Θα παρουσίαζα την πιο κάτω είδηση, λέγοντας ότι αυτό που συνέβη «δεν χωρά στον νου μου». Ψεύδομαι! Χωρά και παρα-χωρά. Συμβαίνει συχνά.
Άγρια ληστεία έγινε προχθές Τετάρτη, σε πρατήριο που βρίσκεται στην είσοδο της Λαμίας, στην κεντρική Ελλάδα . Οι δράστες είναι ρομά. Γνωστοί και μη εξαιρετέοι στην περιοχή. Επιτέθηκαν στον πατέρα της ιδιοκτήτριας όταν αυτός αρνήθηκε να τους βάλει δωρεάν καύσιμα, αφού είχαν ξαναβάλει και ποτέ δεν έδωσαν χρήματα.
Όπως διαβάζω στα αστυνομικά δελτία, ένας από τους ρομά άρπαξε την αντλία για να βάλει μόνος του και όταν ο άνθρωπος του πρατηρίου προσπάθησε να τον εμποδίσει, κατέβηκαν όλοι μαζί και του επιτέθηκαν με απίστευτη αγριότητα.
Αναφέρεται, επίσης, ότι οι δράστες προσπάθησαν να τον πατήσουν και με το αυτοκίνητο. Ευτυχώς, απέτυχαν. Επισημαίνεται, τέλος, ότι ο άνθρωπος που υπέστη τον ξυλοδαρμό είναι καρκινοπαθής, ενώ όπως κατήγγειλε ο ίδιος, του πήραν και έναν φάκελο με ένα σεβαστό ποσό που είχε στο πρατήριο.
Αυτή είναι η θλιβερή είδηση. Θα αναρωτηθεί ίσως κάποιος τώρα, μήπως δεν θα έκαναν την επίθεση οι νεαροί αν ήξεραν ότι ο άνθρωπος είναι καρκινοπαθής; Για μένα δεν έχει βάση το ερώτημα, αλλά η ουσία της πράξης τους. Που έρχεται και προστίθεται σε μία καταιγίδα πλέον νεανικής βίας, που πολύ συχνά καταλήγει και σε θανάτους και σοβαρούς τραυματισμούς, όπως είδαμε στον φόνο ενός νέου οπαδού του Άρη από χούλιγκανς του ΠΑΟΚ, πιο πρόσφατα τον θανάσιμο μαχαίρωμα οπαδού της ΑΕΚ από τραμπούκους ναζιστές οπαδούς της κροατικής Ζάγκρεμπ (με τη συνεργασία ομοϊδεατών τους του Παναθηναϊκού), αλλά και άλλα σκληρά φαινόμενα από αναρχικούς ή κοινούς παραβατικούς, ακόμα και στα σχολεία.
Με αφορμή τον άγριο ξυλοδαρμό καρκινοπαθούς βενζινοπώλη από ανήλικους στην Λαμία, η συνάδελφός μου στην Αθήνα, Μαριάννα Πυργιώτη, επισημαίνει εύστοχα την εξής παρατήρηση: «Αγάπη και κανόνες: Η επιθετικότητα που κορυφώνεται στην εφηβεία και κυρίως η ομαδική βία, περιορίζεται μόνον όταν οι κανόνες της κοινωνικής συμπεριφοράς είναι σαφείς, λογικοί και απαράβατοι. Σήμερα σε οικογένειες, σχολεία και δημόσιο χώρο, υπάρχουν τα πάντα όλα, εκτός από κανόνες που τηρούνται».
Ξέρουμε ότι και στην Κύπρο η νεανική βία και παραβατικότητα είναι πλέον ένα σύνηθες θλιβερό φαινόμενο. Δεν ξέρω πόση διάσταση έχει πάρει, αλλά και μόνο τα πρόσφατα απαράδεκτα επεισόδια ακροδεξιών τραμπούκων φασιστών εναντίον προσφύγων και μεταναστών στη Λεμεσό και στην Πάφο, αρκούν για να καταλάβουμε ότι κάτι δεν κάνουμε καλά ως κοινωνία και θα πρέπει άμεσα να βρούμε τρόπους να χειριστούμε το πρόβλημα, αποφασιστικά και με σοβαρότητα. Και δεν εννοώ κατασταλτικά και τιμωρητικά μόνο.
Στη Γερμανία, εφαρμόζεται, με επιτυχία εδώ και χρόνια, αντί ή και εκ παραλλήλου με τη φυλάκιση, επιβάλλεται και η κοινωνική έκτιση ποινής. Για παράδειγμα, σε ρατσιστικά εγκλήματα σαν αυτά που συνέβησαν εδώ, θα έβαζαν φαντάζομαι όσους προέβησαν σε πράξεις βίας εναντίον μεταναστών, να πάνε να ζήσουνε μαζί τους (υπό αυστηρή επίβλεψη εννοείται), να τους ακολουθήσουν στην καθημερινή τους δουλεία για το μεροκάματο (π.χ. να δουν πως αυτοί οι «παλιο-ισλαμιστές» όπως είδα σύνθημα σε τοίχο της Λεμεσού να τους χαρακτηρίζει, τους φέρουν κάθε μέρα τα φαγητά τους, τα σάντουιτς και τους καφέδες τους στο γραφείο και στο σπίτι, για να καταλάβουν (εύχομαι) ότι αν ευοδωθεί η δική τους επιθυμία, «να φύγουν από την Κύπρο», ή δεν θα ξαναπάρουν takeaway, ή θα κάνουν αναγκαστικά τους ντελιβεράδες αυτοί. Ας μην αναφερθώ και στις κοπέλες που τους φροντίζουν στα σπίτια τους….
ΥΓ: Η νεανική βία, μαζί με προβληματισμό, προκαλεί και θυμό. Πρέπει να δώσουμε βάση στο πρώτο. Διότι, όπως θα πούμε σε επόμενο άρθρο μας, η εφηβική βία μπορεί να είναι και μία κραυγή απόγνωσης για βοήθεια!
