Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα δημοσιογράφων που πέρασαν στην αντίπερα όχθη. Από τον Ευθύμιο Δίπλαρο, τον Βίκτωρα Παπαδόπουλο, τον Παύλο Μυλωνά, τον Λούκα Φουρλά, την Ειρήνη Χαραλαμπίδου, τον Τάκη Χατζηγεωργίου, τη Μαριλένα Ευαγγέλου μέχρι εσχάτως τη Δόξα Κωμοδρόμου και κατά καιρούς πολλούς άλλους στην πρώτη γραμμή ή στα πίσω διαμερίσματα.
Η αλήθεια είναι πως η αναγνωρισιμότητα του, στις πλείστες των περιπτώσεων, κάνει το εγχείρημα εύκολο. Γιατί όμως να θέλει κάποιος δημοσιογράφος να περάσει απέναντι; Μία απάντηση είναι πως στην πορεία κατάλαβε πως απέναντι έχει καλύτερη θέα και μια άλλη είναι πως πιστεύει ότι έχει πλέον αποκτήσει μεγάλη γνώση για τα προβλήματα της κοινωνίας και του τόπου, ξέρει καλά τι χρειάζεται να γίνει και μπορεί να εμβολιάσει τις υπόλοιπες εξουσίες με τις γνώσεις που απέκτησε.
Δεν είναι αμάρτημα. Στο κάτω – κάτω γιατί να μπορεί να το κάνει ένας λογιστής, ένας δικηγόρος, ένας γιατρός, ένας ακαδημαϊκός, ένας από οποιονδήποτε επαγγελματικό χώρο και να μην μπορεί ένας δημοσιογράφος; Απλά, από τον δημοσιογράφο περιμένεις άλλα. Περιμένεις να θυμάται τι είναι αυτά που έβλεπε από απέναντι και δεν του άρεσαν. Αν για παράδειγμα ένας δημοσιογράφος βλέπει ένα μέλος της οποιασδήποτε κυβέρνησης να διεκδικεί υπερωρίες για την παρουσία σε κάποια βραδινή εκδήλωση, σε κάποιο κυριακάτικο μνημόσυνο, σε εγκαίνια μέρα αργίας, δεν θα πει καλά: «Οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης έχουν ωράριο; 9- 5 για παράδειγμα;».
Η Δόξα Κωμοδρόμου, ο διορισμός της οποίας δεν έπαψε να αποτελεί είδηση από την πρώτη στιγμή που διορίστηκε, με κάποια αργοπορία ενδεχομένως, θυμήθηκε πως αυτό μάλλον θα σκεφτόταν από τη δημοσιογραφική όχθη. Και απέσυρε το αίτημα της για αμοιβή υπερωριών από τώρα και στο εξής. Στο μεταξύ, όμως, έλαβε ήδη 2.486 ευρώ για συναντήσεις με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, για παρουσία σε εκδηλώσεις, για ετοιμασία ομιλιών, για εκφώνηση ομιλιών και διάφορα άλλα χρονοβόρα μεν, εξοντωτικά δε, αλλά μάλλον για αυτά τη διόρισαν υπό τον –κατά τα άλλα– εύηχο τίτλο της αναπληρώτριας κυβερνητικής Εκπροσώπου. Θέση που αν ήταν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα ήταν τιμητική, αφού προφανώς η/ο συνάδελφος της στην Ντάουνιγκ Στριτ ή στον Λευκό Οίκο δεν έχει να πάει σε μνημόσυνα, φεστιβάλ, εγκαίνια, δοξολογίες, παρελάσεις.
Αντί κάποιου συμπεράσματος, παραθέτουμε δύο αφορισμούς: «Όταν βλέπω στα εστιατόρια πολιτικούς και δημοσιογράφους να ανθυποσουρώνουν σαν φιλαράκια για να διοχετευτεί ένα απόρρητο υπουργικό έγγραφο, μια υποκλοπή ή κάτι σχετικό, καταλαβαίνω πόσο δίκαιη είναι η αηδία του κόσμου για τους μεν και για τους δε» (Στάθης Τσαγκαρουσιάνος).
«Δημοσιογραφία θα πει να δημοσιεύεις όσα ενοχλούν τους άλλους και δεν θέλουν να μαθευτούν. Όλα τα άλλα είναι δημόσιες σχέσεις» (Τζωρτζ Όργουελ).
