Ο επισκέπτης στο λιμάνι του Τσινγκτάο το πρώτο πράγμα που θα αντικρίσει εισερχόμενος στο κτίριο διοίκησης είναι ένα τεράστιο κόκκινο σφυροδρέπανο στην οροφή της αίθουσας υποδοχής, και εύκολα μπορούν να γίνουν συνειρμοί, άσχετοι με το αντικείμενο της επίσκεψης.
Και ένας επισκέπτης από χώρα της Δύσης, έχοντας στο πίσω μέσω του μυαλού του το τι πρεσβεύουν αριστερά/κομμουνιστικά κόμματα στη χώρα του, δεν έχει παρά να εκπλαγεί με εκείνο που θα αντικρίσει από τον εξώστη των γραφείων λιμανιού.
Χιλιάδες εμπορευματοκιβώτια, δεκάδες γερανογέφυρες και πλατφόρμες μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων. Βεβαίως τέτοια εικόνα μπορεί να καταγράψει ένας επισκέπτης σε λιμάνια (μεγάλα ή μικρά) σε όλη την υφήλιο. Ακόμα και στα δικά μας λιμάνια, αυτό θα δει—γερανογέφυρες, πλατφόρμες, εμπορευματοκιβώτια. Στο λιμάνι του Τσινγκτάο, δεν υπάρχει κάτι που σίγουρα θα συναντήσεις στα πλείστα άλλα λιμάνια. Δεν υπάρχουν εργαζόμενοι στη διαδικασία φορτοεκφόρτωσης! Το λιμάνι του Τσινγκτάο είναι «γυμνό» από εργαζόμενους.
Αυτό ήθελαν να μας δείξουν. Ένα πλήρως αυτοματοποιημένο λιμάνι όπου όλες οι διαδικασίες φορτοεκφόρτωσης διεξάγονταν χωρίς την ανθρώπινη παρουσία. Μόνο στο κέντρο ελέγχου υπήρχαν εκείνοι που παρακολουθούσαν την όλη διαδικασία. Αυτό στην Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και όχι σε κάποια χώρα της Δύσης της οποίας μια δεξιά κυβέρνηση αποφάσισε κάποια στιγμή να προχωρήσει σε εκσυγχρονισμό «σε βάρος των εργαζομένων», όπως θα φώναζε κάποιο εργατικό κίνημα ή αριστερό κόμμα, στα δικά μας μέρη.
Το κόστος για να φτιαχτεί ένας πλήρως αυτοματοποιημένο λιμάνι δεν μας το είπαν. Και δεν ήταν δουλειά μιας ομάδας δημοσιογράφων από την Κύπρο να μάθουν πόσο στοίχισε στους Κινέζους ο εκσυγχρονισμός και η αυτοματοποίηση ενός λιμανιού. Αυτό μπορεί να το μάθουν οι ειδικοί με ένα ταξίδι προς στον Τσινγκτάο για να δουν από πρώτο χέρι το μέλλον των λιμένων. Αυτό που εγώ αντιλαμβάνομαι, αν και εντελώς άσχετος περί λειτουργίας λιμένων, είναι πως: όποιο και αν είναι το κόστος εκσυγχρονισμού και αυτοματοποίησης ενός λιμανιού βραχυπρόθεσμα, σίγουρα μακροπρόθεσμα θα είναι πολύ μεγαλύτερο το κέρδος, λόγω μείωσης του κόστους φορτοεκφόρτωσης.
Επιστρέφοντας από την μακρινή Κίνα, πρόσεξα—νωρίτερα αυτή την εβδομάδα—ένα άρθρο της Φωτεινής Τσιρίδου (βουλευτής του ΔΗΣΥ στην επαρχία Λεμεσού) μέσα από το οποίο τόνισε την ανάγκη η Κύπρος να γίνει ξανά κόμβος διαμετακομιστικών μεταφορών. Στο συγκεκριμένο κείμενο η Φ. Τσιρίδου σημείωνε μεταξύ άλλων: «Το διαμετακομιστικό εμπόριο (transit) εκλείπει από την Κύπρο, αφήνοντας σημαντικά κεφάλαια εκτός οικονομίας, πολλές και ποιοτικές θέσεις εκτός εργασίας και δίνοντας τη δυνατότητα σε λιμάνια γειτονικών χωρών να καλύψουν το κενό ζήτησης».
Η βουλευτής του ΔΗΣΥ υποδείκνυε και τα εξής: «Η γεωγραφική θέση της Κύπρου και η γεωστρατηγική της σημασία, αποτελούν τεράστιο πλεονέκτημα για την αξιοποίηση των δύο κυριότερων τύπων θαλάσσιου εμπορίου (διαμετακόμισης και εμπορευματικής πύλης). Η Κύπρος ήταν πάντοτε ένα hub εμπορίου. Πρέπει να γίνει ξανά αυτός ο κόμβος διαμετακομιστικών μεταφορών, κάτι που θα ενισχύσει παράλληλα και τη γεωπολιτική της θέση». Και παραθέτει στο κείμενό της μια σειρά από ενέργειες που μπορούν να γίνουν.
Για να επιτευχθεί όμως ο στόχος, και θα συμφωνήσω με την κ. Τσιρίδου, χρειάζονται: πολιτική βούληση, επιχειρησιακή τόλμη και τεχνοκρατικός οραματισμός. Βλέπετε εκεί έξω υπάρχουν πολλές λύσεις για κάποιον που θέλει πραγματικά να κάνει βήματα προς τα εμπρός. Εγώ έδωσα ένα παράδειγμα από την Κίνα. Υπάρχουν και πολλά άλλα στον κόσμο τα οποία μπορεί η Κύπρος να μεταφέρει στα δικά της δεδομένα και μεγέθη. Σίγουρα η Λεμεσός δεν θα γίνει Τσινγκτάο, η οποιοδήποτε άλλο λιμάνι της υφηλίου. Ως λιμάνι όμως που μπορεί να συμβαδίσει με τα σημερινά δεδομένα και πραγματικότητες. Αφού λοιπόν λύσεις, εκεί έξω, υπάρχουν πολλές, αυτό που χρειάζονται να ψάξουμε είναι την αποφασιστικότητα για να προχωρήσουμε μπροστά. Και εδώ φαίνεται τα πράγματα δυσκολεύουν…
