Νέοι που χόρευαν διασκεδάζοντας σε ένα φεστιβάλ για την ειρήνη. Γονείς και παιδιά που μοιράζονταν οικογενειακές στιγμές στη θαλπωρή του σπιτιού τους θέλοντας να απολαύσουν την αργία του Σαββάτου.
Άνθρωποι που περπατούσαν αμέριμνοι στο δρόμο με ένα καφέ στο χέρι, χαζεύοντας βιτρίνες καταστημάτων ή πιάνοντας κουβέντα με γνωστού που τυχαία συναντούσαν. Απλές καθημερινές στιγμές των ανθρώπων που μετατράπηκαν ξαφνικά σε εφιάλτη. Όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Διότι ο καθένας θα μπορούσε να ταυτιστεί με αυτούς τους ανθρώπους και τα όσα φρικτά βίωσαν εκείνες τις ώρες.
Θάνατος, αίμα, αγριότητα, βιασμοί, εξευτελισμοί ανθρώπων. Πόνος, τρόμος, δάκρια και ένας ατέλειωτος θρήνος. Αυτή είναι η τρομοκρατία και αυτή είναι η δράση της Χαμάς και της κάθε ισλαμιστιστικής και φασιστικής οργάνωσης που στρατεύει ανθρώπους με όπλο τον φανατισμό και το μίσος. Αυτό έγινε το περασμένο Σάββατο στο Ισραήλ και αυτή η φρικαλεότητα δεν ξεπλένεται από κανένα ιδεολογικό ή πολιτικό πλυντήριο και δίπλα από την καταδίκη της τρομοκρατίας δεν χωρεί κανένα «αλλά» και «όμως». Τελεία!
Αυτό το οποίο έγινε το Σάββατο στο Ισραήλ δεν μπορεί να χωρέσει σε καμία δικαιολογία και δεν μπορεί να αναζητείται κανένα ελαφρυντικό στη δράση τέτοιων τρομοκρατικών οργανώσεων. Ούτε η Χαμάς, ούτε η Χεζπολάχ έχουν ως προτεραιότητα τους την υπεράσπιση και την προάσπιση του παλαιστινιακού λαού. Ο οποίος και αυτός υποφέρει από τα δεινά του πολέμου και πληρώνει και σήμερα τις συνέπειες των τρομοκρατικών πράξεων αυτών των οργανώσεων.
Ούτε βέβαια τα αθώα θύματα των άμαχων Παλαιστινίων μπορούν να δικαιολογηθούν ως συνέπεια της όποιας τρομοκρατικής δράσης της Χαμάς. Θα πρέπει όμως να είναι ξεκάθαρο στην αντίληψη του κάθε νοήμονα ανθρώπου πώς τα δίκαια του λαού της Παλαιστίνης δεν εκφράζονται με τη δράση Χαμάς και της όποιας τρομοκρατικής οργάνωσης και η ειρήνη στην περιοχή δεν θα φτάσει με τις εικόνες φρίκης που είδαμε τις προηγούμενες μέρες. Και ούτε ασφαλώς μπορεί να υπάρξει περιθώριο για την όποια ελπίδα και την προοπτική για τους λαούς της περιοχής με τις θέσεις που εκφράζουν τέτοιες ακραίες οργανώσεις όπως η συγκεκριμένη που ως στόχο έχει τον αφανισμό του κράτους του Ισραήλ.
Η ευαισθησία μας λοιπόν, ας μην είναι επιλεκτική απέναντι στις φρικαλεότητες. Διότι και οι άνθρωποι που έχασαν τις ζωές τους, βιάστηκαν, βασανίστηκαν και αιχμαλωτίστηκαν αθώες ψυχές είναι που δεν έχουν σχέση με την πολιτική της χώρας τους στο παλαιστινιακό. Είναι απλά θύματα ενός τυφλού τρομοκρατικού χτυπήματος. Όπως ήταν και οι άνθρωποι στους δίδυμους πύργους στη Νέα Υόρκη, όπως ήταν και τα θύματα των βομβιστικών επιθέσεων φανατικών ισλαμιστών καμικάζι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Άλλωστε ανάμεσα στα θύματα βρίσκονται και άτομα διαφόρων εθνικοτήτων που απλά έτυχε να είναι παρόντα σε ένα φεστιβάλ και να διασκεδάζουν. Είναι αυτή δράση ενάντια στην πολιτική του Ισραήλ και υπέρ του παλαιστινιακού λαού; Εξυπηρετεί με οποιοδήποτε τρόπο την ειρήνη και την ευημερία των Παλαιστίνιών;
Το πρώτιστο που θα μπορούσαν αυτές οι οργανώσεις και οι χώρες με τις οποίες φαίνονται να διατηρούν σχέσεις θα ήταν να στήριζαν τους Παλαιστινίους στην καθημερινότητα τους. Να συνέβαλλαν με κάθε τρόπο στην επίτευξη μιας ειρηνευτικής συμφωνίας και να στήριζαν την εφαρμογή της και όχι να προσπαθούν με κάθε μέσο να την αποτρέψουν και να σταθούν εμπόδιο στην δημιουργία συνθηκών σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή. Αν επιτευχθεί όμως η ειρήνη και η σταθερότητα δεν θα έχουν και λόγο ύπαρξης αυτές οι οργανώσεις και αυτό ασφαλώς δεν είναι κάτι που θα ήθελαν οι ηγεσίες τους και όσοι εξυπηρετούνται από τη δράση τους…
