Η ατμόσφαιρα έχει και πάλι εκείνην την απεχθή οσμή. Του καμένου το οποίο προκαλούν οι βόμβες, όταν αναμειχθεί με αίμα. Και όμως. Ενεός παρακολουθώ τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Ακόμη και στη δική μας μικρή αλλά λατρεμένη πατρίδα. Την τόσο πονεμένη από έναν πόλεμο.
Τι και αν έχει περάσει μισός αιώνας. Οι πληγές δεν επουλώθηκαν ποτέ. Ο πόνος δεν έφυγε. Αλήθεια, τι δυστυχία. Μοιραζόμαστε ξανά. Σαν φανατισμένοι οπαδοί ομάδας. Οι μεν υπέρ των Ισραηλινών και εναντίον των τρομοκρατών της Χαμάς. Οι δε υπέρ των Παλαιστινίων, αναζητώντας άλλοθι για τη φρίκη στην Ιστορία. Και όσα οι Ισραηλινοί έκαναν σε βάρος των Παλαιστινίων. Η τραγωδία, όμως, είναι ίδια. Στην πολυβασανισμένη περιοχή του πολέμου, οι δρόμοι γεμίζουν με πτώματα. Ολοένα και περισσότερα. Κάθε ηλικίας. Έχει άραγε σημασία η ταυτότητα τους;
Αδυνατώ να συλλάβω τον συλλογισμό. Ναι, σαφώς και η διαμάχη έχει παρελθόν. Σαφώς και η διαδρομή του αίματος πάει πολλές δεκαετίες πίσω. Σαφώς και οι Παλαιστίνιοι, ακόμη και οι τρομοκράτες της Χαμάς, δεν ξύπνησαν το περασμένο Σάββατο και αποφάσισαν να σπείρουν τον όλεθρο. Διάβασα το άρθρο ενός γνωστού δημοσιογράφου στο Ισραήλ, του Γκίντεον Λεβί της εφημερίδας Χααρέτς, το οποίο ανάρτησε μια φίλη στο διαδίκτυο.
Με τόλμη και παρρησία εξηγεί πώς η πολιτική του Ισραήλ και οι δικές τους διαχρονικές θηριωδίες προκάλεσαν τον εφιάλτη τον οποίο βιώνουμε σήμερα. Γράφει μεταξύ άλλων: «Υπάρχει κάποια ελπίδα σε αυτό; Όχι. Θα πάρει το Ισραήλ το μάθημά του; Όχι. Το Σάββατο μιλούσαν ήδη για την εξάλειψη ολόκληρων γειτονιών στη Γάζα, για την κατοχή της Λωρίδας και την τιμωρία της Γάζας «όπως δεν έχει τιμωρηθεί ποτέ πριν». Αλλά το Ισραήλ δεν έχει σταματήσει να τιμωρεί τη Γάζα από το 1948, ούτε για μια στιγμή. Μετά από 75 χρόνια κακοποίησης, το χειρότερο δυνατό σενάριο το περιμένει για άλλη μια φορά. Οι απειλές για «ισοπέδωση της Γάζας» αποδεικνύουν μόνο ένα πράγμα: Δεν έχουμε μάθει τίποτα. Η αλαζονεία ήρθε για να μείνει, παρόλο που το Ισραήλ πληρώνει υψηλό τίμημα για άλλη μια φορά».
Πολύ σωστά όλα. Όμως, τι; Είναι δυνατόν για τον όποιο λόγο να κλείνουμε τα μάτια στις δολοφονίες αθώων ανθρώπων; Που βρέθηκαν σε ένα φεστιβάλ. Και «γιόρτασαν» την εν ψυχρώ εκτέλεσή τους; ή μήπως είναι δυνατόν να δικαιολογούμε την εξίσου φρικτή απάντηση; H τραγωδία γράφεται ήδη και στη Γάζα. Οι βομβαρδισμοί των ισραηλινών σπέρνουν όλεθρο και πτώματα.
Διαβάστε αυτή την αληθινή και συγκλονιστική περιγραφή: «Ήμασταν μαζί όταν τηλεφώνησε η θεία μου και τρομοκρατημένη άρχισε να φωνάζει στη μητέρα μου, άνοιξε το Facebook. Η μαμά δεν μπορούσε να το ανοίξει. Έτρεμε. Το άνοιξα από το τηλέφωνό μου και είδα το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσατε να φανταστείτε. Η γιαγιά μου στο πάτωμα του σπιτιού της να δολοφονείται σε ένα βίντεο. Ολόκληρο το πάτωμα καλυμμένο με αίμα. Η γιαγιά μου ξαπλωμένη εκεί. Ο τρομοκράτης πήρε το τηλέφωνό της, την βιντεοσκόπησε και το ανέβασε στον ιδιωτικό της τοίχο στο Facebook. Έτσι το μάθαμε».
Είναι δυνατόν να υπάρχει συγχωροχάρτι καταχωνιασμένο σε κάποια μαύρη γωνιά της Ιστορίας για τον βιασμό αθώων γυναικών; Επειδή έτυχε να έχουν γεννηθεί στην άλλη πλευρά της περιοχής;
Και τα παιδιά; Να σκοτώνουν μικρούς αγγέλους. Πριν καν προλάβουν να μάθουν τις έννοιες «πόλεμος», «φανατισμός», «απανθρωπιά», «κτηνωδία»… Διαβάστε και προσπαθήστε να συγκρατηθείτε: «Η 53χρονη Galit Dan, βρισκόταν πέντε μίλια μακριά και κρυβόταν σε ένα δωμάτιο όταν η κόρη της Noya της έστειλε ένα φωνητικό μήνυμα: «Μαμά, φοβάμαι. Υπάρχουν άνθρωποι στο σπίτι, βοήθησέ με». Tο κορίτσι έκτοτε δεν έχει δώσει σημεία ζωής και πιστεύεται ότι έχει μεταφερθεί στη Λωρίδα της Γάζας από τους τρομοκράτες της Χαμάς. «Ο πόνος είναι απερίγραπτος. Ελπίζουμε να είναι στα άτομα που έχουν απαχθεί και θα καταφέρουν να επιβιώσουν με κάποιο τρόπο. Ζω τον εφιάλτη κάθε γονιού, κάθε γονιός στον κόσμο θα νιώσει τον πόνο μας».
Ναι, η ηγεσία των Ισραηλινών διαχρονικά εξέθρεψε την οργή του παλαιστινιακού λαού. Έχουμε, όμως, διανύσει το ένα τέταρτο της τρίτης μετά Χριστόν χιλιετίας. Μπορεί ακόμη να δικαιολογούμε για τον όποιο λόγο την κάθε νέα κτηνωδία; Τέτοια εγκλήματα; Από όποιον και αν προέρχονται. Δεν είναι όλοι οι Παλαιστίνιοι Χαμάς. Ενόσω την στηρίζουν, όμως, ο εφιάλτης θα κοιμάται στο ίδιο κρεβάτι μαζί τους.
Δεν είναι όλοι οι Ισραηλινοί ένα και το αυτό με τους αλαζόνες ηγέτες τους. Ενόσω τους στηρίζουν, όμως, θα υπάρχουν πάντοτε τραγικά ξημερώματα όπως αυτό του περασμένου Σαββάτου. Και εμείς οι τρίτοι, ενόσω σκοτωνόμαστε με ανόητα οπαδικά κριτήρια, απλώς, θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την κόλαση δίπλα μας.
Ας αναλογιστούμε τους στίχους του Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Στον τοίχο, με κιμωλία γραμμένο:/ “Θέλουνε πόλεμο”/ Αυτός που το ́χε γράψει/ έπεσε κιόλας».
