Πεδίον (Δόξας) λαμπρόν η υπόθεση που απασχολεί αυτές τις μέρες την επικαιρότητα με τις υπερωρίες της αναπληρώτριας Κυβερνητικής Εκπροσώπου για να… ταράξει την ηρεμία της ειδησεογραφίας. Άλλωστε το Κυπριακό σε αδρές γραμμές, μάλλον κρίνεται άνευ ουσίας και από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές πια…
Από τις πρώτες κιόλας μέρες του διορισμού της κ. Κωμοδρόμου, το όνομά της απασχόλησε την επικαιρότητα όταν συστρατεύτηκε σε πλήρη διάταξη το πολιτικό προσωπικό του λόφου, προκειμένου να διασφαλιστεί η θέση της στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Κι αφού διασφαλίστηκε… κάπως θα έπρεπε να διασφαλιστεί και η μισθοδοσία που ομοίως λάμβαναν οι προκάτοχοι της. Λάθος ή σωστό; Δεν είναι ζήτημα που απασχολεί τη στήλη. Η ειδησεογραφία βοά κι ας μην αναλύσουμε και εδώ τους αριθμούς. Τι πήρε και τι οφείλει…
Ας δούμε λοιπόν την ουσία. Και να πάρουμε τις τελευταίες δυο δεκαετίες. Από την εποχή του Μιχάλη Παπαπέτρου, ο οποίος διετέλεσε Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της κυβέρνησης Κληρίδη από τον Αύγουστο του 1999 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2003. Δεν είχε αναπληρωτή! Ακολούθως ο Κύπρος Χρυσοστομίδης για την κυβέρνηση Τάσσου Παπαδόπουλου μέχρι τον Ιανουάριο του 2006. Δεν είχε αναπληρωτή! Για τους επόμενους 6 μήνες μέχρι και τον Ιούνιο του 2006. Ομοίως και οι άλλοι δύο εκπρόσωποι της ίδιας κυβέρνησης Χριστόδουλος Πασιαρδής και Βασίλης Πάλμας. Μονάχοι κι έρημοι… Η θητεία Στέφανου Στεφάνου στην ίδια θέση επί διακυβέρνησης Χριστόφια θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και one man show! Πέντε ολόκληρα χρόνια… χωρίς αναπληρωτή. Αν ανταποκρίθηκαν στα καθήκοντα τους; Η ιστορία θα κρίνει και θα είναι αμείλικτη…
Η θέση λοιπόν του αναπληρωτή Κυβερνητικού Εκπροσώπου… παραμένει κληρονομιά της δεκαετούς διακυβέρνησης Αναστασιάδη, ως εφεύρεση άλλης μιας θέσης κρατικού αξιωματούχου για την οποία νομίζω πως ήρθε ο καιρός να δοθούν απαντήσεις. Ποια ανάγκη δημιούργησε αυτή την θέση; Με ποιες διαδικασίες θεσμοθετήθηκε; Αρχής γενομένης από το δίδυμο Νίκος Χριστοδουλίδης – Βίκτωρας Παπαδόπουλος το 2014 φτάσαμε στο σήμερα με τον Κωνσταντίνο Λετυμπιώτη και την Δόξα Κωμοδρόμου. Πέντε τον αριθμό οι αναπληρωτές που μεσολάβησαν από τότε. Και οι τρεις γυναίκες…
Αν χωνέψει κανείς την άνευ ουσίας θέση του αναπληρωτή κυβερνητικού εκπροσώπου, δεν μπορεί να χωνέψει ότι οι τρεις κυρίες που ανέλαβαν τον συγκεκριμένο ρόλο, το μόνο που εξυπηρέτησαν είναι την διακήρυξη των κυβερνητικών στρατοπέδων για την ενίσχυση του ρόλου και της παρουσίας των γυναικών στην πολιτική. Και εξηγούμαι! Την φωνή της κ. Κλέλιας Βασιλείου την ακούσαμε ελάχιστα όσο διατηρούσε αυτό το ρόλο. Κατά τ’ άλλα λαλίστατη στα θέματα που άπτονται των περιβαλλοντικών της ενδιαφερόντων… εκτός Προεδρικού. Τις δηλώσεις της κ. Νιόβης Παρισσινού, τις διαβάζαμε… γραπτώς. Σπάνιες και οι εμφανίσεις της. Την παρουσία της κ. Δόξας Κωμοδρόμου την είδαμε μόνο σε κηδείες, μνημόσυνα και κοινωνικές εκδηλώσεις που δεν μπορούσε να παραστεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αντ’ αυτής, εν τη απουσία του κ. Λετυμπιώτη, οι πολιτικές παρεμβάσεις σε τηλεοπτικές εκπομπές ή όπου αλλού χρειαστεί γίνονται από τον Βίκτωρα Παπαδόπουλο, υπό τον μανδύα του διευθυντή Γραφείου Τύπου του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ως τι; Ως ο σκιώδης κυβερνητικός εκπρόσωπος;
Αλήθεια τώρα; Πόσο υποτιμητικό για τις τρεις κυρίες. Το σκηνικό θυμίζει περίπου κάτι οικογενειακά τραπέζια προηγούμενων δεκαετιών, που οι άντρες συζητούν θέματα υψηλής πολιτικής γιατί… ξέρουν και οι γυναίκες συζητούν για κουζινικά και γλάστρες. Πώς ερμηνεύουν άραγε την συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική; Ως γλάστρες;
Κι αφού η εφεύρεση Αναστασιάδη φαίνεται πως μας έμεινε κι αυτή κληρονομιά, γιατί δεν αξιοποιείται αλλιώς αυτός ο ρόλος του/της αναπληρωτή/τριας περισσότερο εποικοδομητικά παρά μόνο σαν γλάστρας που εκφωνεί προκάτ επιμνημόσυνους λόγους και επικηδείους; Αν αυτός είναι ο στόχος, να λεχθεί ξεκάθαρα κι ο καθένας ας εξάγει τα δικά του συμπεράσματα.
