Τα χειρότερα είναι μπροστά μας…
Το ζήτημα δεν είναι ν’ αναπαυόμαστε κάθε φορά στο «και μη χειρότερα». Τα χειρότερα τα βλέπουμε κάθε φορά μπροστά μας, αλλά προσπερνούμε γιατί, ίσως, έχουμε σοβαρότερα ν’ ασχοληθούμε.
Τα στοιχεία που δημοσιεύονται σοκάρουν γιατί ακριβώς δείχνουν ότι βρίσκουμε το κουράγιο να συνηθίζουμε σε μια εικόνα του τέρατος, που καταβροχθίζει αχόρταγα και τα ίδια τα παιδιά του.
Η διάχυση σήμερα της κάθε λογής βίας καλπάζει ασυγκράτητα. Απλώνεται ποικιλόμορφα σ’ όλα τα πεδία της ζωής, με ανυποψίαστες πολλές φορές μορφές, αλλά και με εκκωφαντικές εντάσεις. Σύμφωνα με στοιχεία της Αστυνομίας, η οποία φαίνεται να είναι οργανώνεται για καλά στην πάταξη τέτοιων φαινομένων, η αύξηση των βιαστών, ακόμα και της διπλανής πόρτας, είναι τόσο χειροπιαστή. Το φαινόμενο τείνει να καταστεί καθημερινότητα, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Μόνο φέτος καταγράφεται μια αύξηση της τάξης του 10% στα περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων, με εμπλουτισμένα τα στοιχεία: 207 καταγγελίες μέχρι τώρα, 26 συλλήψεις και προσαγωγή στα δικαστήρια περισσότερων ατόμων. Εκείνο που ίσως θα πρέπει να ανησυχεί περισσότερο είναι ότι από το 2017 μέχρι τώρα εκτοξεύονται σταθερά τα περιστατικά σε φόντο μιας συνεχούς αυξητικής πορείας. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν ένα πρόσκαιρο φαινόμενο. Το θέμα είναι πολυπαραγοντικό και σίγουρα η σύσταση από την Αστυνομία της Υποδιεύθυνσης Διαχείρισης Υποθέσεων Ευάλωτων Προσώπων, με τη συγκρότηση των Κλιμακίων Αντιμετώπισης Βίας στην Οικογένεια, διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο, ειδικότερα στο δίκτυ της ασφάλειας που παρέχεται για ενθάρρυνση καταγγελιών.
Ακόμα πιο πολύ προκαλεί σοκ η εκτίμηση ότι οι δράστες δεν έχουν συγκεκριμένο προφίλ, αφού προέρχονται από διάφορα περιβάλλοντα, κοινωνικά, οικονομικά, επαγγελματικά. Τα στοιχεία όμως λειτουργούν ως καταπέλτης, αφού εστιάζουν στις πλείστες των περιπτώσεων σε άτομα της διπλανής πόρτας ή ακόμα και του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος. Μέχρι ακόμα και γονείς εμπλέκονται σε τέτοιες ιστορίες για αγρίους… Η σύγχρονη επιστημονική έρευνα στρέφεται και στα φαινόμενα αυτά επιχειρώντας να δώσει τις δικές της εξηγήσεις.
Το ζήτημα πλέον δεν εστιάζει στο ν’ αποφύγουμε τα χειρότερα. Πληθαίνουν ασφυκτικά οι βεβαιότητες ότι τα χειρότερα είναι μπροστά μας. Αλλά το πώς εκλείπουν παντελώς τέτοιες καταστάσεις, που συνιστούν όνειδος για τον ίδιο τον πολιτισμό. Εκείνο, όμως, που τρομάζει περισσότερο είναι το να νίπτει χείρας η κοινωνία ευρύτερα. Στην πιο αθώα εκδοχή, με την εγκληματική αδιαφορία της. Οι ευθύνες, δυστυχώς, απλώνονται σε εύρος και βάθος που δεν επιτρέπουν σε κανένα να αισθάνεται αθώος. Γιατί απλά και εδώ εδραιώνεται το σύνδρομο της (αυτο)καταστροφικής πολυτέλειας να υποτιμούμε το τέρας…
