Τι είναι τελικά μπροστά στην αιωνιότητα εκατό μέρες; Μήπως εκατό μέρες μοναξιάς, αν παραφράσω τον περίφημο Κολομβιανό συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές; Αυτό ένιωσα παρακολουθώντας το βραδάκι τη διάσκεψη τύπου του ΠΚΔ.
Μοναξιά, παρόλο που ήταν όλοι εκεί. Οι στρατευμένοι, οι εχθροί, οι σύμμαχοι και οι περίεργοι, όλοι σε προσεγμένη κυκλική διάταξη. Στη μέση ο ομιλητής, κατάμονος μεν, κυρίαρχος δε καθότι μίλησε ο αγέρωχος κυπριακός λαός! Άψογη σκηνοθεσία… Η εικόνα έχει σημασία, το τι λέγεται, γρήγορα ξεχνιέται!
Το είδα μέχρι τέλους, με χαμόγελα και χασμουρητά. Με συνόδεψαν κυπριακοί ξηροί καρποί για να παραμείνω σε εγρήγορση και ετοιμότητα. Ο ΠΚΔ στη μέση και γύρω γύρω οι υπόλοιποι μου θύμισε ένα παλιό παιγνίδι που παίζαμε στο Βαρώσι, τη Μπερλίνα. Οι σταρ του παιχνιδιού ήταν η Μπερλίνα και ο Ταχυδρόμος. Αυτός/η που υποκρινόταν τη Μπερλίνα καθόταν στη μέση και γύρω γύρω τα άλλα παιδιά με επικεφαλής τον Ταχυδρόμο. Έπρεπε να σχολιάσουν την εμφάνιση και τα χαρακτηριστικά της Μπερλίνας που καθόταν στη μέση και να τα πουν του Ταχυδρόμου. Ο Ταχυδρόμος πήγαινε στην Μπερλίνα και της έλεγε: «Έρχομαι από την αγορά κι έμαθα πολλά καλά και κακά για σένα». «Τι έμαθες;», ρωτούσε η Μπερλίνα. «Έμαθα πως συχνά λες ψέματα. Διάλεξε και πάρε». Η Μπερλίνα έπρεπε να μαντέψει ποιο είναι το παιδί που το είπε στον Ταχυδρόμο. Αν το έβρισκε, τότε άλλαζαν ρόλους, αλλιώς ξαναπροσπαθούσε.
Την προηγούμενη μέρα είχα συνοδέψει την Ένωση Συντακτών Κύπρου σε μια περιήγηση στην πόλη μου. Ένα ταξίδι στο παρελθόν, αλλά και στο μέλλον χωρίς κλάψες και δακρύβρεχτα λόγια… γιατί το Βαρώσι δεν είναι μνήμη!
Περπατήσαμε εκεί που μας επέτρεψαν, δυο δρόμους όλους κι όλους. Ο ένας, ο κυριότερος, αυτός του παζαριού, ονομάζεται Οδός Δημοκρατίας. Αυτή ήταν η Αμμόχωστος, μια δημοκρατία με δημάρχους από την αριστερά και συμβούλια από τη δεξιά. Και τα κατάφερναν… και στους πολίτες της Αμμοχώστου πρόσφεραν μια πόλη που πετούσε, τουρισμό, αγορές, ένα αποχετευτικό σύστημα, πεζοδρόμια [που αν τα έβλεπε ο Δήμαρχος Λευκωσίας θα ωχριούσε], μας έδωσαν σύγχρονα για την εποχή φώτα τροχαίας, προπομπούς μηχανών ΑΤΜ, μας έδωσαν μια πόλη που όμοιά της δεν υπήρχε. Την περπατήσαμε την Οδό Δημοκρατίας… σε κάποιο σημείο του δρόμου όλοι φωτογράφισαν το γαλάζιο αποτύπωμα «οδός ενώσεως»! Περάσαμε από το Ελληνικόν Γυμνάσιον Αμμοχώστου, το Λύκειον Ελληνίδων, το Μποκάτσιο, το βιβλιοπωλείο του Κυριάκου, το φωτογραφείο του Στυλιανού, το Τζέτ, την Ολυμπιακή Αεροπορία, την Τράπεζα Κύπρου, το Χατζηχαμπή, την Πινακοθήκη, τη Βιβλιοθήκη, τον καθεδρικό ναό του Βαρωσιού τον Άη Νικόλα με το κεντητό καμπαναριό, τη Ζάκο, διασταυρώσαμε την οδό Ευαγόρου [ότου και αν αυτό σημαίνει στους μετέχοντες της ιστορίας του τόπου], ένθεν και ένθεν η Δημοτική Αγορά, το Ηραίον, η Ανόρθωση. Στα συχνά ερωτήματα των δημοσιογράφων για τα συναισθήματά μου κάθε φορά που έρχομαι στο Βαρώσι απάντησα ότι έρχομαι σπίτι μου. Με χαρά, δέος και περισσή περηφάνια.
Αυτά σκεφτόμουν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου και των ερωτήσεων των δημοσιογράφων. Η λύση κάπου χαμένη στο τέλος ανάμεσα στην ΆΤΑ και το ΚΤΙΖΩ,
έχει προτεραιότητα η Ανθρωπιά όπως πρόταξε το προεκλογικό…τυφλοσούρτης το προεκλογικό, το συμβόλαιο με τον αγέρωχο λαό…δεν μέτρησα πόσες φορές το είπε.
Άκουσα προσεχτικά τα όσα λέχθηκαν, τα τρία ορόσημα που θα έρθουν, και φαντάζομαι και τα άλλα που θα έρθουν στις επόμενες 100 μέρες, τις απαιτήσεις μας προς όλους ως να είμεθα ο ομφαλός της γης, τα ναι και τα όχι και τα μη στα σημεία Γκουτέρες, και σκέφτηκα ότι η μόνη λύση για την πολυπόθητη λύση παραμένει το Μαντείο των Δελφών.
Ο ΠΚΔ και οι συν αυτώ πρέπει να γνωρίζουν ότι οι χρησμοί δίνονταν μόνο μια φορά το χρόνο, την 7η του μήνα Βύσιου, γενέθλια ημέρα του Απόλλωνα και λόγω της μεγάλης ζήτησης, οι χρησμοί δίνονται επίσης και την 7η κάθε μήνα, εκτός από τους χειμερινούς μήνες που ο Απόλλωνας πάει Υπερβόρεια. Έτσι ο ΠΚΔ και οι συν αυτώ θα πρέπει να βάλουν τάχιστα βενζίνη στο αεροπλάνο μας [πριν ανεβούν οι τιμές], και αντί στο Ισραήλ να πάνε κατά Δελφούς μεριά. Οι απαντήσεις που θα πάρουν είναι συμβολικές και συχνά διφορούμενες και το Μαντείο δεν είναι αμερόληπτο. Στους Πελοποννησιακούς πολέμους πήρε το μέρος των Λακεδαιμονίων, ενώ στους Περσικούς πολέμους ήταν φιλοπερσικό! Οπότε ας προσέξουν οι Ελληνοκύπριοι τι θα ζητήσουν, γιατί μπορεί να πάρουν απαντήσεις που δεν θα τους αρέσουν. Το Μαντείο έχει απήχηση σε όλους τους λαούς, μπορεί να πάει και ο Σουλτάνος και να ζητήσει βοήθεια, όπως πήγε κάποτε ο Μίδας και ο Κροίσος και αυτά που άκουσαν ουδόλως τους ευχαρίστησαν. Βέβαια, αν όλα αυτά ναυαγήσουν, ή αν δεν υπάρχει ομογνωμία στις ερωτήσεις που θα υποβληθούν για την εξεύρεση της πολυπόθητης λύσης, υπάρχει και η λύση του Chat GPT [Generative Pre-trained Transformer], ή του Bard αλλά, θα πρέπει να θυμηθούν τι έπαθε πρόσφατα ένα κομματικός αρχηγός.
Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές που κέρδισε το Νόμπελ το 1982 είχε πει κάποτε ότι «αυτός που περιμένει πολύ, δεν πρέπει να περιμένει πολλά»!
Ελεύθερα, 25.6.2023
