Το γεγονός ότι στις εκλογές του Φεβρουαρίου 2023 είχε καταφέρει να κερδίσει τα κομματικά κατεστημένα θεωρήθηκε από πολλούς ως η απαρχή του τέλους των κομμάτων στην Κύπρο.
Αυτό που θα κρινόταν τους επόμενους εφτά μήνες ήταν το κατά τα πόσο μπορεί κάποιος να ηγηθεί χωρίς τα κομματικά δεκανίκια. Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος χρειάζονταν δύο γερές βάσεις: τα μέλη της κυβέρνησης να είναι εκτός των κομμάτων (αλλά να μπορούν να μιλούν με τα κόμματα και να μπορούν να εξασφαλίζουν στήριξη εντός Βουλής), και οι συνεργάτες του στον Λόφο να επιβεβαιώνουν καθημερινά εκείνο για το οποίο είχαν όλοι τους δώσει τη μάχη προεκλογικά για να πείσουν το εκλογικό σώμα.
Η ιστορία της σύστασης του υπουργικού συμβουλίου είναι καλά γνωστή σε όλους. Παρ’ όλο φτάσαμε τους εφτά μήνες από τότε που είχε γίνει η επιλογή των υπουργών, παραμένουν και σήμερα οι αμφιβολίες ως προς το κατά πόσο οι επιλογές ήταν όλες του Προέδρου ή κατά πόσο έπαιξαν καθοριστικό ρόλο άλλοι παράγοντες. Η πολιτική και κομματική προέλευση των περισσοτέρων στελεχών της κυβέρνησης ερμηνεύθηκε και ως αποτυχία στις επιλογές και ότι οι κομματάρχες έκαναν σεφτέ.
Λόγω ακριβώς και του θορύβου που προκλήθηκε με το καλημέρα της νέας κυβέρνησης, έγινε μια καλή προσπάθεια, στη συνέχεια, να κρατηθούν σε απόσταση κόμματα και κομματάρχες. Ως γνωστό το όλο εγχείρημα προκάλεσε παρενέργειες και ασυνεννοησία κατά τη συζήτηση επίμαχων νομοθετημάτων στη Βουλή. Μη έχοντας άλλη επιλογή, τελικά συμφωνήθηκε να γίνονται τακτικές συναντήσεις Προέδρου και ηγετών των συγκυβερνώντων κομμάτων, αλλά και μεταξύ υπουργών και κομματικών ηγεσιών/βουλευτών προκειμένου να υπάρχει καλύτερος συντονισμός.
Για να φτάσουμε στο σημείο ο ίδιος ο Πρόεδρος να στέλνει μηνύματα προς έναν εκ των κομμάτων της αντιπολίτευσης και δείχνει έτοιμος ακόμα και να συγκυβερνήσει μαζί του! Γιατί τα ανοίγματα του Προέδρου της Δημοκρατίας προς τον Δημοκρατικό Συναγερμό δεν είναι τίποτε άλλο παρά έκφραση ετοιμότητας συγκυβέρνησης. Παράδοξη και παράξενο όταν αναλογιστεί κανείς ότι ο νυν Πρόεδρος εμφανιζόταν προεκλογικά είναι πέρα και πάνω από τα όποια κόμματα.
Μεγάλο στοίχημα για τον εκλεγέντα Πρόεδρο, τον περασμένο Φεβράρη, ήταν και τα άτομα που θα επέλεγε να είναι μαζί του στον Λόφο, που θα αποτελούσαν τον πυρήνα των συνεργατών του. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έκανε συγκεκριμένες επιλογές τοποθετώντας γύρω του άτομα τα οποία, ενδεχομένως, θεωρούσε ο ίδιος ότι, από τη μια θα μπορούσαν να έχουν στενή συνεργασία και από την άλλη θα ήταν (εάν χρειαζόταν) έτοιμα να θυσιαστούν για χάρη του.
Με εξαίρεση μια-δυο επιλογές όλες οι άλλες που έκανε προσωπικά ο ίδιος ο ΠτΔ, και δεν έχουν πρότερο κομματικό βίο, κινούνται κάτω του μετρίου. Εάν προσθέσουμε όσους έχει μαζέψει στον Λόφο τότε τα πράγματα χειροτερεύουν. Γιατί όπως φάνηκε τις τελευταίες ημέρες κανείς εξ εκείνων που εδρεύουν στο Προεδρικό δεν έτοιμος να θυσιαστεί για χάρη του Προέδρου. Πέραν του ότι οι πλείστοι απ’ αυτούς που αποτελούσαν τον κλειστό κύκλο συνεργατών και στους οποίους προεκλογικά και μετεκλογικά ο Πρόεδρος του έδειξε εμπιστοσύνη, αυτοί με πράξεις και ενέργειες τον εκθέτουν.
Το εγχείρημα «ακομμάτιστη διακυβέρνηση» φαίνεται να οδεύει προς πλήρη αποτυχία. Όπως και το ότι μπορεί κάποιος να ελπίζει πως μπορεί να κυβερνήσει έχοντας γύρω του τεχνοκράτες, οι οποίοι στο τέλος της ημέρας δεν έχουν τη διάθεση είτε να τσαλακωθούν είτε να μπουν μπροστά κι να θυσιαστούν.
Εφτά μήνες μετά αποδεικνύεται πως τα κόμματα όχι μόνο δεν έχουν ηττηθεί στις τελευταίες εκλογές, αλλά αντίθετα βγαίνουν περισσότερο ενισχυμένα. Αποδεικνύοντας πως είναι πολύ δύσκολο για τον οποιονδήποτε να τα διαγράψει με μια μονοκονδυλιά. Όλα τα γεγονότα δικαιώνουν κόμματα και κομματάρχες για τον τρόπο που λειτουργούν και συμπεριφέρονται.
