Αναφορικά με το χθεσινό κομμάτι μου στη στήλη, στο οποίο σημείωνα ως θετικό καταρχάς το γεγονός ότι ο Πρόεδρος της Κύπρου έσπασε την «παράδοση» όλων των προηγούμενων να αποχωρούν από την αίθουσα όποτε ανέβαινε στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ ο εκάστοτε πρόεδρος της Τουρκίας – έμεινε στη θέση του και τον άκουσε προσεκτικά, παραθέτω ένα e-mail με τίτλο «Ο Πρόεδρος έβαλε ένα μικρό λιθαράκι», που έλαβα από τακτικό αναγνώστη μας:
«Κύριε Μιχαηλίδη,
Συμφωνώ. Πολύ καλά έπραξε ο Πρόεδρος της Κ.Δ. Είναι θετική ενέργεια. Τουλάχιστον, όχι αρνητική. Οι θέσεις του Προέδρου για το Κυπριακό με βρίσκουν σύμφωνο. Το ερώτημα είναι (παζλ) κατά πόσο τα πιστεύει ή είναι επικοινωνιακό παιγνίδι τόσο για τους ντόπιους ιθαγενείς όσο και για τους ξένους; Που, όμως, αυτοί δεν ξεγελιούνται… Εύχομαι, παρ’ όλο πολύ δύσκολο, να βρεθεί τρόπος να επαναρχίσουν οι συνομιλίες.
Επιδοκιμάζω, επίσης, τις όποιες επαφές γίνονται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για επίλυση διαφορών αλλά και για ομαλοποίηση και ενίσχυση των σχέσεων τους σε όλα τα επίπεδα, ανεξάρτητα αν στις μεταξύ τους συνομιλίες εγείρεται ή όχι το Κυπριακό από την Ελλάδα σαν προϋπόθεση.
Λύσανδρος Κυριακού, Σύμβουλος Πολιτικός Μηχανικός».
Συνεχίζοντας, προσθέτω ότι δεν πέρασε απαρατήρητη αυτή η ενέργεια του Προέδρου και δεν γνωρίζω εάν ήταν προσχεδιασμένη ή αυθόρμητη. Σε κάθε περίπτωση καταγράφεται στα «συν».
Βεβαίως, ο κ. Χριστοδουλίδης ξέρει ότι από μόνη της η σημειολογία δεν αλλάζει καταστάσεις. Ιδίως εάν αυτές είναι πλέον πολύ παραπάνω από τσιμεντωμένες, όπως έλεγε και ο μακαρίτης Χριστόφιας. Η πρόσκληση-έκκλησή του προς τον Ταγίπ Ερντογάν «ας συνεργαστούμε καθοδηγούμενοι από ένα κοινό όραμα ειρήνης», σε καμία περίπτωση, για μένα, δεν αποδυναμώνεται από όσα είπε στη δική του ομιλία ο πρόεδρος της Τουρκίας, επαναλαμβάνοντας όλα όσα για μας κρίνονται και είναι απαράδεκτα.
Είπα πολλές φορές ότι οι πραγματικά μεγάλοι πολιτικοί (spokesman) αυτού του κόσμου, εάν ήταν να σταθούν και να επιμείνουν σε όλα όσα θεωρούσαν «κόκκινες γραμμές» και αδιαπραγμάτευτα, δεν θα έλυναν κανένα πρόβλημα, θα το έβαζαν στον πάγο «μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή»…
Ειρήσθω εν παρόδω. Επικροτώ πέρα ως πέρα την απόφαση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου να καταργηθεί η αργία της ονομαστικής εορτής του εκάστοτε Προκαθημένου της Εκκλησίας της Κύπρου, προκειμένου, όπως ζήτησε ο Γεώργιος, να κερδηθεί διδακτικός χρόνος για τους μαθητές. Τι πιο σωστό. Τι πιο ωραίο. Και μπράβο του. Εύχομαι το υπουργείο Παιδείας και όλοι οι συναρμόδιοι φορείς και συνδικαλιστικές ενώσεις, να μην μπλεχτούν στον κυκεώνα μετάθεσης της σχολικής αργίας, όπως διαβάζω. Να σοβαρευτούν. Και να πουν κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον δέσποτα! Αρκετές αργίες έχουμε. Αν καταργήσουμε και μία, χάριν της μάθησης, τι καλύτερο!
Σκέψη 1: «Η σωστή παιδεία συνίσταται στην εναρμόνιση της υψηλής ιδέας που έχει κανείς για τον εαυτό του με τη χαμηλή ιδέα που έχει για τους άλλους». – Μαρκ Τουέιν, 1835-1910, Αμερικανός συγγραφέας, τιμήθηκε ιδιαίτερα ως «ο πιο σημαντικός συγγραφέας με χιούμορ που είχε ποτέ η Αμερική». Η πιο χαρακτηριστική ρήση του, που επιβεβαιώνει το πιο πάνω, είναι η εξής: «Ποτέ μην αναβάλλεις για αύριο, κάτι που μπορείς να κάνει εξίσου καλά μεθαύριο»!
Σκέψη 2: «Η δημοκρατία επιτάσσει την ανάληψη δημόσιων αξιωμάτων από έναν μικρό αριθμό διεφθαρμένων, βάσει της ψήφου ενός πλήθους ανίκανων». – Τζορτζ Μπέρναρντ Σο, 1856-1950, Ιρλανδός δραματουργός, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός, τιμηθείς το 1925 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ακόμα δύο από τις πιο φημισμένες ρήσεις του, που έχω καρφιτσωμένες μέσα μου, είναι: (α) «Θέλω να είμαι πλήρως εξαντλημένος όταν πεθάνω, γιατί όσο πιο σκληρά εργάζομαι, τόσο πιο πολύ ζω…». Και (β) «Δεν σταματάμε να παίζουμε επειδή γερνάμε. Γερνάμε επειδή σταματάμε να παίζουμε…».
