Μάλλον το θέμα πέρασε στα ψιλά. Και όμως, είναι εξαιρετικά σοβαρό. Τολμώ να ισχυριστώ ότι αποτελεί την θλιβερή εικόνα πολύ μεγάλης μερίδας της κυπριακής κοινωνίας. Σε όλα τα επίπεδα. Από κατόχων δοκτοράτων μέχρι και απλών τελειοφοίτων σχολείων μέσης εκπαίδευσης. Συνολικά 90 άτομα, με εγνωσμένη και εξειδικευμένη πείρα στους τομείς εξέτασης και αξιολόγησης πληροφοριών, ανάμεσα στους οποίους πολλοί από το χώρο της νομικής, υπέβαλαν αίτηση στην Αρχή κατά της Διαφθοράς για να συμπεριληφθούν ως λειτουργοί επιθεώρησης. Πλην, όμως, όταν ενημερώνονταν για υποθέσεις οι οποίες στρέφονται εναντίον αξιωματούχων της Πολιτείας, υπέδειξαν απροθυμία!
Δεν ξέρω τι είχαν υπόψη τους όλοι αυτοί οι κατέχοντες πλούσιο βιογραφικό και βαρύ φάκελο πτυχίων. Μήπως ανέμεναν ότι θα τους έβαζαν να διερευνήσουν υποθέσεις κάποιου κλητήρα υπουργείου; Τον οποίο θα ήταν εύκολο να στήσουν στον τοίχο. Ή μήπως, περίμεναν ότι θα ασχολούντο με κανένα μπαγαπόντη της σειράς, που έκλεβε στραγάλια;
Για να αντιληφθούμε ακόμη πιο καθαρά την τραγικότητα της κατάστασης, έχει διευκρινιστεί από καιρό εκ μέρους της Αρχής, ότι προτεραιότητα στη διερεύνηση θα δοθεί σε υποθέσεις που αφορούν τον τέως Πρόεδρο Αναστασιάδη. Αυτοί όλοι οι δικηγόροι, λοιπόν, που στοιχηματίζω πως αν τους εντοπίσετε, θα σας πείσουν ότι είναι ταγμένοι ψυχή τε και σώματι στην πάταξη της διαφθοράς, μόλις άκουσαν τα πρώτα ονόματα τα οποία είναι υπό διερεύνηση, την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια.
Φοβήθηκαν; Δεν θέλουν να στιγματιστούν ότι στρίμωξαν τον τέως Πρόεδρο και ως εκ τούτου, ενδεχομένως, να βρεθούν υπό δυσμένεια από διάφορους από τον κομματικό χώρο στον οποίο ανήκει ο Αναστασιάδης; Δεν γουστάρουν τον Μακάριο Δρουσιώτη; Ό,τι από αυτά ή ό,τι άλλο και αν ισχύει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και είναι οδυνηρό. Διότι αποκαλύπτει μια νοοτροπία πάσχουσα. Που δεν θέτει την δικαιοσύνη υπεράνω όλων. Που δεν τολμά να αγγίξει το καυτό σίδερο. Που δεν έχει τα κότσια να κατεβεί στον υπόνομο της διαφθοράς και να τραβήξει έξω κάθε αξιωματούχο και κάθε πολιτικό, ο οποίος ενδεχομένως να έκανε εκεί μέσα πάρτι τα προηγούμενα χρόνια. Που φραστικά ζητά την τιμωρία όσων μολύνουν αυτό τον τόπο αλλά πρακτικά δεν θέλει να χρεωθεί την ευθύνη τιμωρίας όσων θήτευσαν σε ισχυρούς θώκους.
Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως το κάκιστο αυτό δείγμα των 90 δικηγόρων και άλλων πολυπτυχιούχων δεν είναι μεμονωμένο. Δυστυχώς, αποτελεί αντανάκλαση της γενικότερης πραγματικότητας που επικρατεί στην κυπριακή κοινωνία. Πολλοί ωρύονται κατά της διαφθοράς. Πολλοί ζητάνε κεφαλές επί πίνακι. Το πράττουν, όμως, από την άνεση του καναπέ τους. Αν τους καλέσει κάποιος να συμμετάσχουν σε μιαν απλή εκδήλωση διαμαρτυρίας, πολύ λίγοι θα εμφανιστούν. Η πλειονότητα δε θέλει να «στιγματιστεί».
Απότοκο αυτής της δειλής και ευθυνόφοβης νοοτροπίας αποτελεί η γενικότερη ατιμωρησία η οποία χαρακτηρίζει αυτό τον δύσμοιρο τόπο. Πρωταγωνιστές τεραστίων σκανδάλων παραμένουν ανέγγιχτοι επί δεκαετίες. Επειδή κάποιοι τους συγκαλύπτουν. Επειδή κάποιοι δεν τολμούν να συγκρουστούν και να παλέψουν μέχρι να βρεθούν στο εδώλιο. Επειδή πολλοί προτιμούν την ησυχία τους και να μην εκτεθούν σαν κυνηγοί διεφθαρμένων.
Ένα κλασικό παράδειγμα παρακολουθήσαμε την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή όταν ο δήμαρχος Πάφου έριξε βόμβες με τις αποκαλύψεις του για το σκάνδαλο των τουρκοκυπριακών περιουσιών. Αισθάνεσαι αηδία ακούγοντας το μέγεθος της λεηλασίας και ποιοι πολιτικοί και κομματικοί παράγοντες πρωταγωνιστούσαν στο πλιάτσικο. Και όμως, το σκάνδαλο συνεχίζει εδώ και δεκαετίες να προσθέτει μαύρες σελίδες στο βιβλίο της μπόχας, χωρίς κάποιος να πληρώσει το τίμημα.
Αναλογιζόμενος όλα αυτά χρόνια πριν, αναπόφευκτα έρχονταν στο μυαλό μου οι στίχοι του εθνικού ποιητή: «Δυστυχισμένε μου λαέ, καλὲ κι ηγαπημένε, πάντοτ᾿ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε». Πλέον, όμως, οι αμφιβολίες γυροφέρνουν απειλητικά στον εγκέφαλο και τείνουν να εξολοθρεύσουν τους στίχους του ποιητή. Ολοένα και περισσότερο πια, εμπεδώνεται η αμφισβήτηση. Θέλουμε άραγε πραγματικά την κάθαρση; Ή μήπως μεγάλη μερίδα του λαού επιθυμεί την ατιμωρησία; Βολεύεται με αυτήν. Και μια άλλη μεγάλη μερίδα συμβιβάζεται για να μην εμπλακεί στη σύγκρουση. Με αποτέλεσμα να απομένει μια ισχνή μειοψηφία στον άχαρο ρόλο σύγχρονου Δον Κιχώτη; Επώδυνοι προβληματισμοί Σαββάτου…
