Επιστρατεύονται πάλι οι κάμερες στους δρόμους για να τιθασευτεί η οδική αναρχία που ξεφυτρώνει τα τελευταία χρόνια σαν νέα Λερναία ‘Υδρα, με το τίμημα σε μορφή απώλειας ανθρωπίνων ζωών να είναι ιδιαίτερα βαρύ έως και ασήκωτο. Πρόκειται σίγουρα για ένα ακόμη μέτρο, το οποίο στον βαθμό που θα τύχει σωστής χρήσης και εφαρμογής -όχι όπως παλαιότερα που προέκυψαν όλα εκείνα τα τραγελαφικά ξηλώματα και είχε μετατραπεί σε άλλη μια πονεμένη ιστορία- θα συνδράμει αποφασιστικά στο να επικρατήσει μια τάξη και να επέλθει το ποθούμενο, δηλαδή μείωση των δυστυχημάτων και δη των θανατηφόρων. Τρέχουν, λοιπόν, τώρα για τις απαιτούμενες νομοθετικές ρυθμίσεις, ώστε το όλο σύστημα να εναρμονίζεται στη λειτουργία του με τους σκοπούς για τους οποίους εγκαθίσταται και ν’ αποφευχθούν παθήματα του παρελθόντος, που ελπίζουμε να έγιναν πλέον μαθήματα… Είναι γεγονός ότι παρά τις επί μέρους επιφυλάξεις που έχουν να κάνουν περισσότερο με το διαδικαστικό κομμάτι, όλοι αναγνωρίζουν τα οφέλη που προκύπτουν από την υιοθέτηση ενός τέτοιου συστήματος, το οποίο σίγουρα θα φρενάρει άναρχες συμπεριφορές και νοοτροπίες που οργιάζουν και προσλαμβάνουν φρενήρεις ρυθμούς στους δρόμους. Με την προϋπόθεση πάντα της ύπαρξης των απαιτούμενων δικλίδων από πιθανές αυθαιρεσίες ή και καταχρήσεις, αλλά και της δυνατότητας να εφευρίσκουν κάποιοι «έξυπνες» μεθοδεύσεις διαφυγής από το μάτι του συγκεκριμένου αλλά και του κάθε συστήματος. Που κατά τα άλλα θα είναι τόσο άγρυπνο που μας υπόσχεται να κοιμόμαστε ήσυχοι… Όσες ανθρώπινες ζωές μπορούν να σωθούν τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος. Γι’ αυτό θα λέγαμε ότι μάλλον αργήσαμε…
Ωστόσο, το κομμάτι της οδικής ασυνειδησίας -εδώ κι αν οι ταχύτητες είναι ιλιγγιώδεις- που ασυγκράτητα καλπάζει πλέον στους δρόμους μας, έχει πολύ μεγαλύτερο βάθος απ’ ό,τι υποψιαζόμαστε. Άλλωστε και οι αυστηρότερες ποινές που προβλέφθηκαν πριν από μερικούς μήνες στον κώδικα οδικής κυκλοφορίας αποδείχθηκε ότι ναι μεν επρόκειτο περί σοφής κίνησης, πλην όμως όχι από μόνης της ικανής να περιορίσει την άφθονη ροή αίματος στην άσφαλτο που συνεχίζεται, δυστυχώς, ασταμάτητα.
Τελικά, αυτό που λέμε οδική συνείδηση είναι μεγάλο κεφάλαιο. Δεν εξαντλείται σε κάποιες φιλότιμες εκστρατείες της Αστυνομίας, οι οποίες έχουν, βέβαια, την τεράστια σημασία τους. Ακόμα και σε κάποιες εγκαταστάσεις αποτρεπτικών μηχανισμών ή και της εκάστοτε επιβολής μέχρι και εξοντωτικών ποινών. Είναι κυρίως θέμα παιδείας, κουλτούρας, νοοτροπίας, ακόμα και πολιτισμού, γεγονός που εξυπακούει τη συνειδητή εμπλοκή όλων. Μιλάμε για ουσιαστική ευαισθητοποίηση σε επίπεδο λειτουργίας θεσμών, αλλά κυρίως και σε επίπεδο προσώπων. Εδώ κι αν έχει θέση το στοιχείο της ατομικής ευθύνης, το οποίο τόσο πολύ τονίζεται στην περίοδο της πανδημίας. Η ευθύνη είναι ασήκωτη για όλους -και ας το συνειδητοποιήσουμε επιτέλους- στον βαθμό που σχεδόν καθημερινά θρηνούμε την απώλεια ανθρώπινων ζωών. Το βάρος είναι ακόμα πιο αβάστακτο όταν κόβεται ξαφνικά το νήμα της ζωής νέων παιδιών που προσφέρονται τόσο άδικα θυσία στον Μολώχ της ασφάλτου… Τα τελευταία περιστατικά βοούν… Είναι ακριβώς γι’ αυτό που εκτός από τις συγκεκριμένες κάμερες χρειάζεται επειγόντως να κοιτάζουμε και κάποιες άλλες «κάμερες»… Εκείνες που απαθανατίζουν το βαθύτερο είναι μας και αποτυπώνουν το ποιόν μας.
