«Δυστυχώς, φίλε μου, ο Χατζηγιάννης έχει καθιερωθεί ήδη στη συνείδηση της πλειονότητας, σαν ο πιο αδύναμος κρίκος της Κυβέρνησης. Μάλιστα, ήδη λειτουργεί σαν ένα τεράστιο βαρίδι για τον Χριστοδουλίδη και την Κυβέρνηση. Γι’ αυτό, με το χέρι στην καρδιά, σου λέω ότι το πιο σπουδαίο που μπορείς να κάνεις είναι να πείσεις τον συμπαθή Μιχάλη να επιστρέψει στην Αθήνα!». Αυτή ήταν η φιλική προτροπή της στήλης προς τον συνάδελφο Ανδρέα Παράσχο, σύμβουλο του παραιτηθέντος Υφυπουργού Πολιτισμού, στις 19 Μαίου, όταν είχε σκάσει η γκάφα με την πρόσληψη άλλης συμβούλου. Χθες, η αυτόβουλη αποχώρηση, επιβεβαίωσε την τοποθέτηση της στήλης.
Αποχωρώντας, εξέφρασε την ελπίδα το σύντομο πέρασμά του από την Κυβέρνηση να «είχε αποτύπωμα με θετικό πρόσημο». Όσον αφορά το Υφυπουργείο αυτό καθεαυτό δεν νομίζω αγαπητέ Μιχάλη. Άλλωστε, σε τέσσερις μήνες, σε ένα απαιτητικό χώρο στον οποίο υπήρχαν τρεις και ο κούκος, τι να αναμένει κάποιος να επιτευχθεί.
Ούτως ή άλλως, η εξαρχής μηδενιστική υποδοχή του διορισμού του, σε συνδυασμό με τις γκάφες (ανάρτηση στην επίσημη ιστοσελίδα του Υφυπουργείου του πάρτι γενεθλίων του Νικόλα Παπαδόπουλου, το συνεχές γυρολόι στα κανάλια από τις πρώτες μέρες σε στυλ καλλιτέχνη που «πουλάει» ενώ δεν γνώριζε καλά-καλά την διεύθυνση του κτηρίου στο οποίο στεγάζεται το Υφυπουργείο, η λανθασμένη συνεργασία με την συγκεκριμένη σύμβουλο) και η εξόφθαλμη απειρία του στην πολιτική φάνταζαν σαν θεόρατα απροσπέλαστα βουνά.
Αν το σύντομο πέρασμά του από το Υφυπουργείο ουδόλως δύναται να θεωρηθεί θετικό, όποιος χωρίς φανατισμό αντικρίζει την παραίτησή του, οφείλει με ειλικρίνεια να ομολογήσει ότι το πέρασμά του από την πολιτική αφήνει ένα θετικό δείγμα ως προς την κατάληξη. Η πράξη της παραίτησης αποκαλύπτει ήθος και τόλμη.
Η αυτοκριτική, η αναγνώριση αδυναμιών, η συνειδητοποίηση ότι αποτελούσε βαρίδι για την Κυβέρνηση και τον Πρόεδρο προσωπικά δεν είναι χαρακτηριστικά τα οποία συναντώνται συχνά στον άθλιο χώρο της πολιτικής. Αντιθέτως. Εκείνο το οποίο διαχρονικά ακολουθούν ένα σωρό μετριότητες είναι η εθελοτυφλία. Είναι το αδικαιολόγητο γάντζωμα από την εξουσία και τα οφίκια τα οποία την συνοδεύουν. Είναι το προκλητικό γράψιμο στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, τόσο της κοινής γνώμης, όσο και της ζημιάς την οποία η ελλιπής ικανότητά τους επιφέρει.
Παράλληλα, η παραίτηση του Μιχάλη Χατζηγιάννη συνοδεύτηκε και με μια δεύτερη διαφαινόμενη θετική εξέλιξη. Η επιλογή της νέας Υφυπουργού Πολιτισμού από τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη δείχνει εξαιρετική. Τουλάχιστον, στη βάση του πλούσιου βιογραφικού της κ. Λίνας Κασσιανίδου. Ιδιαιτέρως βαρύ και συνοδευόμενο με μια συμβολικότητα, η οποία κραυγάζει την άκρως σημαντική στόχευση. Την διασφάλιση της ομαλής ένταξης του Τμήματος Αρχαιοτήτων στο Υφυπουργείο Πολιτισμού!
Αρχαιολόγος. Με περγαμηνές μάλιστα. Δίδασκε Περιβαλλοντική Αρχαιολογία και Αρχαιομετρία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου από το 1994. Από τον Ιούνιο του 2015 μέχρι τον Σεπτέμβριο 2019 διετέλεσε Διευθύντρια της Ερευνητικής Μονάδας Αρχαιολογίας. To 2022 εκλέχθηκε Αντεπιστέλλον Μέλος του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αμερικής. Ο μόνος άλλος Κύπριος αρχαιολόγος που είχε τιμηθεί με την ίδια διάκριση ήταν ο Βάσος Καραγιώργης.
Έχει μεγάλο αριθμό δημοσιεύσεων, που περιλαμβάνουν πάνω από 100 άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά, συλλογικούς τόμους και πρακτικά συνεδρίων, την επιμέλεια πέντε συλλογικών τόμων και πολλά άλλα. Έχει συμμετάσχει και συντονίσει μια σειρά από προγράμματα πεδίου και διεπιστημονικά ερευνητικά προγράμματα. Είναι επικεφαλής της ομάδας του Πανεπιστημίου Κύπρου που συμμετείχε στο πρόγραμμα MedSTACH. Η πρόταση επιδιώκει τη δημιουργία ενός νέου ερευνητικού κέντρου αριστείας στην Κύπρο για την αρχαιολογία και την πολιτιστική κληρονομιά της Ανατολικής Μεσογείου.
Ασκήσαμε κριτική στον Χριστοδουλίδη για την επιλογή Χατζηγιάννη, που έδειχνε ότι δεν γέμιζε το συγκεκριμένο κοστούμι. Ο Πολιτισμός είναι βαρύτατη έννοια, με τεράστιο περιεχόμενο και μεγάλο βάθος. Φαινόταν (και αποδείχθηκε) δύσκολο για κάποιον εμπορικό καλλιτέχνη να κουβαλήσει τέτοιο βάρος.
Κατ’ ανάλογο τρόπο, οφείλουμε σήμερα να πούμε μπράβο στον Πρόεδρο για την επιλογή της Κασσιανίδου. Σημειώνεται πως η στήλη ουδέποτε θεώρησε ένα βαρύ βιογραφικό ως επισφράγιση επιτυχίας. Κάθε άλλο. Τα παραδείγματα τα οποία μας διέψευσαν αφθονούν. Ωστόσο, όταν μια επιλογή στηρίζεται σε αδιαμφισβήτητα γνωσιολογικά θεμέλια, επιτρέπει την ύπαρξη αισιοδοξίας.
Στο καλό, λοιπόν, Μιχάλη. Κρατάμε το θετικό της αυτόβουλης αποχώρησης. Το χρειάζεται η πολιτική αυτό το μάθημα…
