Η οργή που ξεχειλίζει μέσα μου για αυτό το έγκλημα που έγινε προχθές στο λιμάνι του Πειραιά, ευτυχώς, δεν με αφήνει καν να σκεφτώ πως πρέπει να είμαι ψύχραιμος!
Σοβαρά τώρα;
Ο Αντώνης Καρυώτης, τυπικά μόνο ήταν ενήλικας. Ετών 36. Κατά ψυχή, ήταν ακόμα παιδί. Ιδιαίτερο παιδί, με ειδικές ανάγκες και ικανότητες. (Δείτε τον, στη φωτογραφία. Πώς μπορεί να τον εκλάβει κάποιος για …εγκληματία;). Έτρεξε να μπει μέσα στο πλοίο, που κακώς άρχισε να κινείται πριν κλείσει η μπουκαπόρτα. Ατίθασος. Ελεύθερος, ο Αντώνης. Πόσο άνεμο να είχε εκείνη τη στιγμή μες τα πανιά της ψυχής του; Έτοιμος να πετάξει…
Πρόλαβαν και τον πέταξαν αυτοί. Σαν να ’ταν κλέφτης. Και χάθηκε για πάντα, μες τον αναβρασμό της θάλασσας.
Από τη στιγμή που έμαθα ότι ο 36χρονος Αντώνης Καρυώτης που δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από δύο μέλη του πληρώματος (προσέξτε: Αξιωματικοί, όχι απλοί ναύτες και που να ήταν δηλαδή, πάλι δολοφόνοι θα ’ναι), του πλοίου της Blue Star Ferries, δεν ησυχάζω.
Στους ιερούς κώδικες της ναυτοσύνης, το «άνθρωπος στη θάλασσα» είναι εντολή να πέσεις μέσα και να τον σώσεις. Όχι να απομακρυνθείς, ελπίζοντας ότι κανείς δεν σε πήρε χαμπάρι…
Πάλι καλά που έχουμε αυτά τα διαολεμένα (κατά πολλούς) κινητά τηλέφωνα, που δεν φωτογραφίζουν μόνο καρδούλες και λουκούλλεια δείπνα. Συλλαμβάνουν και εγκλήματα. Το πέταγμα του Αντώνη, είναι παντού.
Παντού και η άστοχη (για να μη πω και τίποτα πολύ βαρύ) του υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας, Μιλτιάδη Βαρβιτσίωτη, πολιτικού της ΝΔ κληρονομικώ δικαίω, που λέει το εξής: «Θρηνούμε τον θάνατο ενός ανθρώπου, αλλά θρηνούν και οι οικογένειες των ανθρώπων που πήγαν για μεροκάματο και βρίσκονται κατηγορούμενοι για φόνο».
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι για το συμβάν θα είναι συντετριμμένοι και οι συγγενείς των δύο ναυτικών. Αλλά δεν θα κάνουμε διαχείριση θρήνου εδώ! Ο Υπουργός, πιθανώς εν τη αφελεία του, στην ουσία εξίσωσε το θύμα με τους δράστες. Προσβολή.
«Με απόλυτη ηρεμία και ψυχραιμία λέω πως ο Μιλτιαδης Βαρβιτσιώτης δεν θα πρέπει να είναι υπουργός στο τέλος αυτής της μέρας. Με την ίδια ψυχραιμία λέω, επίσης, πως ουδέποτε αντελήφθην γιατί έπρεπε να είναι υπουργός και στην αρχή αυτής της μέρας, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία», λέει πολύ εύστοχα ο Έλληνας ιατρός-αναισθησιολόγος στο νοσοκομείο του Κόλτσεστερ στην Αγγλία, Γιώργος Σακελλίων.
Και ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, συγγραφέας και φιλόσοφος, Νικόλας Σεβαστάκης, πολύ εύστοχα σημειώνει: «Οι εύκολοι θάνατοι, οι σαθρές δικαιολογίες, το βαθύ κενό του κοσμικού Μίλτου Βαρβιτσιώτη, κάποιες θλιβερές ψυχές που φοβούνται μην τύχει και πληγεί η εικόνα της Attica group (σ.σ.: της ναυτιλιακής εταιρείας που έχει τα Blue Star Ferries) και των ιδιοκτητών της. Η απανθρωπιά κυρίως που δεν μπορεί να γίνει ανεκτή γιατί μας οδηγεί σε μια χώρα που προκαλεί ντροπή».
Στον αντίποδα της θλιβερής αστοχίας του Βαρβιτσιώτη, η υφυπουργός Υγείας, Ειρήνη Αγαπιδάκη, ένας άνθρωπος που εκτιμώ πολύ και που αν και μέλος της κυβλερνησης, είχε το θάρρος να γράψει στο Facebook αυτό:
«Ώρες ώρες η ζωή, είναι σαν να γράφει αρχαία τραγωδία.
Πώς αλλιώς να εξηγήσει ανθρώπου νους ότι ένα παλληκάρι που βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη και πάλευε τόσο σκληρά, σκοτώθηκε με τόσο φρικτό τρόπο από χέρι ανθρώπινο;
Μόνο στις τραγωδίες οι καλοί άνθρωποι πεθαίνουν στο τέλος και, μάλιστα, τόσο φρικτά και άδικα. Στη ζωή, δε μπορεί να είναι έτσι, δεν πρέπει να είναι ποτέ έτσι.
Αυτό είναι το χρέος μας, με την ευθύνη που κουβαλά καθένας στην πλάτη του. Όχι μόνο για να μπορούμε να κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, αλλά για να δικαιώσουμε τη μνήμη του Αντώνη.
Τα υπόλοιπα είναι δουλειά της Δικαιοσύνης».
Δεν έχω άλλα να πω, ή να αντιγράψω. Πενθώ.
