Πρόεδρος και κυβερνητικός Εκπρόσωπος δεν χάνουν ευκαιρία να επαναλαμβάνουν πως η κριτική είναι καλοδεχούμενη.
Φράση που υπό άλλες συνθήκες μοιάζει να πηγάζει από δημοκρατική αντίληψη κι επιθυμία βελτίωσης. Στις συγκεκριμένες συνθήκες ωστόσο, πρόκειται απλά περί μιας εύηχης ατάκας με στόχο να υπονοεί δημοκρατικότητα, αλλά στην ουσία να σημαίνει «πείτε ότι θέλετε, από το ένα μπαίνει κι από το άλλο βγαίνει». Κι άθελα του ο Πρόεδρος το παραδέχτηκε: «…Έχω αναπτύξει τέτοιου είδους “αντισώματα”, τα οποία με βοηθούν να αντιμετωπίζω τέτοιου είδους κριτική, γι’ αυτό δεν με ενοχλεί σε καμία περίπτωση η κριτική».
Ο κ. Χριστοδουλίδης, λοιπόν, επιλέγει ποια κριτική θέλει να ακούσει και ποια όχι και όποια δεν βολεύει τη χαρακτηρίζει κακόπιστη και την προσπερνά χωρίς να νοιώσει την ανάγκη να εξηγήσει ή να απολογηθεί. Ακόμα και χθες, μετά την αποκάλυψη της τεφάλ αντιμετώπισης, ο κυβερνητικός Εκπρόσωπος απάντησε στις επικρίσεις πως «η κριτική είναι θεμιτή και καλοδεχούμενη, ιδιαίτερα όταν αυτή είναι εποικοδομητική και συνοδεύεται από ωφέλιμες προτάσεις και συγκεκριμένες εισηγήσεις». Κι έτσι, δεν υπάρχει καμία ανάγκη να μπει σε διάλογο. Τον διάλογο, μάλιστα, τον θεωρεί αντιπαράθεση. Πράγμα το οποίο, επίσης, είναι αρκετά εύηχο. Δείχνει μια στάση υπεράνω.
Φυσικά και δεν μπορεί κάποιος να αναλώνεται καθημερινά να αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας, αλλά όταν η προβοσκίδα φαίνεται, μάλλον κάπως πρέπει να εξηγηθεί. Αν για παράδειγμα διορίζεται ένα συγγενικό πρόσωπο στο Προεδρικό κι ο διορισμός κρίνεται ως ένδειξη νεποτισμού είναι αυτό άδικη κριτική; Αν επιλέγεται για πρόεδρος της ΕΔΥ ένας άνθρωπος χωρίς τα πτυχία που παρουσιάζει πως έχει, ή μια 19χρόνη για σύμβουλος υφυπουργού, δεν χρειάζεται ένα mea culpa; Αν μη τι άλλο για να διαφανεί ότι ο Πρόεδρος αντιλαμβάνεται που είναι η γραμμή. Μέχρι σήμερα, πάντως, δεν έδωσε κάποιο δείγμα, ούτε στα όσα προεκλογικά ακούστηκαν και γράφτηκαν ούτε στα μετεκλογικά. Τα προσπερνάει όλα με ευκολία και το αποδίδει σε αντισώματα.
Η κοινωνία, όμως, δεν απέκτησε ακόμα τόσα πολλά αντισώματα ώστε να ανέχεται τα πάντα χωρίς να ζητά εξηγήσεις. Φυσικά, υπάρχουν πάντοτε άδικες και υπερβολικές επικρίσεις. Δεν γίνεται όμως, στους τρεις μήνες που έχουν περάσει και στα όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, να μην διάκρινε τίποτα ο Πρόεδρος το οποίο χρήζει κάποιας εξήγησης, κάποιας συγγνώμης. Οπόταν το «καλοδεχούμενη η κριτική» δεν είναι παρά μία ατάκα που σε άλλους λειτουργεί ως στάχτη στα μάτια και σε άλλους κλείνει το στόμα ως επίλογος της όποιας συζήτησης προσπαθούν να ανοίξει.
Τον προηγούμενο τον είχαμε χαρακτηρίσει «Πρόεδρο από τεφάλ», ο νέος θα θέλαμε να είναι αλλιώς.
