Αν έχεις τέτοιους φίλους, στην περίπτωση του Κέβιν Μακάρθι τέτοιους συναδέλφους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς; Για πρώτη φορά στην αμερικανική ιστορία ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων εκπαραθυρώθηκε από το ίδιο του κόμμα.
Η πλέον ακραία πτέρυγα των Ρεπουμπλικανών ψήφισε και καθαίρεσε τον Κέβιν Μακάρθι, στον οποίο χρέωναν συνεργασία με τους Δημοκρατικούς, επειδή ψήφισε υπέρ της νομοθεσίας για τον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό.
Η εξέλιξη αυτή είναι πρωτόγνωρη και ταυτόχρονα τρομακτική, γιατί δείχνει μέχρι που μπορεί να φτάσει μερίδα πολιτικών του κόμματος. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να γίνει το δικό τους και αδιαφορούν πλήρως για τις συνέπειες. Κλεισμένοι μέσα στην στρεβλωμένη ιδεολογική τους σφαίρα, κινούνται καταστροφικά χωρίς καμία διάθεση για συνεργασία, χωρίς καμία διάθεση να βάλουν το καλό της χώρας, πάνω από τα δικά τους συμφέροντα.
Οι ΗΠΑ εισήλθαν σε αχαρτογράφητα νερά. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας εγκαινιάζει περίοδο αναταράξεων στην Βουλή Αντιπροσώπων, όπου πρέπει να εκλεγεί αντικαταστάτης του. Η διαδικασία αναμένεται ιδιαίτερα περίπλοκη, τρικυμιώδης και χρονοβόρα, κάτι που θα βάλει σε κίνδυνο και πάλι τη λειτουργία του κράτους, καθώς στις 17 Νοεμβρίου πρέπει να ψηφιστεί ο προϋπολογισμό. Η εκλογή νέου προέδρου θα δοκιμάσει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και όλα αυτά τώρα που ξεκινά η προεκλογική μάχη για τις προκριματικές του 2024.
Βέβαια, οι Ρεπουμπλικανοί δεν πρέπει να απορούν ή να θυμώνουν με όλα αυτά που γίνονται, γιατί και οι ίδιοι δεν είναι άμοιροι ευθυνών. «Υιοθετώντας» πρώτα το ακραίο Κίνημα του Τσαγιού και στη συνέχεια επιλέγοντας τον Ντόναλντ Τραμπ για υποψήφιο τους, άνοιξαν διάπλατα τις πόρτες σε ένα πλήθος ακροδεξιών, υπερσυντηρητικών πολιτικών, που πολλές φορές διακατέχονται από εμμονές και πιστεύουν κάθε είδους παράλογης συνωμοσιολογίας.
Ο αέρας και οι ψήφοι που έφεραν ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ομοϊδεάτες του ήταν άκρως καλοδεχούμενοι. Οι εκλογικές νίκες που πέτυχαν ήταν σημαντικές, ειδικά αν ληφθεί υπόψη πως τους δόθηκε η ευκαιρία να αποκτήσουν την πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο. Αυτό που ενδεχομένως να μην υπολόγιζαν οι Ρεπουμπλικανοί ήταν πως οι ακραίοι στο τέλος θα κατέληγαν να αλώσουν το κόμμα και από ρεύμα μειοψηφίας να είναι σε θέση να το ελέγχουν και να το σπρώχνουν στην κατεύθυνση που εκείνοι θέλουν.
Πλέον, είναι αργά για δάκρυα και δεν έχει κανένα νόημα να θρηνούν για ένα κόμμα που σε τίποτα δεν θυμίζει τους παλιούς, κραταιούς Ρεπουμπλικανούς. Το θέμα είναι απλό. Αν πουλήσεις την ψυχή σου στο διάβολο, μην απορήσεις αν στο τέλος καταλήξεις να του μοιάζεις.
