Πριν από περίπου δύο εβδομάδες γέμισα το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου με καύσιμα. Κατά την πληρωμή στο πρατήριο συνειδητοποίησα εκ νέου πόσο πάνω έχει πάει η τιμή. Αφού πριν από καιρό γέμιζε με πολύ λιγότερα χρήματα. Χωρίς πολλά-πολλά, πλήρωσα, πήρα την απόδειξη μου και έφυγα. Πριν από δυο-τρεις μέρες το ρεζερβουάρ ήχησε ξανά συναγερμό γιατί ήθελε καύσιμο.
Ξανά, λοιπόν, στο ίδιο πρατήριο για γέμισμα. Αυτή τη φορά ακόμη €5 επιπλέον στο ποσό που πλήρωσα πριν από δυο εβδομάδες. Κι αν ήταν ακριβό τότε, άρα πολύ πιο ακριβό τώρα. Μέχρι να εκτυπωθεί η απόδειξη, μοιράζομαι τον προβληματισμό με την πρατηριούχο. Το πόσο πάνω είναι οι τιμές και πώς έγιναν πλέον φωτιά για κάθε πολίτη. Στη συζήτηση, φυσικά, μου εξηγεί και το πόσο ακριβά πλέον πληρώνουν οι πρατηριούχοι τα καύσιμα για να γεμίσουν τα ντεπόζιτά τους και πώς αυτές οι αυξήσεις μεταφέρονται –εννοείται αυτό– στους καταναλωτές. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, η συζήτηση έφτασε γενικά στην ακρίβεια και στο πώς γονάτισε τα νοικοκυριά. Και δη, σε όλα τα βασικά προϊόντα, αυτά δηλαδή που δεν μπορείς να μην αγοράσεις.
Από καύσιμα μέχρι τρόφιμα. Στο μυαλό ξανακαρφώθηκε το σκηνικό μιας οικογένειας και δη, πολυμελούς, η οποία κάθε μέρα έχει να φροντίσει για την εξασφάλιση της τροφής της. Όχι για την πολυτέλεια, αλλά για την ανάγκη. Ένα νοικοκυριό με τρία και τέσσερα παιδιά που πρέπει καθημερινά να φροντίσει για το ψωμί, το γάλα, το φαγητό και όχι μόνο. Πόσες και πόσες οικογένειες πρέπει καθημερινά να επισκέπτονται το αρτοποιείο και σίγουρα ένα ψωμί δεν αρκεί. Χρειάζονται τα υλικά για τα σάντουιτς των παιδιών και σίγουρα όχι μόνο ένα λίτρο γάλα. Κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα. Κι όλα αυτά, μόνο στο φούρνο. Ούτε καν μπορείς να σκεφτείς πόσο κοστίζει μια επίσκεψη στην υπεραγορά. Τρόφιμα, κρέας, καθαριστικά, είδη προσωπικής υγιεινής. Από πού να κόψεις αφού όλα είναι απαραίτητα; Τι να αφήσεις πίσω;
Φυσικά, τα πιο πάνω είναι μόνο ένα μέρος της καθημερινότητας όλων μας. Ένα άλλο, σημαντικό μέρος είναι και οι άλλες υποχρεώσεις μιας οικογένειας. Και δεν αναφέρομαι μόνο στα ενοίκια, στα δάνεια και στις δόσεις που ενδεχομένως να υπάρχουν, ούτε στους λογαριασμούς που έγιναν φωτιά (άλλη πονεμένη ιστορία αυτά).
Αναφέρομαι σε όλα αυτά που χρειάζονται τα παιδιά για το σχολείο. Και πάλι αφήνω εκτός τα φροντιστήρια. Βλέπετε η… δωρεάν Παιδεία μπορεί να μην επιβάλλει στους γονείς να πληρώνουν δίδακτρα αλλά έχει τόσα άλλα παρεμφερή που τους αναγκάζουν να χώσουν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Από ειδικά τετράδια και εργαλεία μέχρι ειδικά μολύβια για συγκεκριμένα μαθήματα. Κρατάνε που λέτε, οι γονείς διάφορες λίστες και τρέχουν στα βιβλιοπωλεία. Κι αν έχουν δύο ή τρία ή ακόμη περισσότερα παιδιά, μπορείτε όλοι να φανταστείτε τι γίνεται και τι χρηματικά ποσά φεύγουν από το μηνιαίο οικογενειακό προϋπολογισμό.
Με αυτά πρέπει να ασχοληθούν οι αρμόδιοι. Με τα καθημερινά. Για να βρουν λύσεις που ανακουφίζουν στην πράξη τον κάθε πολίτη.
