Απονέμω Βραβεία: Μεσ’ από τον συρφετό των ημερών γυρεύω με λαχτάρα λίγα έστω πρόσωπα/απρόσωπα, ας είναι και φανταστικά δεν πειράζει, , για να απονείμω εις αυτά, για λόγους που εν πάση περιπτώσει θα επινοήσω αυθαίρετα, μια οποιαδήποτε τιμητική διάκριση.
Θυμάμαι φερ ειπείν τον τροχονόμο της Λεωφόρου Κηφισιάς στο ύψος της Αγίας Βαρβάρας που έβλεπε τα’ αυτοκίνητα να περνούν χαρίζοντάς τους χαμόγελο, με αποτέλεσμα να απορρυθμίζεται τότε ο ασυνήθιστος σε χαμόγελα οδηγός, που πατούσε εξ αυτού πιο δυνατά το γκάζι, έφευγε γρηγορότερα το αμάξι και έτσι, από αμηχανία σε χαμόγελο, ρυθμιζόταν η κίνηση. Δεν τον βλέπω πια εκείνον τον τροχονόμο της Κηφισίας με το λεβέντικο μουστάκι. Φαντάζομαι πως θα’χει συνταξιοδοτηθεί, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχει πάρει και σύνταξη.
Βρίσκω επίσης την Πετρούλα. Μια Νύμφη των Ολίγων Υδάτων, που’χει μαζέψει γύρω της μια μικρή λίμνη.
Τιμώ ένα σκουπιδάκι που δεν πρόλαβε να γίνει στοίβα. Ένα δολάριο που κρατιέται ακόμα στα χαμηλά του. Και το παλιό βιολί του Μιχάλη μου, που ήταν κάποτε πιο μεγάλο απ’ ότι όλος ο κόσμος του…
Καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Ήθελα να σε ρωτήσω “που χάθηκες;”, αλλά έτσι λένε όλοι όσοι δεν το εννοούν πραγματικά. Τι σημαίνει «πού χάθηκες;»; Είναι απορία, ενδιαφέρον, μομφή ή τίποτα; Από τη άλλη, ποτέ δεν συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι χάνονται οι άνθρωποι. Απλώς απουσιάζουν. Και όσο και αν μας πληγώνουν, καμιά φορά αυτή η απουσία είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσουν να επιστρέψουν. Αντίθετα, εκείνοι που χάνονται δεν ξαναγυρίζουν ποτέ. Εσύ, ψυχούλα μου, απλώς έλειπες…
Πολλές φορές πάλι, οι άνθρωποι αναρωτιούνται “γιατί το έκανα αυτό;”, αλλά ξέρουν πως πραγματική απάντηση σ’ αυτό δεν υπάρχει. Η μάλλον, υπάρχει στον Εκκλησιαστή της Παλαιάς Διαθήκης. Την μελοποίησε ο μεγάλος Πίτερ Σίγκερ, και εκτός από τον ίδιο το έχουν ερμηνεύσει πολλοί. Ξεχωρίζω τις ερμηνείες των Byrds με τον Ρότζερ ΜακΚουίν, της Νίνα Σιμόουν, της Τζούντι Κόλλινς και του Μπρους Σπρίγκστριν. Θα τις βρείτε εύκολα στο YouTube. “Για κάθε τι υπάρχει μια εποχή, και μια στιγμή για κάθε σκοπό κάτω από τον Ουρανό. Μια στιγμή γέννησης, άλλη στιγμή θανάτου. Εποχή της σποράς και εποχή του θερισμού. Μια στιγμή που θα γελάς, άλλη στιγμή που θα κλαις”.
Έμαθα να δέχομαι γλυκά και τις απογοητεύσεις. Γιατί αυτές, περισσότερο ίσως από κάθε τι άλλο, έχουν πάντα κάτι ισχυρότερο να σε διδάξουν. Όταν έφυγαν αγαπημένα μου πρόσωπα, είτε από κοντά μου, είτε από τον μάταιο τούτο κόσμο, θεράπευσα τις πληγές μου όταν όταν κατάλαβα ότι εφ’ όσον τα αγαπούσα πραγματικά, έπρεπε να δεχτώ και την σκληρή πραγματικότητα που τους απομάκρυνε από κοντά μου. Τό’ πα μια φορά σ’ έναν φίλο, και με στόλισε αγριάδες. Με τον καιρό όμως, συνειδητοποίησα ότι ο φίλος από καλοσύνη, μου πρόσφερε απλώς παρηγοριά. Μια ασπιρίνη…
Το πιο υποτιμημένο όμως φάρμακο σήμερα, αυτό που θεραπεύει άπειρες αρρώστιες και δεν έχει καμιά παρενέργεια, είναι η ΑΓΚΑΛΙΑ.
Εκείνο πάλι που πάντα ενεργοποιεί το δικό μου χαμόγελο, είναι η έμπρακτη διαπίστωση και επιβεβαίωση ότι η πραγματική επιτυχία και επιβράβευση έρχονται μόνο μετά από προσπάθεια και κόπο. Δεν πιστεύω ότι είμαστε λαός πιο χαρισματικός από κανέναν άλλον. Το “ο Έλληνας μπορεί να κάνει θαύματα και να μεγαλουργήσει”, που ακούμε συχνά, δεν το σχετίζω με κάποιο γονιδιακό, τάχα, προτέρημα και προβάδισμά μας έναντι άλλων. Το πιστεύω μόνο στον βαθμό που, όπως ο Τεντομάς στον αθλητισμό για παράδειγμα, αλλά και πολλοί άλλοι Τεντομάδες αλλού (στην επιχειρηματικότητα, στις επιστήμες, στην τέχνη, σε χειρονακτικές εργασίες, στο εμπόριο, κλπ), το επίτευγμα θα είναι αποτέλεσμα μιας μεθοδικής, οργανωμένης, αδιάκοπης, σοβαρής προσπάθειας, μέσα σε συνθήκες δίκαιης εργασίας, με το κράτος σύμμαχο και όχι εμπόδιο – πόσο μάλλον ανταγωνιστή.
> Αυτά τα … σκόρπια σήμερα. Ειλικρινά από καρδιάς!
