Κάποτε τα πράγματα ήταν πιο ξεκάθαρα. Αν ήσουν εργάτης ήταν πολύ πιθανόν να ψηφίζεις ένα αριστερό κόμμα, αν ήσουν αστός ένα δεξιό. Αν πάλι ήσουν γυναίκα είτε δούλευες στο εργοστάσιο είτε κολυμπούσες στα πλούτη απλά δεν ψήφιζες γιατί δεν είχες τέτοιο δικαίωμα.
Κάπως έτσι κτίστηκαν τους τελευταίους αιώνες τα ιδεολογικά σύνορα τα οποία λάμβαναν υπόψη τους την κοινωνική τάξη, τον πλούτο και το επάγγελμα. Οι διακρίσεις ήταν σταθερές και οι εξαιρέσεις ελάχιστες. Έτσι, η κομματική πορεία των περισσότερων ήταν προδιαγεγραμμένη. Ίσως για αυτό ήταν πιο εύκολο για τα κόμματα να αναζητούν ψήφους σε συγκεκριμένα ακροατήρια με μεγάλη επιτυχία, αφού τους έλεγαν ακριβώς αυτά που ήθελαν να ακούσουν ή που είχαν ανάγκη.
Στις μέρες μας οι ιδεολογικές γραμμές είναι θολές και μόνο γελοίο ακούγεται ότι το κόμμα που θα ψηφίσει κάποιος πρέπει να είναι σε άμεση συνάρτηση με το επάγγελμα ή τα χρήματα που διαθέτει. Η ταυτότητα, η ασφάλεια, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, οι περιβαλλοντικές ανησυχίες είναι πλέον οι αξίες, πάνω στις οποίες κτίζονται οι κομματικές διαφορές. Και αυτές πάλι, δεν είναι ξεκάθαρο σε ποιον «ανήκουν».
Ποιος ψηφίζει ποιον επομένως σήμερα; Η απάντηση είναι πως όλοι μπορούν να ψηφίζουν όλα τα κόμματα και κάθε υποψήφιο και το έχουμε δει να συμβαίνει. Εβραίοι να δίνουν την ψήφου τους στη Μαρίν Λεπέν, αφροαμερικανοί να στρέφονται προς τον Ντόναλντ Τραμπ, χρηματιστές να ψηφίζουν τον Ζαν Λικ Μελανσόν και πάει λέγοντας. Από όλα τα χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει ένα κόμμα ή ένας υποψήφιος διαλέγουν αυτό που τους ταιριάζει καλύτερα, αγνοώντας όλα τα υπόλοιπα.
Αυτό δίνει ένα τεράστιο πλεονέκτημα στα κόμματα. Μπορούν να υιοθετήσουν οποιαδήποτε άποψη και να «αγκαλιάσουν» κάθε διαφορετική ιδεολογία για να γίνουν αρεστά και να προσελκύσουν ψήφους. Μετατοπίζονται και προσαρμόζονται για να γίνουν όσο το δυνατόν περισσότερο αποδεκτά γίνεται και πιστεύουν πως αν εκμεταλλευτούν την κοινωνική διάρθρωση του εκλογικού σώματος, θα πετύχουν τους στόχους τους.
Παρόλα αυτά, τις περισσότερες φορές ούτε αυτή η προσέγγιση είναι αρκετή για να σώσει την παρτίδα. Οι κομματικές δεξαμενές αντί να γεμίζουν αδειάζουν και η μόνη που συνεχώς αυξάνει τα ποσοστά της είναι η αποχή. Μόνιμος βραχνάς στις περισσότερες, πλέον εκλογικές αναμετρήσεις που στην καλύτερη περίπτωση είμαστε ικανοποιημένοι αν δεν ξεπερνά το ποσοστό προσέλευσης στις κάλπες.
Η πρόκληση για τα κόμματα είναι να πείσουν τους ψηφοφόρους να ψηφίσουν και τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες δεν το καταφέρνουν. Η απαξίωση είναι εκεί με τους πολίτες να γυρνούν την πλάτη στο πολιτικό σύστημα να προκαλούν κρίση στην αντιπροσωπευτική Δημοκρατία.
