Ο Γενικός Εισαγγελέας φέρεται να συμβούλεψε την κυρία Ανδριάνα Νικολάου να βγάλει τα μαύρα και να συνεχίσει τη ζωή της. Με άλλα λόγια, «το παιδί σας είναι νεκρό, δεν πρόκειται να επιστρέψει, ζήστε τη ζωή σας».
Υπό άλλες συνθήκες θα έμοιαζε ως συμπονετικός λόγος. Ο Θανάσης είναι όντως νεκρός, εδώ και 18 χρόνια και δεν πρόκειται να επιστρέψει. Δεν πέθανε όμως από ασθένεια ή επειδή έθεσε τέρμα στη ζωή του όπως για 17 χρόνια οι διάφορες Αρχές υπέγραφαν πέραν πάσης αμφιβολίας το πιστοποιητικό θανάτου. Κάποιοι τον σκότωσαν, κάποιοι κάλυψαν τα πραγματικά αίτια του θανάτου ή δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Ακόμα και να βγάλει τα μαύρα ο γονιός, η ψυχή του θα παραμένει μαύρη. Η απόδοση δικαιοσύνης έχει σημασία όχι μόνο για τη μάνα, για τους γονείς και τα αδέλφια, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία. Να αποκτήσει η κοινωνία εμπιστοσύνη στις Αρχές. Να ξέρει πως το δίκαιο υπερισχύει. Να μην βλέπει τους αστυνομικούς, τους ιατροδικαστές, τους εισαγγελείς με καχυποψία. Να πιστέψει πως ο υπόκοσμος δεν έχει πρόσβαση στις Αρχές και πλάτες από κανένα.
Εκτός από τη συμβουλή για το ισόβιο πένθος της μάνας, ο Πρόεδρος (ο ίδιος προσωπικά) αποφάσισε όπως η κυβέρνηση συνδράμει οικονομικά –κατά χάριν– στον αγώνα της οικογένειας που για 17 χρόνια έχει δαπανήσει ολόκληρη περιουσία στον αγώνα της για να βρει απαντήσεις και να αποδοθεί δικαιοσύνη. (Πολύ θα θέλαμε να απαντήσουμε όλοι μαζί πως δεν θέλουμε τέτοιες χάρες).
Χαριστικά, τις ίδιες μέρες, εκ του Προεδρικού αποφασίστηκε όπως παραχωρηθεί στο μικρό Αντώνη νοσηλευτής/ συνοδός για έναν επιπλέον μήνα μέσα στο καλοκαίρι, ώστε το παιδί να μπορέσει να παρατείνει την παραμονή στο νηπιαγωγείο. Η κατά χάριν παραχώρηση έγινε αφότου το θέμα πήρε διαστάσεις δημόσια, με την υπουργό Υγείας να εκφράζει τη λύπη της, όχι για το παιδί, αλλά για τις αντιδράσεις και ταυτόχρονα, να επικαλείται τις ελλείψεις νοσηλευτών και το ότι αν βοηθηθεί ο Αντώνης θα πρέπει να βοηθηθούν κι άλλα παιδιά των οποίων οι γονείς υπέβαλαν ή θα υποβάλουν παρόμοια αιτήματα.
Οι κοινωνικές παροχές, λοιπόν, αποτελούν χάρη. Αντί κάθε παιδί με ειδικές ανάγκες να στηρίζεται ώστε να μπορεί ισότιμα να συμμετέχει σε ότι είθισται να κάνουν τα μετέχουν τα υπόλοιπα παιδιά, οι γονείς αναγκάζονται να βρουν έναν βουλευτή ή να βγουν στα media ώστε να τους ακούσουν οι άρχοντες.
Οι πολίτες δεν επαιτούν χάρες. Απαιτούν λύσεις. Λύσεις για όλους κι όχι προσωπικές εν είδη φιλανθρωπίας. Και δικαιοσύνη, όχι συγκάλυψη.
