της γλώσσας, που εύκολα τα «παραδίδουμε» στα χέρια του trend της κάθε εποχής. Αν πάμε και λίγο παραπέρα, στο πιο ουσιαστικό, τι τραγούδια γράφονται, γιατί, τι λένε, πώς ξεπηδάνε από το διαδίκτυο ως επιτυχίες, σε ποιους αναφέρονται, κ.λπ., θα καταλάβουμε περισσότερα για τη φάση που βρίσκεται η δισκογραφία.  

–Εσύ, με ποια ακούσματα μεγάλωσες; Τα ακούσματά μου διαμορφώθηκαν κυρίως από τη δισκοθήκη της οικογένειάς μου. Ενδεικτικά μπορώ να πω, η «Ρωμαϊκή αγορά» και το «Χαμόγελο της Τζοκόντα» του Χατζιδάκι, η «Ενδεκάτη εντολή» του Χατζηνάσιου με τη Μούσχουρη, το «Memory» από το «Cats», το «Caruso» του Lucio Dalla, οι «4 Εποχές» του Vivaldi, τα θρυλικά τραγούδια των «Abba», το «Μεγάλο μας Τσίρκο» του Ξαρχάκου και του Καμπανέλλη, το «Ανθρώπων έργα» του Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου, η φωνή του Μπιθικώτση, της Χαρούλας Αλεξίου, το «Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει» του Χατζή με τη φωνή της Μαρινέλλας, το «Quanto arrivera» από τη «Μοντέρνα Σταχτοπούτα» και στην πορεία, στην εφηβεία μου πια, ανακάλυψα τη φωνή της Whitney Houston, η πιο αγαπημένη μου από όλες, τα πρώτα άλμπουμ του Χατζηγιάννη, και βέβαια τις Gospel χορωδίες και τα musicals.

–Σήμερα, τι ακούς; Πολλά και διάφορα. Ούτως ή άλλως γιατί θέλω να ενημερώνομαι αλλά και γιατί ως ακροατής ιντριγκάρομαι από διαφορετικά πράγματα που με έναν τρόπο με εμπνέουν κιόλας και για ό,τι κάνω. Λοιπόν, αυτό τον καιρό ακούω πολύ το «Hit me hard and soft» της Billie Eilish, το «Che vita meravigliosa» του Diodato, το «Knockin’ on Heaven’s Door» από το Antony and the Johnsons, την Alkyone, αυτό το αερικό που ζει κάπου στα βουνά της βόρειας Ελλάδας, το «Mio Cristo» από τον τελευταίο δίσκο της Rosalia και το «Κάθε Δειλινό» του Alex Sid.

–Και, για το τέλος, οι επόμενοι στόχοι σου πού επικεντρώνονται, Θοδωρή; Στα νέα τραγούδια. Εκεί που θα νιώσω ξανά ότι μπορώ πατήσω pause στον χρόνο και να αφουγκραστώ καλύτερα εμένα. Στο σήμερα. Τι καινούργιο έχω να πω και με ποιο τρόπο. Και φυσικά στις νέες συναυλίες. Με την ίδια όρεξη. Στα τραγούδια που θα διαλέξουμε. Πώς θα τα ενορχηστρώσουμε, πώς θα τα ενώσουμε, για να λένε όλα μαζί, πέρα από την ιστορία που το καθένα κρύβει, κι άλλες ιστορίες. Αυτές που ο καθένας μας έχει ανάγκη, για να ακουμπήσει και να χαμογελάσει, να συγκινηθεί, και ύστερα να γυρίσει σπίτι του με την ελπίδα ζωντανή.  

  • Info: Οι συναυλίες με τίτλο «Το πρώτο μου τριαντάφυλλο» δίνονται στην Κύπρο, 2/2 Λευκωσία, Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου, 8.30μ.μ., 3/2 Λεμεσός, Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο, 8.30μ.μ. 4/2 Λάρνακα, Δημοτικό Θέατρο Γ. Λουκούργος, Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου, 8.30μ.μ. Εισιτήρια: Ticketmaster και σε όλα τα ACS καταστήματα.

DOWNTOWN 1.2.2026