Ο καθένας, φαντάζομαι, έχει τα δικά του φίλτρα προστασίας στην πολιτική. Εκείνα που προσωπικά ενεργοποιώ πιο πολύ είναι (α) όταν ακούω πολιτικό να φωνάζει, (β) όταν κρατάει και ανεμίζει μια κόλλα χαρτιού, που ξέρω ότι τις πιο πολλές φορές είναι τίποτα και (γ) όταν επαναλαμβάνει με εύκολο στόμφο τη λέξη «δεσμεύομαι».
Έχω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα, αμφότερα, εξαιρετικά case studies (δηλαδή, περιπτώσεις προς μελέτη). Case-studies καταστροφικής πολιτικής: Ο ένας είναι ο Nigel Farage, πρώην ηγέτης του Ανεξάρτητου Κόμματος της Βρετανίας, που ηγήθηκε του αγώνα αποκοπής της χώρας από την ΕΕ, πουλώντας ό,τι μπορείτε να φανταστείτε ότι περιλαμβάνεται κάτω από το λήμμα λαϊκιστής.
Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, 2 στους 5 Βρετανούς που ψήφισαν υπέρ του Μπρέξιτ, το έχουν τώρα μετανιώσει.
Και ο άλλος φωνακλο-φαφλατάς, είναι ένας δικός μας εδώ (υπάρχουν κι άλλοι πολλοί, αλλά αυτός είναι κλάσικ) που στο άλλο του επάγγελμα ανεμίζει, πάλι φωνάζοντας, ιδιόχειρες επιστολές του Ιησού Χριστού ή της Ελληνικής Λύσης.
Και για τους δύο, ισχύει το λαϊκό: Μετά την απομάκρυνση εκ του καταστήματος, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…
Οι εκλογές πάντα ανεβάζουν το θερμόμετρο. Οι διαφωνίες ακόμα και οι καβγάδες μεταξύ φίλων ή και συγγενών είναι κάτι το συνηθισμένο. Όπως συνηθισμένες είναι πομπώδεις δηλώσεις τύπου «Να μου κοπεί το χέρι αν τους ψηφίσω». Μια φράση που ισοδυναμεί με δήλωση φρονημάτων.
Πολλές φορές η φράση λέγεται κατόπιν εορτής κι αφού έχει πέσει η σχετική απογοήτευση παίρνει τη μορφή «Δεν μου κοβόταν το χέρι καλύτερα όταν τους ψήφιζα». Όταν όμως το συναίσθημα και οι προσδοκίες είναι στα ύψη, είναι λογικό να ακολουθήσουν απογοητεύσεις.
Πάντως, σε αυτόν τον β’ γύρο, το θερμόμετρο όχι μόνο δεν ανέβηκε, αλλά κατέβηκε σε θερμοκρασίες ψύξης! Η μεγάλη διαφορά της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα, μετατόπισε το ενδιαφέρον στα κάτω πατώματα. Εκεί όπου συνωστίζονται διάφορα κόμματα (πολλά από τα οποία δεν ξέραμε κάν ότι υπήρχαν), για να περάσουν τον πήχη του 3% και να μπουν στην Βουλή. Τελικά, δεν συνειδητοποίησα ποτέ πόσο εύκολο είναι να γίνει κάποιος πολιτικός σε αυτή τη χώρα…
Είναι φορές, έτσι όπως συχνά πελαγώνω στον μικρόκοσμο μέσα στον οποίο υπάρχω, ακούγοντας και καταγράφοντας κριτικές από εδώ κι από κει, που πείθομαι ότι σ’ αυτό τον κόσμο, τον εδώ πέρα, τον εδώ χάμω, είναι πιο εύκολο να γκρεμίσει κάποιος παρά να χτίσει.
Επίσης: Αυτά τα μίζερα που ακούω και διαβάζω αριστερά-δεξιά, του τύπου “ας ψοφήσουν οι λεφτάδες μεσ’ στην κάψουλα”, μόνο από κακόψυχους και κομπλεξικούς ανθρώπους βγαίνουν. Δεν θέλω να πιστέψω ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες περιπτώσεις στον τόπο μου… Ξεγελιέμαι ότι είναι λίγοι.
Εντάξει, δέχομαι ότι είναι ένα «ακραίο χόμπι». Το οποίο, σίγουρα όχι του γούστου μου. Δεν θεωρώ δε, ότι ενόχλησαν κανέναν. Αντίθετα, εάν κάτι με ενόχλησε είναι ο όγκος της δημοσιότητας που δόθηκε. Δεν ήταν ένα «συνηθισμένο γεγονός», άρα καλώς προβλήθηκε. Αλλά, να διακόπτουνε τα μεγάλα δίκτυα τα προγράμματά τους κάθε λίγο και λιγάκι για να μας ενημερώνουν για το «πόσα κτυπήματα» ακούστηκαν από τα φωνητικά κύματα που κατέγραφαν θορύβους, νομίζω πως ήταν too much.
Σκέψη της Ημέρας: «Το βασικό ζητούμενο στην πολιτική δεν αλλάζει. Είναι το αίτημα για καλύτερη ζωή. Αυτό το απλό. Με εξαίρεση κάποιες ειδικές περιστάσεις κατά τις οποίες διακυβεύονται εθνικά ζητήματα ή κυριαρχούν ζητήματα ηθικής τάξεως, το βασικό που ενδιαφέρει τους ανθρώπους είναι πώς θα γίνει καλύτερη η ζωή τους και πώς θα νιώθουν οι ίδιοι μέρος των αλλαγών που συντελούνται.» – Ευτύχης Βαρδουλάκης, σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας αλλά και συνιδρυτής της εταιρείας Stratego. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακά στην Πολιτική Επικοινωνία στο City University του Λονδίνου.
