Είναι κι αυτή μια ικανότητα. Να κάνεις το άσπρο-μαύρο και αντίστροφα, ανάλογα με το πώς βολεύει. Ο κυκεώνας των εκποιήσεως που μάς φέρνει μπροστά σε γκρεμούς και που οι ρίζες του είναι πολύ βαθύτερες σε σχέση με το πώς απλοποιείται, αποτελεί ένα αυθεντικό πλέον δείγμα για τη σοβαρότητα και τα επίπεδά μας.
Κυρίως με όλα αυτά τα τραγελαφικά που είδαμε να εκτυλίσσονται τόσο αβίαστα στην ίδια την Βουλή. Εις επίρρωση της εντύπωσης ότι πράγματι το πεδίο της πολιτικής, της υπεύθυνης διαχείρισης των πραγματικών προβλημάτων, διολίσθησε σε μια αφασική διαχείριση εντυπώσεων… Δεν είναι μόνο οι μεταλλάξεις – από τις πλέον προσφιλείς μεθόδους – που τόσο μάγεψαν στην απόλυτη κορύφωσή τους, αλλά κυρίως οι ψευδαισθήσεις που τρέφουν πολιτικοί κατά τα άλλα ταγοί, ότι μπορεί να εμπαίζεται κάθε φορά ο λαός και να σέρνεται έρμαιο στις εκάστοτε ορέξεις και διαθέσεις τους.
Το τραγικό στην περίπτωση είναι ότι εν ριπή οφθαλμού κόβονται και ράβονται πράγματα και καταστάσεις για ένα τόσο σοβαρό θέμα έτσι τόσο απλά για να ξεμπερδεύουμε… Είναι και περίοδος που δεν μπορεί να χαλά και ο προγραμματισμός των διακοπών, την ίδια στιγμή που και ο υδράργυρος επιμένει με τα ανυπόφορα σκαρφαλώματά του.
Και όχι μόνο αυτό, δηλαδή η πονεμένη ιστορία του τρόπου που δίνονταν με συνοπτικές περίπου διαδικασίες τα δάνεια και με πρακτικές που συνιστούσαν ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια τόσο του χρηματοοικονομικού συστήματος – για το οποίο ξεχειλίζουν σήμερα υπερευαισθησίες – όσο και στα ίδια τα σπιτικά των νοικοκυραίων, που οι καταστάσεις το έφεραν να εκπέσουν από τη μια μέρα στην άλλη στις ευάλωτες ομάδες.
Είναι και η διαπίστωση – αυτό κι αν τρομάζει – ότι διαθέτεις μια τόσο «λαβωμένη» δικαιοσύνη από άποψης των αδυναμιών λειτουργίας του όλου συστήματος της, ώστε ακόμα και η διασφάλιση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων να αντικρίζεται ως ένας παραλογισμός… που θα μπορούσε να στραγγαλίσει το όλο σύστημα. Κατά τα άλλα εδώ και δεκαετίες ολόκληρες – να θυμηθούμε ότι κάποτε είμαστε και οι καλοί μαθητές που κλείναμε τόσο υποδειγματικά τα περιβόητα κεφάλαια για να μας ανοίξει διάπλατα τις αγκάλες της η ΕΕ – δεν πάψαμε να επιμένουμε φορτικά ότι δρασκελούμε όλα τα σκαλοπάτια της ανάπτυξης και της προόδου. Αλίμονο, όμως, σε όποιο βρεθεί στην ανάγκη να προσφύγει στη δικαιοσύνη ακόμα και για αυτονόητα…
Όλα αποδεικνύονται φθηνά φληναφήματα. Τουλάχιστον ας πατήσουν κάποιοι φρένο στη δημαγωγία που τόσο πολύ οργιάζει . Διότι απλά εμφιλοχωρούν και καθαρά ανθρωπιστικές πτυχές, που συνυφαίνονται μάλιστα και με το περιβόητο δημόσιο συμφέρον. Κατάντησε, βέβαια, κι αυτό σαν το μνήμα του αγίου Νεοφύτου. Λίγη σοβαρότητα, πάντως, δεν θα έβλαπτε την υγεία.
